III SA/Kr 345/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie WSA Urszula Zięba Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant starszy referent Dominika Duda-Malik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. P. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 15 stycznia 2026 r. znak UM06.65721.00069.2025 (POW-III.432.2.121.2025) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; II. zasądza od Zarządu Województwa Małopolskiego na rzecz skarżącego J. P. 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Rozstrzygnięciem z 15 stycznia 2026 r., nr SW: POW-III.432.2.121.2025 Zarząd Województwa Małopolskiego odmówił J. P. (dalej skarżący) przyznania pomocy w związku z wnioskiem złożonym w ramach interwencji I.13.1 LEADER/Rozwój Lokalny Kierowany przez Społeczność - Wdrażanie LSR - z wyłączeniem projektów grantowych objętej Planem Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023 – 2027. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 5 maja 2025 r., w odpowiedzi na nabór nr 382214, ogłoszony przez Stowarzyszenie Lokalna Grupa Działania "P.", skarżący złożył wniosek na realizację operacji z zakresu rozwoju przedsiębiorczości poprzez rozwijanie pozarolniczej działalności gospodarczej (rozwój DG) pt. "Rozwój działalności firmy [...] – J. P. poprzez wzrost zatrudnienia oraz doposażenie w sprzęt rekreacyjny i rozszerzenie oferty usług na obszarze P." w ramach przedsięwzięcia w ramach przedsięwzięcia P.1.9 Rozwój istniejących firm na P. W opisie operacji skarżący wskazał min., że operacja zakłada rozwój działalności gospodarczej firmy poprzez wprowadzenie nowej usługi wynajmu sprzętu rekreacyjnego: rowerów elektrycznych, motocykli elektrycznych oraz skuterów wodnych. Realizacja operacji miała objąć zakup sprzętu oraz działania przygotowawcze związane z jego udostępnieniem klientom. Jak podał skarżący, inwestycja pozwoli na dywersyfikację oferty firmy, zwiększenie przychodów oraz utworzenie nowego miejsca pracy. Skarżący zadeklarował, że planowane przedsięwzięcie będzie realizowane w ramach kodu PKD: 77.21.Z – Wypożyczanie i dzierżawa sprzętu rekreacyjnego i sportowego, który odpowiada planowanej działalności. Jednocześnie w biznesplanie skarżący jako usługi wykazał: wynajem motocykli elektrycznych, wynajem skuterów wodnych, wynajem roweru elektrycznego Turbo, wynajem roweru elektrycznego górskiego, wynajem roweru elektrycznego typu DAMKA, wynajem przyczepki do motocykli, wynajem przyczepki do skuterów wodnych, wynajem kasków. Organ decyzyjny LGD, 29 lipca 2025 r. podjął uchwałę nr RGD18/2025 w sprawie wyboru oraz ustalenia kwoty pomocy dla operacji i umieszczeniu jej na 16 miejscu na liście operacji wybranych do finansowania, mieszczących się w limicie środków wskazanych w ogłoszeniu o naborze. Uzasadniając swój wybór Rada LGD wskazała, że operacja wpisuje się w cele i przedsięwzięcia określone w Lokalnej Strategii Rozwoju LDG "P." na lata 2023-2027. Następnie, zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o RLKS, LGD przekazała Zarządowi Województwa Małopolskiego (dalej także jako ZWM) wniosek o udzielenie wsparcia wraz z dokumentami potwierdzającymi dokonanie wyboru operacji celem oceny poprawności wyboru operacji do dofinansowania. W ramach przedmiotowej oceny, ZWM wezwał organ decyzyjny LGD celem wyjaśnienia podstaw uznania operacji za zgodną z LSR i tym samym warunkami określonymi w PS WPR 2023-2027. Zdaniem ZWM, z punktu widzenia PKD, usługi wyszczególnione przez skarżącego w ramach operacji, stanowią dwie różne działalności, mimo, że chodzi o wynajem sprzętu. ZWM zwróciło uwagę, że usługa dotycząca wynajmu przyczepki do motocykli i przyczepki do skuterów wodnych nie wpisuje się w kod PKD 77.21.Z., zatem wniosek w tej części nie dotyczy określonych w LSR branż/rodzajów działalności gospodarczej. W odpowiedzi na wezwanie LGD wskazała, że charakter usług wnioskodawcy jest rekreacyjny, a nie transportowy, a głównym zakresem prowadzonej działalności jest wynajem sprzętu rekreacyjnego i sportowego zgodnie z kodem PKD 77.21.Z. Wynajem przyczepek został ujęty wyłącznie jako działalność uzupełniająca, konieczna logistycznie do transportu sprzętu rekreacyjnego (motocykli elektrycznych, skuterów wodnych, rowerów elektrycznych i akcesoriów) do miejsc świadczenia usług. Nie stanowi samodzielnej linii usługowej ani odrębnej działalności gospodarczej – jest funkcjonalnym elementem realizacji podstawowej oferty. Zaskarżonym rozstrzygnięciem z 15 stycznia 2026 r. Zarząd Województwa Małopolskiego odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanej pomocy. W motywach rozstrzygnięcia ZWM wskazał, że zgodnie z Regulaminem naboru wniosków branże wspierane w ramach przedsięwzięcia to: branża turystyczna, okołoturystyczna, stolarska oraz budowlana. Przez branżę turystyczną i okołoturystyczną należy rozumieć np. następujące obszary działalności (wg Klasyfikacji PKD): Sekcja I – Działalność związana z zakwaterowaniem i usługami gastronomicznymi; Sekcja O – dział 77 – podklasa 77.21.Z – Wypożyczanie i dzierżawa sprzętu rekreacyjnego i sportowego, dział 79 – Działalność organizatorów turystyki, pośredników i agentów turystycznych oraz pozostała działalność usługowa w zakresie rezerwacji i działalności z nią związane; Sekcja C – dział 10 – Produkcja artykułów spożywczych oraz dział 11 – Produkcja napojów, Sekcja S – dział 91 – podklasa 91.21.A – Działalność muzeów oraz podklasa 91.22.Z – Działalność związana z miejscami historycznymi i pomnikami. W związku z powyższym, zdaniem organu, działalność polegająca na wynajmie przyczepki do motocykli i przyczepki do skuterów wodnych nie została ujęta w katalogu branż przewidzianych do wsparcia, nie mieści się w żadnej z grup działalności wymienionych w LSR. ZWM zaznaczył, że kod PKD 77.21.Z obejmuje wypożyczanie i dzierżawę sprzętu rekreacyjnego i sportowego, rozumianego jako sprzęt przeznaczony do bezpośredniego użytkowania przez osoby fizyczne, wykorzystywane w trakcie aktywności rekreacyjnych lub sportowych, stanowiący samodzielny przedmiot korzystania (np. rowery, sprzęt sportowy, rekreacyjny). Motocykle, skutery, rowery, kaski oraz ochraniacze spełniają powyższe kryteria, ponieważ są bezpośrednio wykorzystywane przez użytkownika w trakcie aktywności rekreacyjnej lub sportowej. Natomiast przyczepki do motocykli oraz przyczepki do skuterów wodnych nie są sprzętem rekreacyjnym ani sportowym, nie służą bezpośredniemu wykonywaniu aktywności rekreacyjnej, a pełnią funkcję środka transportu umożliwiającego przewóz sprzętu, zatem ich przeznaczeniem jest nie rekreacja sama w sobie. Użytkownik nie korzysta z przyczepy ramach aktywności sportowej, lecz wyłącznie jako środka pomocniczego do przemieszczania sprzętu. Dodatkowo ZWM zaznaczył, że o przyporządkowaniu działalności do właściwego kodu PKD decyduje przedmiot i charakter usługi, a nie wyłącznie kontekst jej późniejszego wykorzystywania przez klienta. Fakt, że przyczepki mogą być wykorzystywane w celu przewozu sprzętu rekreacyjnego, nie zmienia ich zasadniczej funkcji, którą jest transport. Tym samym nie można uznać, że stanowią one sprzęt rekreacyjny lub sportowy w rozumieniu PKD 77.21.Z. Z powyższych przyczyn ZWM uznał, że przedmiotowa operacja, w części nie klasyfikowana w kodzie PKD 77.21.Z, nie mieści się w zakresie przedsięwzięć, branż/rodzajów działalności gospodarczych przewidzianych w LSR i tym samym nie spełnia kryterium zgodności z LSR, o którym mowa w § 6 rozdz. III pkt.6 Regulaminu naboru wniosków i nie powinna zostać wybrana do dofinansowania. Zdaniem ZWM, zostały naruszone przepisy określone w rozdz. IV.3.1 pkt.1 ppkt. 1 oraz w rozdz. IV.3.2 pkt.1 ppkt.1 Wytycznych szczegółowych w zakresie przyznawania i wypłaty pomocy finansowej w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023 - 2027 oraz procedury oceny i wyboru operacji przyjętej przez LGD. Nie zostały również spełnione warunki udzielenia wsparcia, o których mowa w art. 23 ust. 1 RLKS, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego wybrania operacji do udzielenia wsparcia. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1/ art. 21 i art. 23 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności oraz art. 89 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym dla WPR 2023-2027 - poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa operacja nie spełnia warunków udzielenia wsparcia z uwagi na rzekomy brak zgodności z LSR, mimo że Rada LGD uznała operację za zgodną z LSR i wybrała ją do dofinansowania; 2/ procedury oceny operacji określonej w LSR, regulaminie naboru oraz Procedurze oceny i wyboru operacji LGD "P." - przez zastąpienie oceny merytorycznej i strategicznej dokonanej przez Radę LGD własną, zawężającą interpretacją zakresu branż dopuszczonych do wsparcia; 3/ błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie klasyfikacji PKD, w szczególności uznanie, że wynajem przyczep do motocykli i skuterów wodnych stanowi odrębną działalność gospodarczą spoza katalogu branż wspieranych w LSR, co doprowadziło do nieuprawnionego wniosku o niezgodności operacji z LSR; 4/ zasady proporcjonalności i celowości wsparcia, przez odmowę finansowania całej operacji z powodu pobocznego, pomocniczego elementu usługi (wynajem przyczepek technicznie służących realizacji usługi rekreacyjnej), który nie zmienia rekreacyjno-turystycznego charakteru przedsięwzięcia. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił błędne zakwalifikowanie planowanej działalności w zakresie kodu PKD oraz pominięcie rekreacyjnego charakteru operacji. Wskazał, że z treści wniosku wynika wprost, że zasadniczym przedmiotem operacji jest wypożyczalnia sprzętu rekreacyjnego, a przyczepki służą jedynie technicznemu zapewnieniu dowozu tego sprzętu do klienta, nie stanowiąc odrębnej linii biznesowej ani samodzielnej działalności transportowej. Zdaniem skarżącego, zakup przyczepek transportowych ma na celu umożliwienie profesjonalnego świadczenia usługi w modelu nowoczesnym i wygodnym dla klienta, tj. z funkcją dowozu. Zostało to ujęte w opisie operacji oraz w zestawieniu rzeczowo-finansowym. Wynajem przyczepek został ujęty wyłącznie jako działalność uzupełniająca, konieczna logistycznie do transportu sprzętu rekreacyjnego. Zdaniem skarżącego organ w sposób sztuczny wyodrębnił jeden element techniczny (przyczepy transportowe), przypisał mu inny kod PKD i na tej podstawie uznał, że operacja "w części" nie mieści się w branży turystycznej/okołoturystycznej przewidzianej w LSR. Taka wykładnia ignoruje funkcjonalny związek przyczep z usługą wypożyczania sprzętu rekreacyjnego oraz pomocniczy charakter tej pozycji w strukturze przychodów i kosztów, a w konsekwencji prowadzi do błędnego wniosku o niespełnieniu warunku zgodności operacji z LSR. Skarżący zarzucił również naruszenie zasady proporcjonalności oraz celowości wsparcia, poprzez odmowę przyznania pomocy dla całej operacji z powodu zakwestionowania pomocniczego elementu zakresu (wynajmu przyczep do motocykli i skuterów wodnych), który ma charakter techniczny, poboczny i nie zmienia rekreacyjno-turystycznego charakteru przedsięwzięcia ani jego zgodności z celami interwencji 1.13.1 oraz LSR. Jest to zdaniem skarżącego sprzeczne z celem interwencji 1.13.1 oraz LSR. Skarżący zarzucił też niewłaściwe zastosowanie przepisów i wytycznych regulujących ocenę wniosków w ramach interwencji I.13.1, w szczególności przyjęcie nadmiernie formalistycznego podejścia skoncentrowanego na sporze o klasyfikację części usług, zamiast oceny operacji jako całości zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku, wytycznymi szczegółowymi i regulaminem naboru. Zdaniem skarżącego organ, zamiast odnieść się kompleksowo do wszystkich elementów oceny przewidzianych w wytycznych (zakres, cele, rezultaty, racjonalność kosztów, wskaźniki), faktycznie oparł odmowę na wąskim fragmencie - różnicach w interpretacji PKD w odniesieniu do przyczep. W praktyce oznacza to zastosowanie kryterium, którego w takiej postaci nie przewidują ani wytyczne, ani regulamin naboru, oraz pominięcie istoty interwencji I.13.1, którą jest wsparcie realnych projektów rozwoju przedsiębiorczości na obszarach wiejskich. Kolejno skarżący zarzucił niewłaściwe potraktowanie warunku "zgodności z LSR" jako przesłanki o charakterze zero-jedynkowym, prowadzące do odmowy przyznania wsparcia z powodu uznania, że wniosek "w części" dotyczy działalności spoza katalogu branż, mimo że zasadnicza część zakresu, kosztów i efektów jednoznacznie mieści się w LSR i realizuje jej cele. Zarzucił również naruszenie zasady zaufania obywatela do organów administracji publicznej oraz zasady pewności prawa, poprzez wydanie odmowy przyznania pomocy po wcześniejszej pozytywnej ocenie wniosku przez LGD, po dokonaniu przez skarżącego uzupełnień i korekty wniosku w odpowiedzi na wezwania, przy braku jasnych i przewidywalnych sygnałów, że projekt może zostać odrzucony z powodu tak wąsko postrzeganego elementu jak klasyfikacja przyczep. W dalszej kolejności skarżący podniósł zarzut pominięcia lub marginalizacji pozytywnej oceny ekonomicznej operacji oraz przedstawionego biznesplanu, które wykazują realność, opłacalność i trwałość przedsięwzięcia. Skarżący zarzucił też błędne przyjęcie przez organ zamkniętego katalogu branż/PKD w LSR mimo jej wyraźnie przykładowego charakteru. Zdaniem skarżącego użycie zwrotu "np." oraz szeroki, opisowy sposób ujęcia branż (turystyczna, okołoturystyczna) wskazuje, że jest to katalog otwarty, a przytoczone kody PKD mają charakter ilustracyjny, a nie wyczerpujący. Finalnie skarżący zarzucił pominięcie księgowego i funkcjonalnego ujęcia działalności w ramach PKD 77.21.Z oraz zmian klasyfikacji PKD. Zdaniem skarżącego we wniosku i biznesplanie wynajem przyczep do transportu wypożyczanego sprzętu jest przedstawiony jako element logistyczny tej usługi, a nie jako odrębny segment działalności - przychody z wynajmu przyczep stanowią niewielką część przychodów, a przyczepy są wykazywane w kosztach jako środki służące do dowozu sprzętu rekreacyjnego do klienta. Skarżący podniósł przy tym, że od 2025 r. obowiązuje nowa klasyfikacja, w której nazwy i zakresy podklas mogą być modyfikowane. Natomiast organ przyjął sztywną i formalistyczną tezę, że sam fakt wyodrębnienia w tabeli sprzedaży pozycji "wynajem przyczepki do motocykli/skuterów" oznacza konieczność przypisania im innego PKD (77.39.Z) i wyłączenia tej części działalności poza LSR. Takie stanowisko pomija, że klasyfikacja PKD służy ewidencji statystycznej i podatkowo-rachunkowej działalności przedsiębiorcy, a nie odwrotnie - nie może zastępować oceny funkcjonalnego charakteru operacji, który w tym przypadku jest jednoznacznie rekreacyjno-turystyczny. Skarżący dodał, że organ bezpodstawnie przyjął nadmiernie sztywne założenie, że każda pozycja biznesplanu musi odpowiadać odrębnej podklasie PKD, a następnie wykorzystał to do zakwestionowania zgodności z LSR. Takie podejście jest sprzeczne z celowościową wykładnią przepisów o LSR i PS WPR oraz z zasadą proporcjonalności, a także prowadzi do nieracjonalnych rezultatów w sytuacji, gdy zmiany w klasyfikacjach PKD (PKD 2025) mogą modyfikować nazwy i granice podklas bez zmiany istoty prowadzonej działalności przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem organu zapisy dokumentacji projektowej nie dają podstaw do przyjęcia, że zakup przyczep został ujęty wyłącznie jako zakup środków służących przewozowi sprzętu rekreacyjnego (przyczepa do przewozu skuterów wodnych, przyczepka do przewozu motocykli). Podniesiono, że w samym wniosku, a dokładnie w stanowiącym jego część biznesplanie (str. 6 - 11 skorygowanego wniosku o przyznanie pomocy) wynajem przyczep transportowych stanowi całkowicie niezależną usługę od wynajmu sprzętu rekreacyjnego, jaki może być na nich przewożony. W sytuacji takiej, jak próbuje to ukazać skarżący należałoby oczekiwać, że w biznesplanie wynajem środka rekreacji (motocykla, skutera wodnego) wraz z przyczepą lub usługą dowozu byłaby jedną usługą (obok wynajmu sprzętu solo). Tymczasem w przedstawionych zapisach wynajem przyczep może być usługą odrębną co w sposób oczywisty nie mieści się w żadnej ze wspieranych branż. Organ nie uznał też za zasadny zarzutu naruszenia zasady proporcjonalności i celowości wsparcia, przez odmowę finansowania całej operacji z powodu pobocznego, pomocniczego elementu usługi wskazać należy, gdyż – zdaniem organu - nie znajduje on oparcia w przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Według art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1264) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Zgodnie z treścią treść art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej - p.p.s.a., zakres kontroli administracyjnej obejmuje min. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1- 3 p.p.s.a., akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych ustawach. Zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy z 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023 – 2027 (Dz. U z 2024 r. poz. 1741) podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy po zakończeniu oceny wniosku o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy o wyniku tej oceny, w tym o odmowie przyznania pomocy z podaniem jej przyczyn, za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji w sposób określony w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W przypadku odmowy przyznania pomocy podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Kryterium legalności, przewidziane w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno aktu, jak i czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniający skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Dokonując takiej oceny Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna bowiem zasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz.U. z 2025 r., poz. 182), dalej: "ustawa RLKS", zgodnie z którym jeżeli nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia na wdrażanie LSR, zarząd województwa informuje niezwłocznie wnioskodawcę o odmowie udzielenia tego wsparcia, w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, a w przypadku tego wsparcia współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027. Istota sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy operacja objęta wnioskiem skarżącego, tj. rozwój działalności gospodarczej firmy poprzez wprowadzenie nowej usługi wynajmu sprzętu rekreacyjnego poprzez okoliczność, że zakładała również zakup i wynajem przyczepek do transportu skuterów wodnych i motocykli elektrycznych, kwalifikowała się do branż objętych wsparciem, tj. branży turystycznej i okołoturystycznej. Podstawę wyboru operacji do finansowania stanowi "Procedura oceny i wyboru operacji w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023–2027 dla interwencji I.13.1 LEADER/Rozwój Lokalny Kierowany przez Społeczność (RLKS) realizowanych przez podmioty inne niż LGD (konkurs) oraz operacji własnych LGD" stanowiąca Załącznik Nr 12 do Uchwały Zarządu Stowarzyszenia LGD P. nr 12/2025 z dnia 01 kwietnia 2025 r. (https://lgdpodbabiogorze.pl/p2020/pliki_lgd/Procedura%20PS%20WPR.pdf) Rozdz. III ust. 4 ww. Procedury wskazuje, że "LGD dokonuje wyboru operacji: - spośród operacji, które są objęte wnioskami złożonymi w systemie PUE, o których mowa w ogłoszeniu o naborze oraz które spełniają warunki udzielenia wsparcia, - przy zastosowaniu lokalnych kryteriów wyboru operacji (...)" oraz ust. 5 "Wybrana do dofinansowania może zostać wyłącznie operacja, która spełnia warunki formalne, warunki dostępowe, warunki udzielenia wsparcia (...)". Jednym z warunków udzielenia wsparcia jest spełnienie kryterium zgodności z Lokalną Strategią Rozwoju (dalej LSR), stanowiącą Załącznik Nr 1 do Uchwały nr 22/2025 Zarządu Stowarzyszenia LGD "P." z dnia 14 lipca 2025 r. (LSR 2023-2027 autokorekta lipiec2025 na strone.pdf). Z kolei § 6 rozdz. III pkt. 6 ppkt 1 "Regulaminu naboru wniosków o przyznanie pomocy na rozwijanie pozarolniczej działalności gospodarczej w ramach wdrażania Lokalnej Strategii Rozwoju realizowanej przez LGD "P. (...)" (Regulamin naboru Rozwój Działalności Gospodarczej.pdf ) wskazuje, że operacja musi dotyczyć działalności zgodnej z celami LSR. Regulamin naboru wniosków w § 3 wskazuje też, że wnioski składane w naborze muszą dotyczyć określonych w LSR branż/rodzajów działalności gospodarczej, tj.: turystycznej, okołoturystycznej, stolarskiej i budowlanej. Z kolei zapisy Lokalnej Strategii Rozwoju w zakresie Przedsięwzięcia P.1.3. "Rozwój istniejących firm na P." wskazują, że "Kluczowym założeniem realizacji niniejszego przedsięwzięcia jest rozwijanie przedsiębiorstw innowacyjnych, które w sposób skuteczniejszy będą odpowiadały na potrzeby lokalnych mieszkańców oraz staną się bardziej konkurencyjne na rynku pracy. Branże wspierane w ramach przedsięwzięcia to: branża turystyczna, okołoturystyczna, stolarska oraz budowlana. Przez branżę turystyczną i okołoturystyczną należy rozumieć np. następujące obszary działalności (wg Klasyfikacji PKD): Sekcja I – Działalność związana z zakwaterowaniem i usługami gastronomicznymi; Sekcja O– dział 77 – podklasa 77.21.Z –Wypożyczanie i dzierżawa sprzętu rekreacyjnego i sportowego, dział 79 – Działalność organizatorów turystyki, pośredników i agentów turystycznych oraz pozostała działalność usługowa w zakresie rezerwacji i działalności z nią związane; Sekcja C – dział 10 – Produkcja artykułów spożywczych oraz dział 11 – Produkcja napojów, Sekcja S – dział 91 – podklasa 91.21.A – Działalność muzeów oraz podklasa 91.22.Z –Działalność związana z miejscami historycznymi i pomnikami. Jednocześnie poniżej ww. katalogu kodów PKD, w LSR wskazano, że "Uzasadnienia doboru tych branż znajduje się w samej nazwie celu w ramach którego realizowane jest przedsięwzięcie. Cel jest zaprojektowany w ten sposób, aby jednocześnie rozwinąć kluczową dla tego obszaru turystykę oraz zaspokoić elementarne potrzeby w zakresie pobudzania i rozwoju przedsiębiorczości społeczności lokalnej. Branża turystyczna i okołoturystyczna jest w tej logice wspierana ze względu na duży potencjał wykorzystania lokalnych". Przedstawione uregulowania jednoznacznie wskazują, że kwalifikowalność operacji do dofinasowania powinna zasadzać się na kryterium celu, w ramach którego realizowane jest przedsięwzięcie. W tym kontekście, nie jest przypadkowe zdaniem Sądu, że poszczególne kody PKD, które stanowią specyfikację branży turystycznej i okołoturystycznej zostały wymienione w formie katalogu otwartego. Przykładowe wymienienie kodów PKD pozwala bowiem na bardziej adekwatną ocenę operacji odnośnie realizowania celu przedsięwzięcia. Ocena, czy dana operacja podlega dofinansowaniu powinna uwzględniać zatem całościowy obraz zamierzenia zawarty we wniosku, w tym jej charakter i specyfikę. Dopiero w takim kształcie powinna być ocenia pod kątem realizacji celów określonych w regulacjach programowych. Powyższe w ocenie Sądu wskazuje, że wyodrębnienie samych przyczep i przypisanie im przynależności do kodu PKD związanego z działalnością transportową, a nie turystyczną i okołoturystyczną, stanowi nieuprawnioną, wybiórczą ocenę operacji, która zniekształca jej całościowy charakter. Organ oparł się w tym zakresie na zapisach biznesplanu jednak nie uwzględnił całościowego opisu operacji zawartego we wniosku, dającego jej pełny obraz. Tymczasem zapisy wniosku wskazują, że realizacja operacji obejmuje zakup sprzętu oraz działania związane z jego udostępnieniem klientom. Sąd podkreśla, że dowóz wynajmowanego sprzętu rekreacyjnego stanowił uzasadnienie innowacyjności usługi, która została oceniona przez Radę LGD na 3 pkt. (nota bene ZWM nie kwestionował tej oceny Rady LDG). Ponadto możliwe dzięki przyczepom dostarczenie sprzętu rekreacyjnego stanowi niewątpliwie udogodnienie dla klienta, a przez to zwiększenie dostępności usługi, co jest istotne z punktu widzenia wymogu Regulaminu wyboru wniosków, aby operacja była możliwa do wykonania oraz dostosowana z punktu widzenia celu, zakresu i zakładanych jej rezultatów (por. pkt III Warunki przedmiotowe ppkt 8 Regulaminu). Z wniosku wynika też, że wartość przyczep (7064 zł i 3577 zł) jest niewspółmiernie niska do wartości pozostałego sprzętu objętego operacją (str. 12 korekty wniosku). To sprawia, że przy całościowej ocenie charakteru zamierzenia nie można przyjąć transportowej kwalifikacji działalności. Ponadto skarżący określa świadczone usługi jako nowoczesne usługi transportowo – wynajmowe, mające na celu rozwijanie turystyki i rekreacji (str. 23 korekty wniosku). Wskazuje to na zamierzony związek transportu sprzętu z jego wynajmem w celach turystycznych. Dalej, w uzupełnieniu wniosku, skarżący przedstawia przyczepki jako element kompleksowej oferty umożliwiającej zapewnienie dowozu sprzętu na miejsce wypoczynku klienta, co ma stanowić element wyróżniający usługę na tle konkurencji i umożliwić profesjonalne świadczenie usługi w modelu nowoczesnym i wygodnym dla klienta. Skarżący podaje też, że każdy z kosztów ujętych w zestawieniu rzeczowo - finansowym wspiera realizację nowej usługi, gdzie przyczepki umożliwiają mobilność sprzętu i dowóz do klienta. Również w zakresie obowiązków nowozatrudnianego pracownika przewidziano logistykę związaną z dostawą sprzętu (str. 12 korekty wniosku). Jak wskazano w pkt 7 uzupełnienia wniosku sprzęt ma być transportowany przez skarżącego i jego pracownika za pomocą przyczepek i samochodu posiadającego hak holowniczy. Skarżący załączył też kserokopię prawa jazdy uprawiającego do kierowania pojazdami z przyczepą. W ocenie Sądu zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują, że przy prowadzeniu zamierzonej działalności posiadanie przyczepek do motorów elektrycznych i skuterów wodnych jawi się jako niezbędny element infrastruktury logistycznej. Sam skuter wodny nie może sam się przemieszczać po drogach, a motor elektryczny, ze swej natury, może ulec rozładowaniu podczas użytkowania, co z kolei może rodzić potrzebę odebrania rozładowanego sprzętu od klienta. Wszystkie powyższe elementy, zdaniem Sądu świadczą, że przedmiotowe przyczepki stanowią (i tak zostały też przedstawione we wniosku) element funkcjonalnej całości stanowiącej przedmiot operacji. Ponadto przedstawiony we wniosku opis operacji wpisuje się w cele przewidziane przez LSR. Z zapisów LSR można wyczytać, że przede wszystkim, cel w ramach którego realizowane jest przedsięwzięcie to rozwój turystyki i pobudzanie przedsiębiorczości (str. 66 LSR). W podpunkcie dotyczącym grup docelowych istotnych z punktu widzenia wdrażania LSR, wymieniając turystów, wskazano na potrzebę podejmowania działań działania związane z rozwojem infrastruktury turystycznej, która nie tylko będzie służyła lokalnej społeczności, ale także zachęci turystów do odwiedzenia obszaru działania LGD (por. pkt 6 str. 42 LSR). Ponadto w pkt 1 "Powiązanie celów i przedsięwzięć z analizą potrzeb i potencjałów" Rozdziału VI LSR "Cele i Wskaźniki" (str. 57 LSR) podano, że jednym z celów jest C.1 Obszar atrakcyjny turystycznie i rekreacyjnie – przyjazny do życia dla mieszkańców P. Wyróżniono w tym zakresie min. przedsięwzięcie P.1.9 Rozwój istniejących firm na P. Realizacja tego celu ma służyć zwiększeniu atrakcyjności obszaru LGD i rozwoju infrastruktury turystycznej, a działania mają być nastawione na przyciągnięcie gości (str. 53 LDG). Dalej w pkt 7 "Innowacyjność w celach realizowanych w ramach wdrażania" Rozdziału VI "Cele i wskaźniki" (str. 79 LSR) wskazano, że "W ramach celu C.1 Obszar atrakcyjny turystycznie i rekreacyjnie – przyjazny do życia dla mieszkańców P. przewidziano przedsięwzięcia P.1.8 oraz P.1.9 w ramach których podejmowane będą działania zmierzające do podejmowania nowych jak i rozwijania istniejących przedsiębiorstw na obszarze działania LGD. Ważnym elementem tworzenie i rozwijania przedsiębiorczości będzie innowacyjność, dzięki której lokalne przedsiębiorstwa lepiej będą odpowiadać na potrzeby lokalnej społeczności, a same przedsiębiorstwa staną się konkurencyjne na lokalnym i ponadlokalnym rynku pracy. Również w ramach przedsięwzięć P.1.4,P.1.6 oraz ukierunkowanych na tworzenie i rozwój funkcji pozarolniczych, oczekuje się realizacji innowacyjnych operacji, dzięki którym rozwijana oferta będzie ciekawa i konkurencyjna". W zapisach LSR podkreślono też zgodność zawartych tam celów i założeń min. z Planem Strategicznym Wspólnej Polityki Rolnej. W zakresie istotnym dla niniejszej sprawy wskazano na cel WPR 2023 – 2027 polegający na zwiększeniu konkurencyjności, czemu ma służyć właśnie przedsięwzięcie 1.9. Rozwój istniejących firm na P. (str. 43 LSR). W ramach spójności LSR z PS WPR wskazano na potrzeby obszarów wiejskich wpisujących się w zakres wsparcia PS WPR, gdzie wymieniono min.: stymulowanie rozwoju lokalnego przez innowacje, poprawa dostępu do infrastruktury turystyczno-rekreacyjnej, poprawa dostępu do usług komercyjnych, czy rozwój przedsiębiorczości. W ocenie Sądu przedstawione we wniosku przedsięwzięcie w swym całościowym kształcie w pełni wpisuje się w założenia i cele LSR, przy czym element w postaci dowozu sprzętu turystycznego do klienta jest ważnym czynnikiem nie tylko pod kątem innowacyjności ale też, konkurencyjności, dostępności do infrastruktury turystyczo-rekreacyjnej, zwiększania atrakcyjności oferty turystycznej i stanowi o realizacji działania mającego na celu przyciągnięcie gości. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organ naruszył art. 23 ust. 3 ustawy z 20 lutego 2015r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności bowiem w sprawie zaistniały warunki udzielenia wnioskowanego wsparcia. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących zwrot uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia (480 zł), rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215).