III SA/Kr 53/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K-R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K-R na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 listopada 2017 r. znak: [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 października 2017 r. nr: [...] odmawiającą przyznania M. K-R świadczenia wychowawczego na dziecko G. K-R na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. K-R. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie podniesiono, że wykonanie przedmiotowej decyzji skutkowałoby wyrządzeniem znacznej szkody po stronie skarżącego i spowodowaniem dla niego trudnych do odwrócenia skutków, bowiem przedmiotowa decyzja odmawia skarżącemu przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko od 1 kwietnia 2016 r., a zatem istnieje uzasadniona obawa, że w takiej sytuacji Gmina zażąda zwrotu pieniędzy pobranych dotychczas przez skarżącego w ramach świadczenia wychowawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) określanej dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do wniosku skarżącego wyjaśnić należy, że obejmuje on wstrzymanie wykonania decyzji, która ma charakter odmowny i w związku z tym nie podlega wykonaniu. Wniosek o wstrzymanie wykonania może zaś zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, tj. nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zatem, wykonalność dotyczy aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja nie ma przymiotu wykonalności, albowiem nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków. Wobec tego nie można orzec o wstrzymaniu ich wykonania. Na marginesie wskazać należy, że kwestia ewentualnego zwrotu pobranych świadczeń może być przedmiotem kolejnej decyzji administracyjnej zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych, wydanej na podstawie art. 25 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. u. z 2017 r. poz. 1851, z późn. zm.). Dopiero ewentualna decyzja o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń podlega wykonaniu, a tym samym może rodzić skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.