III SA/Kr 476/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 listopada 2017 r. zażalenia Z. Ś. na postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego w sprawie ze skargi Z. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: zażalenie odrzucić.

Postanowieniem z dnia 11 września 2017 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 18 lipca 2017 r. Postanowienie to zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 14 października 2017 r. W dniu 20 października 2017 r. (data stempla pocztowego 18.10.2017 r.) do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym zaskarżył on to postanowienie, błędnie wskazując, iż jest to postanowienie referendarza. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), modyfikująca – w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa – m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Znacznej zmianie uległ art. 260 p.p.s.a., tj. przed dniem 15 sierpnia 2015 r. przepis ten stanowił, że wniesienie sprzeciwu (jeśli nie został odrzucony) skutkuje utratą mocy przez zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został ten sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie (por. art. 260 p.p.s.a. in fine, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r.). Obecnie, zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Przepis art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym nie dopuszcza możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na jego podstawie. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone bezpośrednio w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie jak to, które wydane zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 11 września 2017 r. W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. Zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 260 § 2, art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie z dnia 11 września 2017 r. odrzucił.