III SA/Kr 1814/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 września 2023 r., nr SKO.NA/4130/240/2023 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, decyzją z dnia 29 września 2023 r., nr SKO.NA/4130/240/2023, odmówiło P. K., wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa przeznaczonych di spożycia w miejscu sprzedaży, lokalu (kontenerze) gastronomicznym, zlokalizowanym w K., przy ul. [...] – [...] (dz. Nr [...],obręb [...], P.). K. S.A. z siedzibą w K. (dalej: "strona skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 września 2023 r. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że przysługuje jej legitymacja do wniesienia skargi, bowiem ma interes prawny w przedmiotowej sprawie jako użytkownik wieczysty nieruchomości składającej się z m.in. działki nr [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w K. obj. KW nr [...] oraz właścicieli Obiektu [...] "P.". Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza jej prawa wynikające z przepisów Konstytucji w zakresie swobody rozporządzania terenem, do którego ma prawo takie jak prawo właściciela i przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców w zakresie swobody prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, albowiem strona skarżąca nie była stroną w rozumie art. 28 k.p.a. i nie mogła być stroną postępowania o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a."), zakres przedmiotowy sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie miedzy innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie zaś do art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1); uprawnionym do wniesienia skargi jest także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Z przytoczonego przepisu wynika, że legitymację do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego oparto na kryterium interesu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/04 (ONSAiWSA 2005/4/62) wyraził pogląd, że kryterium interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego; musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (wyrok NSA z 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83). O ile jednak w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, o tyle w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być on oparty także na przepisach prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą więc może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej (v. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). W tej sytuacji jedynie osoba mogąca wykazać się interesem prawnym - w przedstawionym wyżej rozumieniu - może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2023 r. poz. 165 z późn. zm.) wynika, że stroną postępowania w sprawie o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest przedsiębiorca który złoży stosowny wniosek do wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Żaden inny podmiot, poza osobą która złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, nie ma legitymacji strony w tym postępowaniu i nie może wnieść skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, lokalu (kontenerze) gastronomicznym, zlokalizowanym w K. przy ul. [...] – [...] (dz. Nr [...],obręb [...], P.) złożył P. K. Zatem tylko on będzie miał legitymację do wniesienia skargi. W związku z powyższym, strona skarżąca, w świetle art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - nie będąc wnioskodawcą postępowania o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych - nie jest uprawniona do wniesienia skargi w niniejszej sprawie z uwagi na brak interesu prawnego. Odnosząc się do argumentów skargi co do sytuacji strony skarżącej, jako użytkownika wieczystego nieruchomości składającej się z m.in. działki nr [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w K. obj. KW nr [...] oraz właścicieli Obiektu [...] "P." - należy zakwalifikować je jako twierdzenia dotyczące wyłącznie sfery faktów (interesu faktycznego) i to faktów niemających w istocie znaczenia dla samego postępowania o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Należy też podnieść, że podkreślona w skardze swoboda działalności gospodarczej (rozporządzania terenem), gwarantowana w art. 22 Konstytucji RP, nie ma charakteru absolutnego i podlega ograniczeniom, co wprost potwierdza art. 20 w związku z art. 22 Konstytucji RP jak i orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny (art. 22 Konstytucji RP). Ustawą taką jest m.in. ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, regulująca m.in. tryb uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych - w tym określająca krąg podmiotów będących stronami tego postępowania. W związku z powyższym brak jest po stronie strony skarżącej - użytkownika wieczystego nieruchomości, oraz właściciela Obiektu [...] "P.", na którym znajduje się przedmiotowy punkt sprzedaży napojów alkoholowych, legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Na marginesie podkreślić należy, że wprawdzie można zgodzić się z tezą, że brak interesu prawnego może uzasadniać oddalenie skargi ale dotyczy to sytuacji gdy kwestia ta wymaga wnikliwego badania a zatem merytorycznych ustaleń a w konsekwencji merytorycznego rozstrzygnięcia. Jeśli jednak - jak w rozpoznawanej sprawie - skarga została wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej, skarga podlega odrzuceniu (por. uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt OPS 1/04, postanowienie NSA z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt I FSK 866/15, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1055/16, CBOSA). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozprawy.