III SA/Kr 547/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie WSA Bogusław Wolas (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Ł. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 3 marca 2026 r. nr 19/ZW2023-O/2026 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia, odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie na rzecz skarżącego Ł. D. 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie po rozpatrzeniu odwołania Pana Ł. D. wydał w dniu 3 marca 2026 r decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie z dnia 13 lutego 2026 roku w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 roku, odprawy emerytalnej, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nagrody rocznej, należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. W sprawie tej Skarżący skierował do Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie pismo z dnia 31 grudnia 2025 r z wezwaniem do zapłaty wyrównania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: uposażenia przysługującego za miesiące styczeń i luty 2023 roku, odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, nagrody rocznej za 2023 rok. Uzasadniając swoje żądania strona podniosła, że wymienione należności powinny zostać obliczone z uwzględnieniem wzrostu uposażeń policjantów, który nastąpił od dnia 1 marca 2023 roku, tj. przy zastosowaniu kwoty bazowej wynikającej z ustawy budżetowej na 2023 rok oraz mnożników kwoty bazowej wynikających z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Komendant Miejski Policji w Tarnowie wszczął w sprawie postępowanie administracyjne, w toku którego ustalono, że Pan Ł. D. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 22 lutego 2023 roku na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie z dnia 16 stycznia 2023 roku. Organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu w sprawie postępowania administracyjnego, zaskarżoną decyzją odmówił stronie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 roku, odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nagrody rocznej, należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji - tj. należności wymienionych w punktach 1-4. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji dokonał analizy poszczególnych żądań strony i stwierdził, że prawo do świadczeń jednorazowych związanych ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent za urlop, nagroda roczna), jak również prawo do uposażenia za dany miesiąc, powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane (dany miesiąc kalendarzowy). Późniejsze zmiany przepisów płacowych, w tym podwyższenie kwoty bazowej lub mnożników uposażenia zasadniczego, co do zasady nie powodują obowiązku ponownego ustalenia wysokości świadczeń już należnych i wypłaconych byłemu funkcjonariuszowi, chyba że przepisy wprowadzające zmianę wyraźnie tak stanowią (co nie miało miejsca w przypadku rozporządzenia z dnia 28 lutego 2023 roku zmieniającego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego). Mechanizm tzw. waloryzacji świadczeń musi wynikać wprost z przepisu prawa, a w odniesieniu do jednorazowych świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby takiego mechanizmu brak. Prawo do tych świadczeń krystalizuje się w momencie zwolnienia ze służby i jest ustalane na podstawie stanu prawnego obowiązującego w chwili powstania obowiązku świadczenia (tj. w dniu zwolnienia ze służby), niezależnie od późniejszych zmian legislacyjnych. W konsekwencji organ pierwszej instancji przyjął, że świadczenia pieniężne związane z odejściem funkcjonariusza ze służby mają charakter jednorazowy i przysługują w związku z ustaniem stosunku służbowego. Nie jest to świadczenie okresowe, które może podlegać korektom w czasie, lecz jest to świadczenie zamknięte w czasie i oparte o ściśle określony stan faktyczny i prawny. Organ administracji publicznej jest związany przepisem prawa w jego brzmieniu obowiązującym w chwili powstania obowiązku świadczenia, niezależnie od późniejszych zmian legislacyjnych - wniosek strony o wyrównanie uposażenia, wyrównanie świadczeń pieniężnych przysługujących policjantowi oraz wyrównanie świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji nie znajduje zatem uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, z którego wynika, że nie jest on zadowolony z wydanej decyzji i nie zgadza się z przedstawionym w niej stanowiskiem organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: a) art. 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wezwanie do zapłaty stanowi de facto wniosek o przyznanie wyrównania żądanych świadczeń oraz podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, ze względu na brak jakiegokolwiek stosunku prawnego (służbowego) z odwołującym; b) art. 1 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego na skutek wniesionego wezwania do zapłaty oraz wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy w postaci decyzji administracyjnej, w sytuacji gdy nie było żadnych podstaw prawnych do wszczęcia postępowania administracyjnego, a tym bardziej wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady praworządności poprzez działanie bez podstawy prawnej; c) art. 105 § llk.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku wydania postanowienia o umorzeniu postępowania, ze względu na jego bezprzedmiotowość. Odwołujący zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. poz. 2666 z późn. zm.) poprzez jej zastosowanie, w sytuacji gdy utracił moc z dniem 31 grudnia 2023 r., a więc nie może stanowić podstawy prawnej wydania decyzji; b) art. 99-102, art. 104 ustawy o Policji poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy rzeczone przepisy prawa nie dotyczą i nie odnoszą się do kwestii możliwości przyznania wyrównania świadczeń na rzecz funkcjonariuszy Policji. Zaskarżonej decyzji strona ponadto zarzuciła naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) poprzez nieuzasadnione zróżnicowanie sytuacji funkcjonariuszy odchodzących na emeryturę przed 1 marca 2023 roku i po tej dacie. Zdaniem odwołującego, takie różnicowanie prowadzi do dyskryminacji funkcjonariuszy, którzy odeszli w lutym 2023 roku, wobec tych, którzy pełnili służbę do marca i później. Funkcjonariusze, którzy świadczyli służbę w styczniu i lutym 2023 roku, wykonywali identyczne obowiązki jak pozostali, a jednak zostali nieprawidłowo wynagrodzeni. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, stwierdzenie braku właściwości organu administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję do orzekania w niniejszej sprawie oraz o umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. Alternatywnie, na podstawie art. 132 k.p.a., strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ pierwszej instancji i dokonanie reasumpcji zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie i umorzenie postępowania w całości - czego Komendant Miejski Policji w Tarnowie nie uczynił, przesyłając odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie po rozpoznaniu wniesionego odwołania stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez skarżącego, że w zakresie wezwania do zapłaty z dnia 29 lipca 2025 roku nie zachodzi potrzeba prowadzenia postępowania administracyjnego, jak również wydania decyzji administracyjnej, a właściwym trybem rozwiązania sprawy jest droga postępowania sądowego o zapłatę przed sądem powszechnym - z tego też powodu wszczęte postępowanie administracyjne powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, organ wskazał, że Komendant Miejski Policji w Tarnowie, po otrzymaniu żądania strony, zobowiązany był na wstępie zbadać swoją właściwość rzeczową i miejscową do jego rozpoznania, następnie ją potwierdzić albo wyłączyć, i w konsekwencji odpowiednio załatwić wniesioną sprawę. W przedmiotowej sprawie, po zbadaniu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, organ stwierdził, że strona domaga się wypłaty należności związanych ze stosunkiem służbowym w Policji za okres, gdy pozostawała w stosunku służbowym (uposażenie wraz z dodatkami o charakterze stałym za miesiące styczeń i luty 2023 roku) bądź uprawnienie do tych należności nabyła w związku ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent urlopowy, nagroda roczna). Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, a kwestie z niego wynikające są rozstrzygane w trybie k.p.a., także po rozwiązaniu stosunku służbowego. Sprawy dotyczące uposażenia funkcjonariuszy należą do tzw. spraw osobowych policjantów, które uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (t.j. Dz.U. z 2023 roku, poz. 2269). Organ powołał treść § 3 ust. 1 pkt 2 i 13, § 19 ust. 1 ust. 2 oraz § 1 pkt 5 i wskazał, że jego zdaniem Komendant Miejski Policji w Tarnowie jest organem administracji publicznej właściwym do rozpatrzenia sprawy dotyczącej należnego uposażenia oraz pozostałych świadczeń pieniężnych przysługujących byłemu policjantowi pełniącemu służbę w tej jednostce Policji oraz do orzekania w formie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie. Sprawy, których przedmiotem były wnioski o wypłacenie wyrównania uposażenia przysługującego za miesiące styczeń i luty 2023 roku, wyrównania świadczeń pieniężnych przysługujących policjantowi oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji dla funkcjonariuszy zwolnionych przed dniem 1 marca 2023 roku, na podstawie art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 roku o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022 roku, poz. 2666 ze zm.) oraz § 1 i 2 rozporządzenia z dnia 28 lutego 2023 roku (Dz.U. z 2023 roku, poz. 385) zmieniającego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego - były już rozpoznawane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie oraz inne organy Policji w trybie k.p.a. Decyzje te podlegają kontroli sądu administracyjnego. Nie została w nich zakwestionowana przez sąd administracyjny zasada rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy zastosował obowiązujące przed dniem 1 marca 2023 roku przepisy odnoszące się do wysokości kwoty bazowej oraz mnożników kwoty bazowej i wobec braku możliwości naliczenia i wypłaty wyrównania uposażenia i świadczeń pieniężnych policjantowi zwolnionemu ze służby przed dniem 1 marca 2023 roku słusznie wydał stronie decyzję odmawiającą wnioskowanego przez nią wyrównania. Powyższe uzasadnia również brak umorzenia postępowania administracyjnego, wobec niezachodzenia przesłanki jego bezprzedmiotowości, zawartej w art. 105 § 1 k.p.a. Organ pierwszej instancji słusznie przyjął, że sprawa o wypłatę wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń wymienionych w punktach 2-4, związana jest bezpośrednio ze stosunkiem służbowym, jaki łączył stronę z bezpośrednim przełożonym do dnia zwolnienia ze służby w Policji. Zatem odmowa wypłacenia wnioskowanego wyrównania winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwy organ pierwszej instancji. Odnosząc się do głównej treści żądania strony organ wskazał, że stan faktyczny w sprawie nie jest sporny. Skarżący został zwolniony ze służby z dniem 16 lutego 2023 roku. Policjant otrzymał uposażenie za miesiące styczeń i luty 2023 roku, świadczenia pieniężne przysługujące mu w związku z pełnioną służbą (nagroda roczna) oraz w związku ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent urlopowy), naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie ich wypłaty. Organ podkreślił, że stosownie do art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 roku (Dz.U. z 2023 roku, poz. 256), zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 roku o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 roku, poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1.740,64 zł. Z kolei zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 roku o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022 roku, poz. 2666 ze zm.), kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno- Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 roku do dnia 31 grudnia 2023 roku. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 roku do dnia 28 lutego 2023 roku stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 roku (Dz.U. z 2022 roku, poz. 270), tj. w przypadku żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1.614,69 zł. Problematykę związaną z uprawnieniem funkcjonariusza Policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w roku 2023 regulują zatem ustawa budżetowa na rok 2023 z 15 grudnia 2022 roku oraz ustawa z 1 grudnia 2022 roku o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. Powyższe przepisy wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1.740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 roku do 31 grudnia 2023 roku. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 roku do 28 lutego 2023 roku utrzymują w mocy kwotę bazową w wysokości 1.614,69 zł ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 roku. Ponadto na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 roku, poz. 385), które weszło w życie z dniem 1 marca 2023 roku (§ 2 tego rozporządzenia), zmianie uległy stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...). Rozporządzenie to wprowadziło podwyżkę uposażeń zasadniczych policjantów, jednakże skutki prawne tej podwyżki powstały dopiero od dnia wejścia w życie tego aktu prawnego, tj. od dnia 1 marca 2023 roku. W ocenie organu brzmienie powołanych przepisów oraz czas ich wejścia w życie, nie pozostawia wątpliwości co do wysokości uposażenia zasadniczego ustalonego skarżącemu za miesiące styczeń i luty 2023 roku. Natomiast pozostałe świadczenia wymienione w punktach 2-4 zostały obliczone w oparciu o wysokość tego uposażenia należnego stronie w dniu zwolnienia ze służby w Policji. Organ pierwszej instancji dokonał zatem prawidłowej interpretacji przepisów odnoszących się do zasad naliczania funkcjonariuszowi uposażenia przysługującego za miesiące styczeń i luty 2023 roku oraz pozostałych ww. świadczeń pieniężnych - zostały one naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także w terminie określonym i zgodnym z u.o.P. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organ wskazał, że argumentacja dotycząca nierównego traktowania funkcjonariuszy (którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 roku w porównaniu do tych, którzy służbę pełnili w tym dniu lub później) nie może mieć wpływu na treść niniejszej decyzji, ponieważ brak jest przepisu, który nakładałby na organ obowiązek wyrównania uposażenia oraz pozostałych przedmiotowych świadczeń należnych byłemu funkcjonariuszowi w odniesieniu do podwyższonej kwoty bazowej lub mnożników, jeżeli funkcjonariusz nie pełnił już służby w czasie, gdy nowe regulacje płacowe weszły w życie. Organy Policji nie są uprawnione do wprowadzania mechanizmów kompensacyjnych w drodze decyzji administracyjnych w oparciu o pozaprawne względy słusznościowe lub równościowe - takie działanie byłoby sprzeczne z zasadą legalizmu zawartą w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Niezasadny jest także zarzut naruszenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z powodu dyskryminacji przez art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 roku o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, ponieważ wypłacając uposażenie, płatnik nie ma możliwości dowolnego kształtowania jego wysokości, ani tym bardziej przesądzania o niekonstytucyjności przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Podwyżki nie mogą być przyznane w inny sposób, niż wynika to z przepisów prawa. Płatnik nie ma również możliwości podwyższenia uposażenia policjantom, których ustawodawca nie przewidział w ustawie budżetowej i "okołobudżetowej" na rok 2023. Z konstytucyjnej zasady równości wobec prawa nie można więc wywodzić obowiązku wydania przez organ decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa, które są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości prawnych. Odnosząc się do kwestii wezwania do zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie, wskazać należy, że przepisy u.o.P., jak i wydane na jej podstawie akty wykonawcze nie zawierają regulacji, która przyznawałaby organowi Policji kompetencje do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej sprawy odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia, ekwiwalentu lub innych należności pieniężnych, rozstrzyganie w tym przedmiocie nie leży więc w gestii organów ani sądów administracyjnych. Ewentualne roszczenie w tym zakresie przysługuje zatem na zasadach ogólnych Kodeksu cywilnego, a właściwym w sprawie rozpoznania żądania będzie sąd powszechny. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęła skarga skarżącego Ł. D., który zaskarżył ją w całości zarzucając jej naruszenie niżej wskazanych przepisów prawa, a to: Naruszenie art. 1 k.p.a. oraz art. 63 § 1. k.p.a. wzw. żart. 20 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wezwanie do zapłaty stanowi de facto wniosek o przyznanie wyrównań żądanych świadczeń tj. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania ww. świadczeń, w sytuacji, gdy: Przedmiotem żądania są roszczenia o wyrównanie świadczeń, a kwestia ta nie została uregulowania w pragmatyce służbowej - ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm., dalej jako: "Ustawa o Policji"). Niniejsza sprawa jest ściśle powiązana z roszczeniem ze stosunku służbowego w rozumieniu Kodeksu Pracy; Niniejsza sprawa nie może zostać zakwalifikowana jako sprawa administracyjna ze względu na brak upoważnienia z mocy prawa lub na podstawie porozumień Organu do załatwiania spraw merytorycznie w przedmiocie wyrównań świadczeń emerytowanych funkcjonariuszy Policji oraz odsetek od tych świadczeń; Brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, ze względu na brak jakiegokolwiek stosunku prawnego (służbowego) ze skarżącym. naruszenie art. 1 k.p.a. w zw. z art. 104 §1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego wskutek skierowania przez skarżącego wezwania do zapłaty oraz wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy w postaci decyzji administracyjnej w sytuacji gdy - nie istniały podstawy prawne do wszczęcia postępowania administracyjnego, a tym bardziej wydania decyzji w niniejszej sprawie, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady praworządności poprzez działanie bez podstawy prawnej. naruszenie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a."). poprzez jego niezastosowanie, polegające na niewydaniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, pomimo istnienia oczywistego i obiektywnego braku podstawy prawnej do jego prowadzenia, wynikającego z faktu, iż sprawa dotyczyła roszczeń byłego funkcjonariusza pozostających poza zakresem właściwości organów administracji publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego wszczęcia postępowania, jego kontynuowania oraz wydania decyzji w sprawie, która w ogóle nie mogła być przedmiotem postępowania administracyjnego; naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz wydaniu decyzji przez Komendy Policji, w sytuacji braku wyraźnej podstawy prawnej do działania organu, a tym samym na przekroczeniu granic zasady legalizmu, wyrażającej się w obowiązku działania organów administracji publicznej wyłącznie na podstawie przepisów prawa, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy brak było normy kompetencyjnej uprawniającej organ do merytorycznego rozpoznania żądania byłego funkcjonariusza w drodze decyzji administracyjnej, co w konsekwencji doprowadziło do bezprawnego wykreowania przez organ własnej kompetencji; naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na prowadzeniu postępowania w sposób podważający zaufanie obywatela do organów władzy publicznej, w szczególności poprzez wszczęcie i kontynuowanie postępowania administracyjnego mimo oczywistego braku właściwości oraz podstawy prawnej do jego prowadzenia, a także poprzez błędne zakwalifikowanie żądania strony, co doprowadziło do wytworzenia po stronie skarżącego nieuzasadnionego przekonania co do dopuszczalności dochodzenia roszczenia w tym trybie; naruszenie przepisów o właściwości, w tym art. 1 i art. 2 k.p.a. w zw. z art. 177 Konstytucji RP poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że sprawa może być rozpoznana w trybie administracyjnym, podczas gdy jej istota dotyczy roszczeń majątkowych byłego funkcjonariusza wynikających ze stosunku służbowego, które - po jego ustaniu - przybierają charakter cywilnoprawny i podlegają rozpoznaniu przez sądy powszechne, co w konsekwencji doprowadziło do rozpoznania sprawy przez organ niewłaściwy rzeczowo; naruszenie art. 66 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu zwrotu podania skarżącego w drodze postanowienia, mimo że zarówno z jego treści, jak i z charakteru zgłoszonego roszczenia jednoznacznie wynikało, iż sprawa należy do właściwości sądu powszechnego, a nie organu administracji publicznej, przez co organ bezpodstawnie przejął sprawę do rozpoznania i prowadził postępowanie w zakresie wykraczającym poza jego kompetencje; naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu wezwania skarżącego do sprecyzowania treści żądania oraz usunięcia wątpliwości co do charakteru wniesionego pisma, mimo że jego treść - w szczególności w kontekście załączonych dokumentów - nie dawała jednoznacznych podstaw do zakwalifikowania go jako wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, co skutkowało dokonaniem przez organ dowolnej i nieuprawnionej interpretacji intencji strony oraz wszczęciem postępowania w trybie nieodpowiadającym rzeczywistemu charakterowi sprawy; naruszenie art 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niewyjaśnieniu w sposób wyczerpujący istotnych okoliczności sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia charakteru prawnego zgłoszonego roszczenia oraz właściwości organu do jego rozpoznania, a także na zaniechaniu podjęcia wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego ustalenia, czy istnieją podstawy prawne do prowadzenia postępowania administracyjnego, co doprowadziło do rozpoznania sprawy mimo braku ku temu kompetencji; naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału, w szczególności poprzez błędne przyjęcie, że pismo skarżącego stanowiło wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, mimo że prawidłowa analiza jego treści i kontekstu prowadziła do odmiennych wniosków; Naruszenie art. 105 §1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku wydania przez Organ I i II instancji postanowienia o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Na podstawie powyższych zarzutów niesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniosło jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy drogi jaka jest właściwa do dochodzenia roszczeń, których spełnienia domaga się skarżący. To znaczy, czy w sprawie tych roszczeń właściwa jest droga postępowania administracyjnego oraz w konsekwencji sądowoadministracyjne (jak twierdzą organy obydwu instancji), czy też właściwa jest droga postępowania cywilnego, tj. dochodzenie roszczeń przed sądem powszechnym (jak twierdzi skarżący). Sąd wskazuje, że w tym zakresie istnieją rozbieżności w orzecznictwie, zarówno sądów powszechnych, jak i sądów administracyjnych. Istnieją rozstrzygnięcia sądów powszechnych, które uznają się za niewłaściwe w sprawie i odrzucają pozwy byłych funkcjonariuszy różnych służb, których dotyczy artykuł 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy okołobudżetowej (przekazując je do rozpatrzenia organowi administracji). Sądowi są jednak znane również rozstrzygnięcia sądów powszechnych, które uznają cywilnoprawny charakter roszczeń byłych funkcjonariuszy (m.in.: postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie: z 30 września 2025 r., XXI Pz 101/25, z 14 października 2025 r., XXI Pz 103/25, z 19 listopada 2025 r., XIV Pz 85/25 czy z 27 listopada 2025 r., XIV Pz 96/25). Istnieją wreszcie orzeczenia, które przyznają świadczenia byłym funkcjonariuszom w stanach faktycznych tożsamych lub zbliżonych do stanu faktycznego będącego przedmiotem niniejszego postępowania. W tym zakresie można wskazać: wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 19 listopada 2025 r., IV P 149/25 (LEX nr 4026510) oraz wyrok Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 22 maja 2024 r., IV P 185/24, a także oddalający apelację od niego - a więc prawomocny - wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 20 grudnia 2024 r., IV Pa 160/24 (LEX nr 3831001). W orzeczeniach tych wskazywano na niekonstytucyjność rozwiązań incydentalnych dotyczących kształtowania uposażeń funkcjonariuszy różnych służb mundurowych w roku 2023. W stosunku do tych służb istnieją bowiem odrębne ustawy (pragmatyki służbowe) regulujące ich prawa i obowiązki, natomiast ich sytuacja w spornym okresie została ukształtowana wspólnie za pomocą spornych przepisów incydentalnych, w szczególności art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Zatem poglądy orzecznictwa w tym zakresie wypowiedziane w sprawie przedstawiciela jednej ze służb mundurowych, których dotyczył ten przepis (art. 41 ustawy okołobudżetowej), można bezpośrednio odnosić do innych służb mundurowych objętych działaniem tego przepisu. Rozbieżności istnieją także w zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych. Istnieją orzeczenia uznające drogę administracyjną za właściwą oraz jednocześnie oddalające skargi (m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 listopada 2025 r., II SA/Go 471/25; WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2025 r., VIII SA/Wa 285/25; WSA w Gdańsku z dnia 4 września 2025 r.; IIISA/Gd 364/25). W tym miejscu zaznaczyć jednak trzeba, że niektóre z nich (m.in. wyroki WSA w Łodzi z dnia 13 maja 2025 r., III SA/Łd 166/25 oraz z dnia 16 maja 2025 r., III SA/Łd 167/25) zapadły po prawomocnym odrzuceniu pozwu byłego policjanta przez sąd powszechny, zatem sądy administracyjne musiały skargę rozpoznać, gdyż inaczej były funkcjonariusz zostałby pozbawiony konstytucyjnego prawa do sądu. Istnieją wreszcie orzeczenia (m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 stycznia 2026 r., III SA/Łd 738/25) stwierdzające nieważność decyzji wydanych wobec byłych funkcjonariuszy. W tej grupie orzeczeń sądy stoją na stanowisku, że organy służb mundurowych mogą kształtować w drodze postępowania administracyjnego prawo do uposażenia jedynie funkcjonariuszy (np. Policji) pozostających w służbie (por. wyrok NSA z 24 września 2014 r., I OSK 1317/13). Po zwolnieniu ze służby były funkcjonariusz nie traci roszczeń z tytułu prawa do uposażenia lub innych świadczeń pieniężnych, o których mowa w rozdziale 9 ustawy o Policji, natomiast ich rozpoznanie nie następuje w ramach procedury administracyjnej, lecz sądowej przed sądami powszechnymi (por. uchwała SN z 26 stycznia 2006 r., III PZP 1/05, wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., I OSK 1293/14, postanowienie WSA w Gliwicach z 19 października 2015 r., IV SAB/GI 57/15, wyrok WSA w Białymstoku z 15 lipca 2021 r., IV SA/Bk 441/21, wyrok NSA z 2 września 2025 r., lii OSK 1833/22). Powyższe przykłady wskazują dobitnie, że orzecznictwo w tej kwestii jest rozbieżne, przy czym zaznaczyć należy, że z pewnością nie są to wszystkie możliwe rodzaje rozstrzygnięć, które zapadły w podobnych sprawach. W niniejszej sprawie skarżący domaga się swoich roszczeń majątkowych, uważając, że właściwa w tym względzie jest droga postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Zdaniem Sądu w piśmie z dnia 29 lipca 2025 r. o takim stanowisku skarżącego świadczą następujące elementy. Po pierwsze - skierowanie go do Komendy Miejskiej Policji w Tarnowie, a więc jednostki budżetowej (a nie do Komendanta jako organu administracji). Po drugie tytuł pisma "Wezwanie do zapłaty". Jest to charakterystyczne pismo przedsądowe w postępowaniu cywilnym. Jeden ze sposobów pozasądowego rozwiązania sporu. Zdaniem Sądu okoliczności te wskazują na zamiar Strony dochodzenia swoich roszczeń w drodze postępowania cywilnego, przed sądem powszechnym. Co więcej - zdaniem Sądu - żaden z elementów ww. pisma nie wskazuje, że mogłoby ono stanowić wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego. Nie sposób zatem zrozumieć dlaczego i na jakiej podstawie organ (Komendant Miejski Policji w Tarnowie) uznał, że stanowi on wniosek wszczęcia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 61 k.p.a. Zdaniem Sądu - jak już wskazano wyżej - treść ww. pisma jest jasna. Jeśli jednak, mimo wszystko, organ miał wątpliwości powinien - na podstawie art. 64 § 2 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a.-wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania żądania zawartego w ww. piśmie (wezwaniu do zapłaty). Organ nie powinien samodzielnie - wbrew oczywistej treści pisma, a zatem wbrew woli wnioskodawcy - kwalifikować go jako rzekomy wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, a w konsekwencji wszczynać postępowanie administracyjne (rzekomo na wniosek) mimo braku wniosku o jego wszczęcie. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w wyroku z dnia 19 marca 2026 r. sygn. akt III SA/Kr 1421/25. Sąd w powołanym uzasadnieniu wskazał, że Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje dwa sposoby wszczęcia postępowania-na żądanie strony, czyli z inicjatywy podmiotu, o którym mowa w art. 28 k.p.a., albo z urzędu, a więc z inicjatywy organu. W przedmiotowej sprawie przepisy szczególne, w tym ustawa o Policji nie regulują tej kwestii odmiennie. Nie ulega wątpliwości, że niniejsze postępowanie mogło być wszczęte wyłącznie tylko na wniosek strony, bo w sprawie chodzi o realizację jej uprawnień, a nie obowiązków publicznoprawnych. Strona jest zatem wyłącznie ich dysponentem i od jej woli zależy czy je realizuje czy też nie (co dotyczy też wyboru drogi administracyjnej albo sądowej). Wniosek jest czynnością dyspozytywną strony. Organ administracji jest związany żądaniem strony, które wyznacza rodzaj i granice postępowania administracyjnego. Nie jest natomiast uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. Orzecznictwo i doktryna w tej materii są od lat ukształtowane. Sprawy, w których toczą się postępowania wszczynane w tych dwóch formach, są sobie wyraźnie przeciwstawiane, a w orzecznictwie akcentuje się, że niedopuszczalne jest mieszanie form wszczęcia postępowania i mających do nich zastosowanie regulacji procesowych, tj. traktowanie postępowania wszczętego na wniosektakjak postępowania wszczętego z urzędu (por. M. Romańska w:Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. K. Knysiak-Sudyka, SIP LEX, tezy do art. 61). Podkreślić należy, że w sprawach, w których przepis prawa wymaga wniosku strony niedopuszczalne jest działanie przez organ z urzędu. W art. 61 § 2 k.p.a. przewidziano wprawdzie wyjątek od tej zasady, który jednak, co jasno wynika z akt sprawy i uzasadnienia obu decyzji, nie zachodził i nie był przez organy realizowany. W takim bowiem przypadku konieczna jest zgoda strony, która musi być uzyskana wtoku postępowania przed wydaniem decyzji. Zgoda taka, jak się podkreśla, powinna mieć formę odpowiadającą treści podania w rozumieniu art. 61 § 3 k.p.a. i być wyrażona stanowczo (podkreślenie Sądu), a więc jednoznacznie i bezwarunkowo. Nieuzyskanie takiej zgody sprawia, że organ jest obwiązany umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. Komentarz wyżej). Zgoda taka nie może być w żadnym wypadku milcząca, dorozumiana. Zatem poinformowanie Strony (pismo z dnia 5 sierpnia 2025 r.) przez Komendanta Powiatowego Policji w Olkuszu o prowadzeniu postępowania na jej wniosek i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (w trybie art. 10 k.p.a.), a także brak odpowiedzi Strony na to pismo, w żadnym wypadku nie może stanowić o milczącej zgodzie Skarżącego na prowadzenie postępowania administracyjnego (rzekomo) na jego wniosek. W postępowaniu administracyjnym-w przeciwieństwie do postępowania cywilnego-nie mamy bowiem do czynienia z równością stron. Organ administracji, jako gospodarz postępowania administracyjnego, jest w sposób oczywisty uprzywilejowany wobec strony tego postępowania i nie może w ten sposób wykorzystywać swojej przewagi i wymuszać przeniesienia sporu na drogę postępowania administracyjnego bez wyraźnej woli rzekomego wnioskodawcy w tym postępowaniu (a jedynie w drodze milczącej, dorozumianej zgody). Sądy administracyjne są powołane do rozstrzygania sporów pomiędzy (szeroko rozumianym) państwem a obywatelem. Skoro obywatel chce prowadzić spór z (tak rozumianym) państwem na drodze postępowania cywilnego, w którym występuje równość stron, organy tego państwa nie mogą wymuszać na obywatelu przenoszenia tego sporu na drogę postępowania administracyjnego, w którym mają przewagę. Jeśli organy tak postępują, sądy administracyjne muszą zareagować. Kolejnym krokiem organów było wydanie decyzji (w I instancji) z dnia 27 sierpnia 2025 r. przez Komendanta Powiatowego Policji w Olkuszu w przedmiocie odmowy wypłaty żądanych świadczeń. W odwołaniu od tej decyzji skarżący - po raz drugi - w sposób jasny i wyraźny stwierdził, że sprawa nie może zostać zakwalifikowana jako sprawa administracyjna. Zdaniem Sądu w odpowiedzi na takie stanowisko skarżącego organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie. Albowiem skarżący po raz kolejny wyraził swój brak woli prowadzenia postępowania administracyjnego na swój wniosek. Mimo to organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję mocą której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W treści skargi skarżący konsekwentnie podtrzymywał swoje stanowisko o braku podstawy prawnej do wydawania decyzji w przedmiotowej sprawie w stosunku do niego jako byłego funkcjonariusza. Podsumowując raz jeszcze stwierdzić należy, że od pierwszego pisma, sformułowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, skarżący nie wnosił o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie, lecz realizował tzw. przedsądowe wezwanie do zapłaty, jako jeden ze sposobów przedsądowego załatwienia sprawy, poprzedzający wniesienie powództwa do sądu powszechnego. Stanowisko to konsekwentnie podtrzymała w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze do tutejszego sądu. To czy w niniejszej sprawie, w odniesieniu do żądania wyrównania uposażenia, droga przed sądem powszechnym rzeczywiście Stronie przysługuje nie ma znaczenia. Nie ma również znaczenia okoliczność, czy organy mają racje, że właściwa jest w niniejszej sprawie droga postępowania administracyjnego prowadzonego na wniosek strony, skoro brak było w niniejszej sprawie takiego wniosku. Nawet jeśli organ ma rację, niedopuszczalne było wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w sytuacji, w której Strona się tego wyraźnie nie domagała. W niniejszej sprawie strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i sama świadomie podejmuje decyzje. W tym przypadku należy uszanować wybór skarżącego co do trybu postępowania, albowiem to on będzie ponosić konsekwencje swojego wyboru. Mając na uwadze powyższe okoliczności, a w szczególności brak wniosku strony ewentualnego postępowania administracyjnego o jego wszczęcie, wypowiadanie się przez Sąd w zakresie merytorycznym należy uznać na tym etapie za przedwczesne. Dotyczy to zarówno dopuszczalności drogi administracyjnej w niniejszej sprawie, jak i - tym bardziej-zasadności (lub braku zasadności) roszczenia skarżącego. Końcowo należy zauważyć, że w orzecznictwie istnieją również rozbieżności, nawet w przypadku uznania przez sądy, że organy przeprowadziły postępowanie administracyjne rzekomo na wniosek strony i w jego wyniku wydały decyzję, mimo braku wniosku strony. Istnieją orzeczenia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 stycznia 2026 r., III SA/Łd 738/25), w których sądy uznają powyższe uchybienie za podstawę do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a przesłanką stwierdzenia nieważności jest w tym przypadku wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Istnieją jednak również orzeczenia (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 listopada 2025 r., II SA/Go 507/25), które powyższe uchybienie organów uznają jedynie za przyczynę do uchylenia decyzji obydwu instancji oraz umorzenia postępowania administracyjnego. Fakt czy dane naruszenie prawa jest takiego rodzaju, że możemy mówić w danym przypadku o jego "rażącym" naruszeniu jest kwestią ocenną i - przynajmniej w niektórych przypadkach - może stanowić kwestię sporną. Nie to jest jednak istotą niniejszej sprawy. W niniejszej sprawie istotne jest usunięcie wszelkich skutków postępowania administracyjnego prowadzonego rzekomo na wniosek strony, które nigdy nie powinno się toczyć, brak było bowiem koniecznego wniosku strony do jego zainicjowania. W tym zakresie stwierdzić należy, że w orzecznictwie (wyrok WSA w Białymstoku z 23 listopada 2021r., II SA/Bk 646/21) podnosi się, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem stworzenie takiego stanu, aby w obrocie prawnym nie istniał i funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 629). Zdaniem Sądu - w niniejszej sprawie konieczne, jest uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, jak i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Olkuszu. Zasadne było również umorzenie postępowania administracyjnego (na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.). Przepis ten jest przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. i art. 208 § 1 O.p. Sąd, wstępując w rolę organu administracji publicznej, wykonuje przypisany organowi obowiązek. Wydane orzeczenie sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty. W ten sposób, kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego w takiej sytuacji definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji publicznej tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania. W konsekwencji za bezprzedmiotowe należało uznać formułowanie wobec organu wytycznych co do dalszego postępowania, gdyż postępowanie zostało umorzone. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I i II sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 480 zł.