III SA/Kr 644/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lipca 2020 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę

Uzasadnienie: Decyzją z dnia 20 maja 2020 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 4 stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania K. J. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzja zawierała pouczenie o możliwości zaskarżenia do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie. W dniu 2 czerwca 2020 r. K. J. złożył za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję z dnia 20 maja 2020 r. W piśmie z tej samej daty, stanowiącym uzupełnienie skargi K. J. podał, że w razie odrzucenia skargi wnosi o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 360 zł "na pokrycie kosztów i wydatków związanych z tą sprawą w tym spowodowanych wadliwym pouczeniem o prawie i obowiązku wniesienia skargi sądowoadministracyjnej". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Podał, że decyzja zawierała błędne pouczenie o zaskarżeniu jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2019 r., poz. 2325) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Zgodnie z art. 52 §1 i 2 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie z ww. regulacją sądowej kontroli poddany winien być dopiero taki akt administracyjny, który wydany został w wyniku rozpoznania stosownego środka zaskarżenia, a więc po przeprowadzeniu "wewnątrzadministracyjnej" weryfikacji. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja wydana na podstawie przepisów art. 157 i 158 kpa w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Jak słusznie zauważył Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę, decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jest decyzją w nowej sprawie, a więc decyzją pierwszej instancji i służy wobec niej odwołanie do organu wyższej instancji, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji (zgodnie z art. 127 kpa), a nie skarga do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. Należy również wskazać, że jakkolwiek zgodnie z art. 112 w zw. z art. 126 kpa błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, to przepis ten nie stwarza podstawy do rozpoznania skargi w sprawie w której skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Odnośnie wniosku skarżącego o zasądzenia zwrotu kosztów postepowania w razie odrzucenia skargi wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 232 §1 pkt 1 ppsa Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie skarżący z mocy ustawy, na podstawie art. 239 §1 pkt 1 lit d ppsa był zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, więc przepis ten nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.