III SA/Kr 544/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 listopada 2004 r., znak [...] w przedmiocie obliczenia wysokości emerytury postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Decyzją z dnia 3 listopada 2004 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział ustalił postawę wymiaru emerytury i jej wysokość. Jako podstawę wynagrodzenia, które stanowiło podstawę wymiaru składek, przyjęto przychód z 3 lat kalendarzowych, tj. od 1.1978 r. do 12.1980 r. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącego M. N. na decyzję z dnia 3 listopada 2004 r. W dniu 23 lipca 2018 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Działając na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., póz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie m.in. w sytuacji, gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14). Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2018 r., że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., to zdaniem Sądu uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 p.p.s.a., wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy, gdyż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych właściwe są sądy powszechne, z wyjątkami wynikającymi z art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wśród tych wyjątków nie ma spraw o ustalenie wysokości emerytur i rent. Spraw tych nie dotyczy również przepis art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Sygn. akt III SA/Kr 544/18 Sprawa o obliczenie wysokości emerytury nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jej przedmiotem jest bowiem żądanie niemieszczące się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, wyznaczonego treścią art. 3 p.p.s.a. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlegała właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, lecz sądu powszechnego, a skarga została odrzucona na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a W związku z powyższym Sąd oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy.