III SA/Kr 230/19

Kraków, dnia 2 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. K. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1059/16 zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2017 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1059/16, zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2017 r.

Skarżący – J. K. - zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismem z dnia 26 lutego 2019 r., nadanym na Poczcie Polskiej w tym samym dniu, żądając wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1059/16, oddalającym skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 czerwca 2016 r nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Wyrok we wskazanej wyżej sprawie stał się prawomocny z dniem 27 maja 2017 r. W treści skargi skarżący wskazał na podstawy wznowienia odwołujące się do wadliwej reprezentacji w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą akt III SA/Kr 1059/16, w której zapadł wskazany wyrok, co miało się przejawić w niedopuszczeniu go do głosu przez Sąd podczas rozprawy. Wskazał jednocześnie, że w dniu 20 lutego 2019 r. o prawie do złożenia skargi o wznowienie postępowania dowiedział się podczas rozmowy z adwokatem i ten dzień przyjął za początek biegu terminu do jej wniesienia. Z akt sprawy sądowej, prowadzonej pod sygn. akt III SA/Kr 1059/16 wynika, że skarżący był obecny na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. wraz z aplikantem adwokackim "[...]" z upoważnienia adwokat E. M., podczas której to rozprawy zapadł wyrok Sądu (k. 60 akt sądowych III SA/Kr 1059/16; tom I). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej w skrócie – P.p.s.a.) skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z przepisem art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Za podstawę wznowienia skarżący uznał brak należytej reprezentacji, która to podstawa zawiera się w treści przepisu art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Początkowy zatem termin do wniesienia skargi o wznowienie, zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 277 P.p.s.a., należy liczyć od dnia dowiedzenia się przez stronę o orzeczeniu. Nie ulega wątpliwości, że skarżący dowiedział się o orzeczeniu w dniu jego wydania, tj. w dniu 17 stycznia 2017 r., o czym świadczy treść protokołu rozprawy. Był on obecny na rozprawie i ogłoszeniu wyroku. Co więcej, na tejże rozprawie obecny był także jego pełnomocnik (k. 60 akt sądowych III SA/Kr 1059/16; tom I). Wobec tego, termin na wniesienie skargi zaczął biec w dniu 17 stycznia 2017 r. i upłynął trzy miesiące później w dniu 17 kwietnia 2017 r. Złożenie zatem skargi o wznowienie dopiero w dniu 26 lutego 2019 r. czyni ją skargą złożoną z uchybieniem przewidzianego do jej wniesienia terminu. W związku z tym skarga taka podlega, na podstawie przepisu art. 280 § 1 P.p.s.a. odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.