III SA/Kr 284/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu 31 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 27 stycznia 2026 r., nr 2/2026 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. postanawia: - odrzucić skargę -

K. J. – nazywany dalej "Skarżącym", wniósł skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 27 stycznia 2026 r. (nr 2/2026) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Z akt administracyjnych wynika, że powyższe postanowienie zostało wydane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, który działał jako organ pierwszej instancji. Na podstawę prawną zaskarżonego postanowienia składał się art. 61a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej jako "k.p.a."). Tym samym, zgodnie z art. 61a § 2 k.p.a. od powyższego postanowienia przysługiwało stronie prawo do wniesienia zażalenia. Skarżący został o tym prawie prawidłowo pouczony (s. 2 postanowienia). Z akt administracyjnych wynika, że 2 lutego 2026 r. Skarżący złożył "odwołanie od decyzji organu" do Komendanta Głównego Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako "P.p.s.a."), co do zasady, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że w sprawach, w których od orzeczenia organu pierwszej instancji przysługuje odwołanie, przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego może być tylko rozstrzygnięcie organu rozpoznającego środek odwoławczy. Natomiast skarga na orzeczenie wydane w pierwszej instancji jest niedopuszczalne. Skoro rozpoznawana skarga została wywiedziona od postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji, jest ona niedopuszczalna w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. – a co za tym idzie, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy, podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.