III SA/Kr 539/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2018 r. nr [....] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

Skarżąca w złożonej skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przyznania z pomocy społecznej świadczenia pieniężnego wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "do czasu rozstrzygnięcia w postępowaniu skargowym". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie nadawała się "do wykonania". Zgodnie z 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2018, poz. 1302) – dalej określanej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei zgodnie z art. 61 §5 p.p.s.a. postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis wymienia przyczyny z jakich sąd administracyjny może udzielić tzw. tymczasowej ochrony skarżącemu tzn. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi. W praktyce więc "wykonanie" decyzji polega na jej egzekwowaniu i istniejącej w związku z tym obawy wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozstrzyganej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja odmawiająca pomocy społecznej – oczywistym więc było, że ani organowi, ani tym bardziej, skarżącej, nie przysługuje prawo do jej przymusowego egzekwowania. Zatem mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.