III SA/Kr 560/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Michna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Komendy Głównej Ochotniczych Hufców Pracy na pismo Wojewody Małopolskiego z dnia 16 lutego 2021 r. nr WN-II.4100.53.2021 o niewdrożeniu środków nadzoru względem uchwały nr XXIV/183/2020 Rady Powiatu Miechowskiego z dnia 29 grudnia 2020 r. postanawia: skargę odrzucić.

Komenda Główna Ochotniczych Hufców Pracy (zwana dalej stroną skarżącą) złożyła skargę na pismo (nazwane w skardze "decyzją") Wojewody Małopolskiego z 16 lutego 2021 r. nr WN-II.4100.53.2021 o niewdrożeniu środków nadzoru względem uchwały nr XXIV/183/2020 Rady Powiatu Miechowskiego z dnia 29 grudnia 2020 r. Uchwała ta dotyczyła niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym powiatowym Powiatu Miechowskiego K. Ś. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł przede wszystkim od jej odrzucenie. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że postępowanie nadzorcze jest podejmowane z urzędu i zajęte stanowisko wojewody o braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego – nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Można natomiast zaskarżyć uchwałę rady powiatu w trybie przewidzianym dla tzw. skargi powszechnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skargę należało odrzucić ponieważ racje miał Wojewoda, że nie podlega kontroli sądu administracyjnego pismo wojewody (k. 14 - 20) informujące o: "(...) braku podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności badanej uchwały, ani do wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi (...)". Na wstępie Sąd zaznacza, że zasadniczo Wojewoda nie wydał "decyzji", a jedynie odrębnym pismem poinformował Komendanta Głównego Ochotniczych Hufców Pracy o swoim stanowisku w sprawie. W ocenie Sądu pisma wojewody nie można traktować jako "decyzji" administracyjnej jak chciałaby strona skarżąca. Słusznie Wojewoda wskazywał, że podejmowane w sprawie czynności mieściły się jedynie w ramach kompetencji nadzorczych nad podejmowaną uchwałą. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie podkreśla się, że administracja działa w formie decyzji administracyjnej wtedy, gdy w systemie prawnym istnieje podstawa do jej wydania. Nie ma dostatecznych racji za domniemywaniem formy decyzji administracyjnej w sytuacjach, gdy ustawodawca nie stworzył ku temu podstaw (por. wyrok NSA z 7 listopada 2019 r., I GSK 1830/15 i powołane tam poglądy doktryny i orzecznictwo; wszystkie cytowane orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc więc do podstaw prawnych w sprawach skarg na akty administracyjne to zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zgodnie natomiast z 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 920) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Strona skarżąca nie złożyła jednak skargi na uchwałę rady powiatu, ale skargę na stanowisko Wojewody. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że kwestionowane skargą pismo Wojewody nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej. W szczególności zaskarżone rozstrzygnięcie nie stanowi aktu nadzoru, o jakim jest mowa w cytowanym art. 3 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podnieść należy, że sądy administracyjne wielokrotnie wypowiadał się przeciwko formalizacji działań organów nadzoru przy odmowie stwierdzenia nieważności uchwał lub zarządzeń ze względu na brak ich wadliwości (por. postanowienie NSA z 23 marca 1994 r., SA/Ł 703/94, postanowienie NSA z 8 lipca 1991 r., SA/Ka 491/91, postanowienie NSA z 24 marca 1998 r., II SA 1155/97, postanowienie NSA z 15 stycznia 1992 r. SA/Wr 22/92, postanowienie WSA w Łodzi z 2 września 2010 r., III SA/Łd 484/10, postanowienie WSA w Gliwicach z 31 sierpnia 2010 r., IV SA/Gl 491/10). W tych orzeczeniach wprost stwierdzano, że pismo organu nadzoru informujące o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktów jednostek samorządu terytorialnego nie jest rozstrzygnięciem nadzorczym, decyzją ani też czynnością czy aktem w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uprawnienie do wniesienia skargi na takie pismo nie przysługuje. Powyższe poglądy podziela też Sąd orzekający w niniejszej sprawie Mając powyższe na względzie należy jednoznacznie stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Stąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić