III SA/Kr 254/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Michał Niedźwiedź Protokolant: specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2026 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] z siedzibą w K. przy uczestnictwie I. I. i J. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2026 r. nr SKO.GiG/4176/9/2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji przenoszącej koncesję na eksploatację kopaliny pospolitej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej Towarzystwa [...] z siedzibą w K. kwotę 200,00 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia 19 stycznia 2026r. znak: SKO.GiG/4176/9/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 156 i art. 158 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. 2025r. poz. 1691 dalej-k.p.a.) w związku z art. 36 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz.U. 2024r. poz. 1190), odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Myślenickiego z dnia 29 maja 2014r. znak GP.6522.2.2014. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Towarzystwo [...] z siedzibą w K. (strona skarżąca) złożyło w dniu 6 listopada 2025r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w trybie art. 31 k.p.a. wniosek o wszczęcie oraz dopuszczenie do udziału w charakterze podmiotu na prawach strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Myślenickiego z dnia 29 maja 2014r. znak GP.6522.2.2014 przenoszącej koncesję na eksploatację kopaliny pospolitej, tj. piaskowca [...] ze złoża "B." udzieloną J. I. na podstawie decyzji Starosty Myślenickiego z dnia 15 kwietnia 2008r. znak: OS.IV.7511/4/07 na rzecz I. I. prowadzącej działalność gospodarczą pn. "O" Zakład [...] I. I., [...] R., ul. S. [...]. Pismem z dnia 9 grudnia 2025r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie zawiadomiło o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wyznaczając termin 14 dni od dnia otrzymania niniejszego zawiadomienia do składania uwag i wniosków w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie postanowieniem z dnia 9 grudnia 2025 r. SKO.GiG/4176/14/2025 Kolegium dopuściło Towarzystwo [...] w K. do udziału w prowadzonym postępowaniu. W dniu 23 grudnia 2025r. do Kolegium wpłynęło stanowisko Starosty Myślenickiego zaś w dniu 27 grudnia 2025r. dodatkowe stanowisko Towarzystwa [...] w K. Decyzją z dnia 19 stycznia 2026r. Kolegium odmówiło stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Myślenickiego z dnia 29 maja 2014 r. znak GP.6522.2.2014. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym i samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W trybie nadzoru konieczność uznania decyzji za nieważną zachodzi jedynie w enumeratywnie wyliczonych ustawowo przypadkach (art. 156 § 1 k.p.a.), gdyż sprzeciwia się ono fundamentalnej zasadzie trwałości decyzji ostatecznych. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, że weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc), a rozstrzygnięcie sądu nie wymaga wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z poglądem wyrażonym zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa administracyjnego, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156§1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy następuje wyraźne i niebudzące żadnych wątpliwości interpretacyjnych naruszenie przepisu prawa materialnego lub procesowego, przy czym nie może to być zwykłe, lecz kwalifikowane naruszenie, wywołujące ciężkie skutki w sferze stosunków materialno-prawnych. Kwalifikowane naruszenie przepisów prawa, zarówno materialnego, jak i procesowego występuje, gdy w stanie prawnym niebudzącym żadnych wątpliwości wydaje się decyzję, której rozstrzygnięcie stanowi negację tych przepisów. W analizowanym przypadku decyzją Starosty Myślenickiego z dnia 29 maja 2014r. znak GP.6522.2.2014 przeniesiono koncesję na eksploatację kopaliny pospolitej udzieloną J. I. na rzecz I. I. prowadzącej działalność gospodarczą pn. "O." Zakład [...] I. I. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze - według stanu prawnego obowiązującego w czasie wydawania decyzji z dnia 29 maja 2014r. - jeżeli nie sprzeciwia się temu interes publiczny, w szczególności związany z bezpieczeństwem państwa lub ochroną środowiska, w tym z racjonalną gospodarką złożami kopalin, za zgodą przedsiębiorcy, któremu została udzielona koncesja, organ koncesyjny przenosi, w drodze decyzji, koncesję na rzecz podmiotu, który: 1) spełnia wymagania przewidziane przepisami o podejmowaniu działalności gospodarczej; 2) wyraża zgodę na przyjęcie wszystkich warunków określonych w koncesji; 3) w zakresie niezbędnym do wykonywania zamierzonej działalności wykaże się prawem do korzystania z nieruchomości gruntowej, użytkowaniem górniczym albo przyrzeczeniem uzyskania tych praw; 4) w zakresie niezbędnym do wykonywania zamierzonej działalności wykaże się prawem do korzystania z informacji geologicznej; 5) wykaże, iż jest w stanie spełnić wymagania związane z wykonywaniem zamierzonej działalności. W sprawie zakończonej badaną w trybie nadzwyczajnym decyzją Starosty Myślenickiego, do wniosku z dnia 5 maja 2014r. o przeniesienie koncesji na eksploatację kopaliny pospolitej, piaskowca lgockiego ze złoża B. dołączony został akt notarialny Repertorium A nr [...] z dnia 28 kwietnia 2014r. obejmujący umowę zniesienia współwłasności i umowę darowizny pomiędzy J. I., na rzecz którego udzielona była koncesja, a I. I., która nabyła prawa własności przedmiotowej nieruchomości. W toku prowadzonego przez Starostę Myślenickiego postępowania złożono do akt pisma uzupełniające, tj. pismo informujące o przekazaniu przez J. I. prawa do korzystania z informacji geologicznej zawartej w dokumentacji geologicznej złoża piaskowca [...] B. na rzecz I. I.; oświadczenie J. I. o braku eksploatacji złoża B. w 2014r. i bilansie wydobytej kopaliny zgodnie z informacją przedłożoną do organu według stanu na dzień 31 grudnia 2013r. Organ zweryfikował również, że I. I. od 2010r. prowadzi działalność gospodarczą obejmującą między innymi wydobywanie kopaliny i jest w stanie wypełnić wymagania związane z wykonywaniem przedmiotowej działalności. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że przeniesienie koncesji spełniało wymagania wynikające z treści art. 36 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. W związku z tym organ podzielił pogląd, co do braku podstaw do stwierdzenia, że badana decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną skutkującą stwierdzeniem nieważności, a w szczególności badana decyzja nie narusza prawa w sposób rażący. Po przeprowadzeniu postępowania w trybie nadzwyczajnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie znalazło podstaw do stwierdzenia, że objęta niniejszym postępowaniem decyzja Starosty Myślenickiego z dnia 29 maja 2014r. dotknięta jest którąkolwiek z kwalifikowanych wad prawnych wymienionych art. 156§1 k.p.a., a w konsekwencji należało odmówić stwierdzenia jej nieważności. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 156§2 k.p.a. w zw. z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, polegające na błędnym przyjęciu, że samo rozpoczęcie działalności objętej koncesją automatycznie powoduje powstanie nieodwracalnych skutków prawnych, co wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej niezależnie od rodzaju i ciężaru naruszeń prawa, jakich dopuszczono się przy jej wydaniu. Przyjęcie przez organ takiej wykładni prowadzi do niedopuszczalnego uprzywilejowania stanu faktycznego (rozpoczęcia eksploatacji) nad wymogiem zgodności decyzji z prawem oraz do faktycznego wyłączenia kontroli legalności decyzji koncesyjnych w trybach nadzorczych. W konsekwencji udział organizacji społecznej na podstawie art. 31 k.p.a. staje się iluzoryczny, gdyż każda koncesja po rozpoczęciu wydobycia uzyskuje status faktycznie "nietykalnej", co narusza art. 8§1 k.p.a. oraz standard zapewnienia efektywnej ochrony środowiska. Nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156§2 k.p.a. nie mogą być wywodzone z eksploatacji prowadzonej na gruntach leśnych bez wymaganej decyzji o ich wyłączeniu z produkcji, gdyż oznaczałoby to legalizację bezprawia przez fakt dokonany. Art. 42 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy nie może być interpretowany w sposób prowadzący do ochrony stanu sprzecznego z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych; 2) naruszenie art. 7, art. 77§1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na pozornym rozpoznaniu sprawy oraz braku wszechstronnej oceny materiału dowodowego i zarzutów dotyczących legalności wydania oraz wykonywania koncesji na gruntach leśnych bez uprzedniego wyłączenia ich z produkcji leśnej. Takie ujęcie sprawy prowadzi do sytuacji, w której organ nadzoru ogranicza się do powołania zasady trwałości decyzji, nie realizując wynikającego z art. 7 i art. 77§1 k.p.a. obowiązku rzeczywistego zbadania, czy decyzja nie została wydana z naruszeniem bezwzględnie obowiązujących norm ochronnych. W szczególności Kolegium w ogóle nie odniosło się w uzasadnieniu do decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych znak [...], ani do danych Starosty oraz zestawienia koncesji, z których jednoznacznie wynika, że obszary i tereny górnicze obejmują działki oznaczone w ewidencji jako użytki leśne Ls, co stanowi naruszenie art. 77§1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie kluczowych dowodów w sprawie; 3) naruszenie art. 158 k.p.a. poprzez zaniechanie rozważenia alternatywnego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy - zdaniem organu - nie było możliwe stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na rzekome nieodwracalne skutki prawne. Nawet przy przyjęciu, że zachodzi negatywna przesłanka z art. 156§2 k.p.a., organ nie jest zwolniony z obowiązku pełnej oceny legalności decyzji i rozważenia rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 158 k.p.a., czego w niniejszej sprawie zaniechano; 4) naruszenie art. 8§1 k.p.a. polegające na pozbawieniu organizacji społecznej działającej w interesie publicznym realnej możliwości skutecznej kontroli decyzji administracyjnych ingerujących w środowisko i grunty leśne. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie oparło zaskarżoną decyzję na założeniu, że rozpoczęcie działalności objętej koncesją - na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze - oznacza zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych, co w konsekwencji ma wyłączać możliwość stwierdzenia nieważności decyzji koncesyjnej w trybie art. 156 k.p.a. Takie rozumienie przepisów stanowi błędną wykładnię art. 156§2 k.p.a. oraz art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż utożsamia nieodwracalne skutki prawne z nieodwracalnymi skutkami faktycznymi polegającymi na rozpoczęciu eksploatacji. Tymczasem przesłanka z art. 156§2 k.p.a. odnosi się wyłącznie do sfery prawa, a nie do faktów dokonanych w toku wykonywania decyzji, zwłaszcza jeżeli fakty te powstały z naruszeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie z materiału zgromadzonego w aktach oraz z dokumentów organów administracji publicznej wynika, że eksploatacja prowadzona była na gruntach oznaczonych w ewidencji jako użytki leśne Ls bez uprzedniego uzyskania decyzji zezwalającej na ich wyłączenie z produkcji leśnej, wymaganej na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ leśny stwierdził naruszenie tych przepisów, co oznacza, że prowadzona eksploatacja odbywała się w warunkach sprzecznych z obowiązującym porządkiem prawnym. W takiej sytuacji nie może być mowy o powstaniu nieodwracalnych skutków prawnych, skoro prawo nigdy nie dopuściło do legalnego powstania skutku w postaci prowadzenia wydobycia na gruntach leśnych bez wymaganej decyzji. Skutki powstałe w wyniku działań sprzecznych z prawem mają wyłącznie charakter faktyczny i nie mogą korzystać z ochrony przewidzianej w art. 156§2 k.p.a. Przyjęcie odmiennej wykładni prowadziłoby do niedopuszczalnej legalizacji bezprawia przez sam fakt jego dokonania. Art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze nie może być interpretowany w sposób, który prowadzi do ochrony stanu sprzecznego z innymi bezwzględnie obowiązującymi przepisami, w szczególności z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten nie legalizuje prowadzenia działalności górniczej z naruszeniem innych ustaw ani nie wyłącza obowiązku badania legalności decyzji koncesyjnej w trybach nadzorczych. Niezależnie od powyższego, nawet przy przyjęciu - czysto hipotetycznym - że w sprawie zachodzi przeszkoda w postaci nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156§2 k.p.a., organ był zobowiązany do pełnego i merytorycznego odniesienia się do zarzutów podniesionych we wniosku oraz do rozważenia zastosowania art. 158 k.p.a. Zaskarżona decyzja takiej analizy nie zawiera, ograniczając się do ogólnego powołania zasady trwałości decyzji administracyjnych. Strona skarżąca zarzuciła także, że Kolegium nie dokonało wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności nie odniosło się w uzasadnieniu do decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych znak [...] ani do danych Starosty oraz zestawień koncesji, z których jednoznacznie wynika, że obszary i tereny górnicze obejmują działki oznaczone jako użytki leśne Ls. Pomięcie tych dowodów stanowi naruszenie art. 77§1 oraz art. 80 k.p.a. i uniemożliwia uznanie, że sprawa została rozpoznana w sposób wyczerpujący. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1§1 i §2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. 2024r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2026r., poz. 143 dalej powoływana jako p.p.s.a.). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134§1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133§1 p.p.s.a.) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie może się ostać z następujących względów. Na wstępie należy przypomnieć, że kontrolowana decyzja została wydana w szczególnym trybie postępowania, tj. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie takie, prowadzone na podstawie art. 156 i następnych k.p.a., jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji ostatecznej wyrażonej w art. 16 k.p.a. Z tego względu ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności musi być niewątpliwe i oczywiste, co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek określonych w art. 156§1 k.p.a. Pewność obrotu prawnego wymaga, aby ostateczne decyzje administracyjne były stabilne i aby można je było wzruszyć tylko w nadzwyczajnych sytuacjach i z ważnych powodów. W związku z tym działanie organu administracyjnego w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a. wymaga innego podejścia do sprawy niż w postępowaniu zwykłym - w pierwszej instancji lub przed organem odwoławczym. Organ ocenia bowiem kwestie czysto prawne, które winny być rozstrzygane według zasad stosowanych przy kasacji. Z tego względu organ nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym. Celem postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest bowiem merytoryczne, ponowne rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156§1 pkt 1-7 k.p.a. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, mając na względzie, że ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156-158 k.p.a. podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156§1 k.p.a. Powyższe oznacza zatem, że organ zobowiązany jest sporządzić uzasadnienie decyzji odpowiadające wymogom art. 107 k.p.a. Elementy składowe decyzji administracyjnej wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji również powinny spełniać standardy wynikające z art. 107 k.p.a. Zgodnie z art. 107§1pkt 6 k.p.a. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei, art. 107§3 k.p.a. stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część tego aktu. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne ale także pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Powinny one być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Kontrolowana decyzja nie spełnia tych wymogów. Po pierwsze, organ w ogóle nie odniósł się do kwestii terminu doręczenia decyzji stronom o której mowa w art. 156§2 k.p.a. W przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych widnieje jedynie pieczęć z odnotowaną data prawomocności przedmiotowej decyzji ale kwestia terminu doręczenia i liczenia okresu 10 lat nie była rozważana. Po wtóre, organ w wydanej decyzji wskazał, że strona skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji przenoszącej koncesję (nie przedstawiono treści wniosku) i wniosek został umotywowany. Organ nie podaje jednak jakie było uzasadnienie wniosku. Po trzecie, organ podaje, że w sprawie złożono pisma procesowe (strona skarżąca i Starosta Myślenicki) ale nie wiadomo jakiej treści są to pisma i czy organ wziął jej pod uwagę w niniejszej sprawie. Po czwarte, we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, strona skarżąca powoływała się na odpowiedź Geologa Powiatowego z 6 listopada 2025r. i pismo Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krakowie ale nie wiadomo czy pisma te były analizowane przez organ i z jakim skutkiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno ustosunkować się do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji a w szczególności do poszczególnych zarzutów i twierdzeń strony w kontekście tego, iż mamy do czynienia z trybem nadzwyczajnym weryfikowania decyzji ostatecznej. Mając na uwadze powyżej wymienione mankamenty uzasadnienia wydanej decyzji, Sąd jako przedwczesne uznał odnoszenie się do meritum sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę (art. 153 p.p.s.a.) organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku. Wobec powyższego, na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej w kwocie 200,00 zł orzeczono po myśli art. 200 i art. 209 p.p.s.a. Na kwotę 200,00 zł złożył się zwrot wpisu uiszczonego od skargi przez stronę skarżącą.