III SA/Kr 1796/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 marca 2023 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 września 2022 r., nr SKO.Dr./4122/209/2021 w przedmiocie uchylenia decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego skargę oddala.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: SKO lub Kolegium) decyzją z dnia 8 września 2022 r. nr SKO.Dr./4122/209/2021 działając na podstawie art. art. 40 ust. 1, 2, 3, 6, 8 10 i 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj: Dz.U.2021.1376) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735), po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej P. Sp. z o.o. w K., uchyliło decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z dnia 14 lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.190,00 zł, za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. [...] (działka nr 1 obręb [...] jedn. ewid. Ś.) powierzchnią reklamową o treści " [...]" w dniach 6 sierpnia 2020 r. do 26 marca 2021 r. i nałożyło na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.190,00 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. [...] (działka nr 1 obręb [...] jedn. ewid. Ś.) powierzchnią reklamową o treści "[...]" w dniach 25 czerwca 2020 r., 23 lipca 2020 r., 27 lipca 2020 r., 29 lipca 2020 r., 3 sierpnia 2020 r. 4 sierpnia 2020 r., 5 sierpnia 2020 r., 7 sierpnia 2020 r., 12 sierpnia 2020 r., 18 sierpnia 2020 r., 19 sierpnia 2020 r., 21 sierpnia 2020 r.,2 września 2020 r.,15 września 2020 r., 16 września 2020 r., 17 września 2020 r., 21 września 2020 r., 22 września 2020r., 23 września 2020 r., 29 września 2020 r., 9 listopada 2020 r., 13 listopada 2020 r., 30 listopada 2020 r., 2 grudnia 2020 r., 4 grudnia 2020 r., 16 grudnia 2020 r., 18 grudnia 2020 r., 21 grudnia 2020 r., 22 grudnia 2020 r., 29 grudnia 2020 r., 30 grudnia 2020 r., 31 grudnia 2020 r., 7 stycznia 2021 r., 11 stycznia 2021 r., 13 stycznia 2021 r., 15 stycznia 2021 r., 26 stycznia 2021 r. 27 stycznia 2021 r., 29 stycznia 2021 r. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 25 czerwca 2020 r. stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez dwustronną tablicę reklamową o treści "[...]" o wymiarach: 0,75 m x 1,40 m (o całkowitej powierzchni reklamowej: 2,10 m2) zlokalizowaną w pasie drogowym, chodniku (działka nr 1, obr. [...], jedn. ewid. Ś.) bez zezwolenia zarządcy drogi, co udokumentowano sporządzonym protokołem z podjętych czynności kontrolnych pasa drogowego oraz na wykonanych podczas kontroli fotografiach. Wskazano, iż wymiary tablicy reklamowej ustalone zostały na podstawie przeprowadzonego pomiaru przy pomocy urządzenia mierniczego - dalmierza laserowego Leica Disto D810 Touch. Ustalono, iż właścicielem przedmiotowej tablicy reklamowej jest strona skarżąca. Dalej organ stwierdził, że działka nr 1, obr. [...] jedn. ewid. Ś., w ewidencji gruntów oznaczona jest symbolem "dr" i stanowi pas drogowy drogi publicznej, jaką jest ul. [...]. Jest to droga gminna, której zarządzającym jest Zarząd Dróg Miasta K., będący podmiotem właściwym do wskazania granic pasa drogowego. Na skutek ustaleń inspekcyjno-kontrolnych w dniu 25 czerwca 2020 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, o czym skarżąca spółka została poinformowana. Po przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta K., decyzją z dnia 14 lipca 2021 r., nr [...], nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 8.190,00 zł, za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. [...] (działka nr 1 obręb [...] jedn. ewid. Ś.) powierzchnią reklamową o treści "[...]" w dniach 6 sierpnia 2020 r. do 26 marca 2021 r. W motywach rozstrzygnięcia, organ stwierdził, że przeprowadzone kontrole ul. [...] wykazały, że będąca przedmiotem sprawy reklama umieszczona była we wskazanej lokalizacji bez zezwolenia zarządcy drogi w dniach 25 czerwca 2020 r., 23 lipca 2020 r., 27 lipca 2020 r., 29 lipca 2020 r., 3 sierpnia 2020 r. 4 sierpnia 2020 r., 5 sierpnia 2020 r., 7 sierpnia 2020 r., 12 sierpnia 2020 r., 18 sierpnia 2020 r., 19 sierpnia 2020 r., 21 sierpnia 2020 r.,2 września 2020 r.,15 września 2020 r., 16 września 2020 r., 17 września 2020 r., 21 września 2020 r., 22 września 2020r., 23 września 2020 r., 29 września 2020 r., 9 listopada 2020 r., 13 listopada 2020 r., 30 listopada 2020 r., 2 grudnia 2020 r., 4 grudnia 2020 r., 16 grudnia 2020 r., 18 grudnia 2020 r., 21 grudnia 2020 r., 22 grudnia 2020 r., 29 grudnia 2020 r., 30 grudnia 2020 r., 31 grudnia 2020 r., 7 stycznia 2021 r., 11 stycznia 2021 r., 13 stycznia 2021 r., 15 stycznia 2021 r., 26 stycznia 2021 r. 27 stycznia 2021 r., 29 stycznia 2021 r. i ostatecznie nie została usunięta, co zostało udokumentowane sporządzonymi protokołami z czynności kontrolnych pasa drogowego oraz na wykonanych podczas kontroli fotografiach. Zdaniem organu I instancji, niezaprzeczalnym dowodem na fakt, iż strona skarżąca dokonała zajęcia pasa drogowego drogi publicznej jest załączona do akt sprawy dokumentacja geodezyjna, na której oznaczono przebieg pasa drogowego i miejsca jego zajęcia bez zezwolenia. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zajmujący pas drogowy niezależnie od przyczyn, nie wystąpił o wydanie zgody na zajęcie pasa drogowego, a zarządca drogi takiej zgody nie wydał, natomiast umieszczenie dwustronnego urządzenia reklamowego bez zezwolenia zarządcy terenu naruszyło art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, dlatego w świetle, art. 40 ust. 12 tej ustawy organ był zobligowany do nałożenia kary pieniężnej w wysokości podanej w decyzji. Stawka za zajęcie pasa drogowego została ustalona na podstawie uchwały Rada Miasta Krakowa nr XXX/789/19 z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na cele niezwiązane z budowa, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. W trakcie postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie organ zbadał możliwość zastosowania art. 189f k.p.a. i stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione jego przesłanki. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wniosła skarżąca spółka. Zaskarżone decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 6, art. 7, art.77, art. 8 oraz art. 107 § 1 k.p.a. polegające na oparciu decyzji i jej uzasadnienia na dowolnej argumentacji w oderwaniu od przepisów prawa i obowiązków organu w tym zakresie, w szczególności na odstąpieniu od zasady, iż organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, oceniają na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona oraz stoją na straży praworządności, z urzędu, na wniosek stron i zgodnie z wytycznymi organów wyższych instancji podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (w niniejszej sprawie nie dokonano szeregu czynności dowodowych); - art. 75 k.p.a. przez jego pominięcie i nie powołanie dowodu z opinii biegłego na okoliczność jakiej wielkość część ulicy [...] w K. została zajęta przez wskazany w zaskarżonej decyzji obiekt (przy wcześniejszym ustaleniu, że w ogóle został zajęty pas drogowy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych); skutkujących naruszeniem prawa materialnego, tj: - art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy nie miał on zastosowania z uwagi na to, iż nie doszło do zajęcia pasa drogowego w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie sprawy, względnie - o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Następnie SKO w Krakowie, wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 8 września 2022 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w sentencji przedmiotowej decyzji wystąpiła oczywista omyłka polegająca na błędnym określeniu okresu zajęcia pasa drogowego przez reklamę. W związku z powyższym Kolegium uchyliło decyzję w całości i orzekło merytorycznie określając prawidłowy czas zajęcia pasa drogowego tj. w dniach 25 czerwca 2020 r., 23 lipca 2020 r., 27 lipca 2020 r., 29 lipca 2020 r., 3 sierpnia 2020 r. 4 sierpnia 2020 r., 5 sierpnia 2020 r., 7 sierpnia 2020 r., 12 sierpnia 2020 r., 18 sierpnia 2020 r., 19 sierpnia 2020 r., 21 sierpnia 2020 r.,2 września 2020 r.,15 września 2020 r., 16 września 2020 r., 17 września 2020 r., 21 września 2020 r., 22 września 2020 r., 23 września 2020 r., 29 września 2020 r., 9 listopada 2020 r., 13 listopada 2020 r., 30 listopada 2020 r., 2 grudnia 2020 r., 4 grudnia 2020 r., 16 grudnia 2020 r., 18 grudnia 2020 r., 21 grudnia 2020 r., 22 grudnia 2020 r., 29 grudnia 2020 r., 30 grudnia 2020 r., 31 grudnia 2020 r., 7 stycznia 2021 r., 11 stycznia 2021 r., 13 stycznia 2021 r., 15 stycznia 2021 r., 26 stycznia 2021 r. 27 stycznia 2021 r., 29 stycznia 2021 r. Następnie organ odwoławczy przedstawił sposób obliczenia kary, który polega na zastosowaniu następującego wzoru: 39 [dni] x 2.1 m.kw [powierzchnia reklamy] x 10.0 [stawka w zł opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dziennie zgodnie z uchwałą nr XXX/789/19] z § 5 ust. 1 pkt 7 powołanej wyżej uchwały = 819,00 zł x 10 = 8 190,00 zł (słownie: osiem tysięcy sto dziewięćdziesiąt złotych 10/100). Dalej Kolegium podzielając stanowisko organu I instancji - stwierdziło, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu. W ocenie Kolegium nie został spełniony warunek znikomej wagi naruszenia prawa. Przedmiotowa reklama znajdowała się w pasie drogowym przez okres 39 dni, a strona skarżąca wiedziała o tym, że zostało wszczęte postępowanie w przedmiotowej sprawie od dnia 13 sierpnia 2020 r., a reklama nadal znajdowała się w pasie drogowym. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu od przedmiotowej decyzji zarzutu, iż należałoby przeprowadzić postępowanie mające na celu ustalenie, czy obiekt ten (urządzenie reklamowe) należy kwalifikować jako obiekt budowlany, urządzenie, czy jeszcze inną rzecz, Kolegium wskazało, iż do naliczania kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi nie jest konieczne dokonanie powyższych ustaleń. Zgodnie z § 5 ust. l pkt 7 powołanej wyżej uchwały za zajęcie l m. kw. pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy lub urządzenia reklamowego pobiera się za reklamy i urządzenia reklamowe ustawione bezpośrednio na gruncie na czas otwarcia lokalu opłatę za każdy dzień zajęcia w wysokości 10,00 zł. Następnie SKO podkreśliło, że organ I instancji określił sposób pomiaru powierzchni reklamy - za pomocą dalmierza Leica Disto D810 Touch oraz w jakich okolicznościach dokonano pomiaru-kontroli ul. [...] pod kątem zajęcia pasa drogowego oraz wskazał, że § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Na powyższą decyzję strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 77, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 1 k.p.a. polegające na oparciu zaskarżonej decyzji i jej uzasadnienia na dowolnej argumentacji w oderwaniu od materialno-prawnych przepisów prawa i obowiązków organu w tym zakresie, a w szczególności polegające na błędnym przyjęciu, iż organ pierwszej instancji zebrał pełny materiał dowodowy i wyprowadził z niego prawidłowy wniosek, że w omawianej sprawie sporny stojak znajdowani się w pasie drogowym drogi publicznej; a ponadto odstąpienie od przeprowadzenia opinii biegłego (art. 75 k.p.a.) na okoliczność jakiej wielkość część ulicy [...] w K. została zajęta przez wskazany w zaskarżonej decyzji stojak (przy wcześniejszym ustaleniu, że w ogóle został zajęty pas drogowy w rozumieniu ustawmy o drogach publicznych); II. prawa materialnego tj. art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych przez jego zastosowanie pomimo, iż nie doszło do zajęcia pasa drogowego w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Mając powyższe zarzuty na uwadze, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowanie, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca rozwinęła powyższy zarzut. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 września 2022 r. uchylającej w całości zaskarżaną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 14 lipca 2021 r., na mocy której ustalono i nałożono na skarżącą spółkę kare pieniężną za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego w wysokości 8.190,00 zł, za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. [...] (działka nr 1 obręb [...] jedn. ewid. Ś.) powierzchnią reklamową o treści "[...]" w dniach 6 sierpnia 2020 r. do 26 marca 2021 r. i jednocześnie nakładającą na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 8.190,00 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego powierzchnią reklamową o treści "[...]" w ściśle określone dni, pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wyżej wymienionych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 645 z późn. zm.), dalej cytowana jako u.d.p.. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Z kolei art. 40 ust. 2 u.d.p. stanowi, iż zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1. Zgodnie z art. 40 ust. 3 u.d.p. za zajecie pasa drogowego pobiera się opłatę. Z kolei za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 art. 40 u.d.p. Na gruncie rozpoznawanej sprawy skarżąca spółka we wskazanych w decyzji SKO 39 dniach nie miała zezwolenia na zajmowanie pasa drogowego ul. [...] (działka nr 1 obr [...] j. ew. Ś.) powierzchnią reklamową o treści: [...]. Nie budzi wątpliwości sam wymiar nośnika reklamowego, który został odpowiednio zmierzony i wynosi 0,75 x 1,40, co daje powierzchnię 2,1 m2.. Powierzchnia ta została bowiem ustalona za pomocą precyzyjnego urządzenia mierniczego. Skarżąca spółka wprawdzie upatruje wadliwości działania organu m.in. w dokonaniu niewłaściwego pomiaru jej tablicy reklamowej, gdyż jej zdaniem pomiar powinien zostać dokonany przez geodetę tym niemniej Sąd nie podziela tego poglądu. Zdaniem Sądu pomiar tablicy reklamowej nie musi nastąpić przez uprawnionego geodetę, a wystarczające jest jego dokonanie za pomocą odpowiednich urządzeń. Należy tez wskazać, że skarżąca spółka wiedziała o wszczętym postępowaniu administracyjnym w sprawie zajęcia przestrzeni pasa drogowego bez zezwolenia już 13 sierpnia 2020r., a pomimo tego nadal wystawiała na chodnik wyżej wymienioną powietrznię reklamową. Definicję pasa drogowego oraz reklamy zawiera art. 4 u.d.p. Według tego przepisu pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W niniejszej sprawie z akt administracyjnych wynika, że działka nr 1 obr [...] j. ew. Ś. jest własnością Miasta K. Z kolei pod pojęciem reklamy należy rozumieć umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablice reklamowe lub urządzenia reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293) także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55). Należy więc zauważyć, że zastosowana w ustawie o drogach publicznych definicja reklamy odbiega od innych definicji funkcjonujących w systemie prawnym, na przykład tej sformułowane w ustawie o radiofonii i telewizji, w której kładzie się nacisk, iż musi ona zawierać element promocyjny, jak również to że odnosi się ona do sprzedaży lub odpłatnego korzystania z towarów lub usług. W doktrynie podkreśla się także, że reklama łączy w sobie dwa elementy: informacyjny i promocyjny z naciskiem położonym na element promocyjny. Co więcej, odróżnia się reklamę społeczną od reklamy komercyjnej. Reklama społeczna ma na celu promocję spraw i idei, podczas gdy reklama komercyjna promuje towary i usługi. Należy jednak podkreślić, że przyjęcie konkretnej definicji reklamy na gruncie konkretnego aktu normatywnego jest uzależnione od woli ustawodawcy. Odwołanie się do treści reklamy jest bowiem istotne tylko wówczas, gdy dany akt normatywny wprowadza regulacje prawną właśnie tej treści dotyczącą. W ustawie o drogach publicznych definicja reklamy została ujęta bardzo szeroko. Nie ma bowiem na gruncie tej ustawy znaczenia co dana reklama promuje, czy o czym informuje, czy to są towary lub usługi, czy też są to sprawy i idee (reklama społeczna). Z punktu widzenia stosowania tego aktu normatywnego istotne jest jedynie, czy tablice reklamowe lub urządzenia reklamowe pozostają w ramach wyodrębnionego pasa drogowego. Z tego względu ustawodawca zdefiniował reklamę jako każdy nośnik informacji wizualnej, który nie jest znakiem drogowym, ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, ani znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody. A contrario reklamą nie będzie nośnik informacji audialnej. Co więcej z tak sformułowanej definicja należałby wprost wnosić, że nie ma znaczenia, czy w takim nośniku reklamowym lub na tablicy reklamowej jakakolwiek informacja się znajduje. Istotne jest bowiem jedynie taki nośnik wraz z elementami konstrukcyjnymi nie jest znakiem drogowym, znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody. Potencjalnie więc może to być nośnik lub tablica pusta. Tym niemniej interpretując tę definicje Naczelny Sąd Administracyjny w licznych orzeczeniach przyjął, że z normatywnego pojęcia reklamy wynika, że jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach, podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane (wyroku NSA z dnia 6 czerwca 2017 r. (sygn. akt II GSK 2749/15). Z kolei w wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r. (sygn. akt II GSK 2749/15) NSA stwierdził, iż: reklama są wszystkie nośniki, które nie są znakami i sygnałami lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę, bez względu na ich treść, tzn. nie musza zawierać informacji o przedmiocie prowadzonej przez podmiot działalności czy sformułowań mających na celu wpływanie na kształtowanie się popytu, zwiększenia zbytu czy rozszerzenia klienteli na dany produkt lub usługę. Wystarczającym jest, by nośniki zawierały nazwę własną podmiotu i jego logo. (zob. wyrok NSA z 9.11.2021 r., II GSK 1910/21, LEX nr 3278695, wyrok NSA z dnia 24 kwietna 2012 r., sygn. akt II GSK 410/11, zob. także wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 252/11 oraz wyrok NSA z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt II GSK 2321/14, wyrok z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 811/08, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 71/08). Sąd w niniejszej sprawie akceptuje wyżej wymienione orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przyjmując, że na nośniku lub tablicy reklamowej musi wystąpić jakaś treść. Jednocześnie należy podkreślić, że nie ma znaczenia co ona komunikuje. Może więc zawierać jedynie numer telefonu podmiotu oferującego usługę reklamową, a już będzie reklama w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. W niniejszej sprawie na tablicy reklamowej znajdowała się m.in. treść [...] oraz rysunek [...]. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że umieszona przez skarżąca spółkę tablica reklamowa (nazywana przez nią w skardze stojakiem) jest reklamą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Należy również podkreślić, że w niniejszej sprawie tablica reklamowa ma charakter ruchomy – to znaczy może być wielokrotnie przestawiana, umieszczana, bądź usuwana za pomocą siły fizycznej pojedynczej osoby. Należy również zwrócić uwagę, że decyzja wymierzająca karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia ma charakter związany. Stwierdzenie więc przez organ administracji stanu faktycznego polegającego na zajęciu pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi jest elementem koniecznym, a zarazem wystarczającym dla zastosowania dyspozycji art. 40 ust. 12 u.d.p. Przepis ten o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nałożenie tej kary nie jest uzależnione od uprzedniego wykazania zawinienia w nieterminowym złożeniu wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, czy też w jego niezłożeniu. Wymierzenie kary jest obligatoryjne i niezależne od przyczyn niezłożenia wniosku o wydanie zezwolenia, spóźnionego złożenia, bądź zajęcia pasa, gdy wniosek mimo złożenia nie został rozpoznany, jednak strona pas drogowy zajęła. Organ administracji nie ma również możliwości miarkowania wysokości kary (Wyrok NSA z 10.10.2017 r., II GSK 3647/15, LEX nr 2399169). Należy przy tym podkreślić, że w niniejszej sprawie trafnie SKO uchyliło decyzję organu I instancji, która nakładała karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego za określony okres, pomimo, że w uzasadnieniu były jedynie wskazane konkretne dni w których to zajęcie nastąpiło. W niniejszej sprawie nie sposób bowiem przyjąć ciągłości okresu, w którym tablica reklamowa była umieszona działce nr 1 obr [...] j. ew. Ś., gdyż na podstawie zebranego materiału dowodowego można jedynie stwierdzić, że znajdowała się ona tam w ściśle określonych dniach przeprowadzania kontroli, z uwagi na fakt, ze była to tablica przenośna. Z kolei dla wymiaru samej kary pieniężnej istotne znaczenie ma także wielkość tablicy, czy urządzenia reklamowego. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 6 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Z kolei wielkość kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządy drogi to 10-krotność opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Zgodnie z art. 40 ust. 4 zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości ilość 39 dni przyjętych za podstawę nałożenia kary pieniężnej oraz wielkość tablicy reklamowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest również pogląd, że dopuszczalne jest uznanie za dowód notatek urzędowych. Zgodnie bowiem z treścią art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie dokument zatytułowany jako "protokół" w niniejszej sprawie nie jest faktycznie protokołem, ale notatką urzędową, co nie wyklucza faktu, że może ona być dowodem w sprawie. Art. 67 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. Ponadto przepis ten w § 2, wśród przykładowych czynności, z których sporządza się protokół, wymienia oględziny. Z kolei zgodnie z art. 72 k.p.a. czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Tym niemniej chociaż czynnościom kontrolnym organu nie można przypisać charakteru oględzin, to jednak nie oznacza, że takie notatki nie mogą być przedmiotem dowodu (zob. wyrok NSA z 4.12.2012 r., II GSK 1763/11, LEX nr 1367156). Katalog bowiem środków dowodowych określonych w art. 75 § 1 k.p.a nie jest zamknięty, a tym samym także inne nie wymienione w tym przepisie środki dowodowe mogą być dopuszczone jako dowód w sprawie. W świetle tej regulacji istotne jest to, aby dowód mógł się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Notatka służbowa sporządzona w ramach realizacji ustawowych zadań zarządcy drogi polegających na obowiązku ochrony dróg jest środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 75 § 1 k.p.a. i podlega ocenie w trybie i na zasadach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 15.06.2012 r., II GSK 699/11, LEX nr 1244808). W niniejszej sprawie do akt administracyjnych zostały załączone takie dokumenty jak: mapa zasadnicza z wykreślonym przebiegiem pasa drogowego oraz mapa ewidencyjna, na której również została zaznaczona granica pasa drogowego oraz umiejscowienie spornej tablicy reklamowej. Należy podkreślić, że tablica reklamowa skarżącej spółki nie znajdowała się na granicy pasa drogowego. Stąd zdaniem Sądu nie było potrzeby w niniejszej sprawie precyzyjnego określania granicy pasa drogowego. Taka daleko idąca precyzyjność jest bowiem wymagana jedynie w sytuacji, gdy tablica reklamowa umieszczona jest właśnie na granicy pasa drogowego, np. na ścianie budynku. W takich przypadkach każdy centymetr jest bowiem decydujący dla stwierdzenia czy doszło do zajęcia pasa drogowego. W niniejszej sprawie nie wystąpił tego rodzaju problem. Stąd nietrafny jest zarzut skarżącej spółki, że nie została w niniejszej sprawie przeprowadzona opinia biegłego na okoliczność, czy przedmiotowa reklama znajdowała się w pasie drogowym. Sąd w niniejszej sprawie nie podziela przy tym poglądu wyrażonego w sprawie o sygn. III SA/Kr 255/22. W świetle powyższych okoliczności, nie można zarzucić organom wadliwej ocenę materiału dowodowego. Sąd nie ma również powodów do podważenia wiarygodności załączonego do akt sprawy materiału zdjęciowego oraz danych. Podsumowując, należy stwierdzić, że dokumenty zgormadzone w aktach postępowania administracyjnego spełniają kryteriów stawianych mapom do celów prawnych. Pozwalają one bowiem na dokonanie przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jednoznacznej oceny prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń. Stąd zaskarżona decyzja nie narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie organ również trafnie odmówił zastosowania art. 189f §1 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie wskazuje się, że w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego organy obowiązane są stosować przepisy działu IVa k.p.a. (zob. wyrok NSA z 25.05.2022 r., II GSK 703/20, LEX nr 3407069). Zgodnie bowiem z art. 189 a §1 k.p.a. w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. Z kolei § 2 powołanego przepisu stanowi, iż w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Skoro więc w ustawie o drogach publicznych w odniesieniu do pieniężnej kary administracyjnej za zajęcie pasa drogowego kwestia odstąpienia od nałożenia kary nie została odrębnie uregulowana, organ administracyjni ma obowiązek rozważyć, czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 189f k.p.a., skutkujące odstąpieniem od wymierzenia kary administracyjnej. Powyższe unormowanie obliguje do odstąpienia od nałożenia kary jeżeli kumulatywnie zostaną spełnione dwie wymienione w nim przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma i jednocześnie strona zaprzestała naruszania prawa. "Instytucja prawna odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu) o charakterze administracyjnym. Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest bowiem nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego" (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 189(f).). Należy jednak stwierdzić, że odstąpienie od wymierzenia kary dopuszczalne jest dopiero po stwierdzeniu, że doszło do popełnienia deliktu administracyjnego. Trafnie bowiem zauważa się w doktrynie, że art. 189f k.p.a. nie skutkuje przyjęciem, że sprawca nie popełnił deliktu, ale jedynie umożliwia odstąpienie od wymierzenia kary z uwagi na spełnienie się określonych przesłanek (zob. A. Cebera, J. G. Firlus [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 189(f)). Można więc stwierdzić, że chodzi o takie sytuacje, gdy wymierzenie kary z jakichś indywidualnych powodów naruszałoby standardy sprawiedliwości społecznej, pomimo że sprawca zrealizował znamiona deliktu administracyjnego. W orzecznictwie, jak i piśmiennictwie, wskazuje się zgodnie, że art. 189f § 1 k.p.a. ma także zastosowanie do decyzji związanych (por. A. Wróbel (w:) A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2018, s. 1189 oraz wyrok NSA z 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 943/20, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Co więcej art. 189f k.p.a. ma zastosowanie zarówno do administracyjnych kar pieniężnych względnie oznaczonych oraz do kar pieniężnych bezwzględnie oznaczonych (zob. A. Cebera, J. G. Firlus [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 189(f)). Dlatego zarówno oznaczoność, jak i obligatoryjność kary przewidzianej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., która z założenia ma charakter represyjny i prewencyjny, a więc ma służyć zapewnieniu przestrzegania ustawy o drogach publicznych, nie może sprzeciwiać się zakwalifikowaniu rozpatrywanego naruszenia jako znikomego. Każdy przypadek wymaga indywidualnej analizy, która pozwalałaby stwierdzić, że mimo nieuchronności kary zaistniały szczególne okoliczności przemawiające za uznaniem, że waga naruszenia jest znikoma (por. Wyrok WSA w Olsztynie z 1.03.2022 r., II SA/Ol 948/21, LEX nr 3335315). Ustawodawca nie wyjaśnia jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. "Ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa: – wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego, nawet gdy zakres ilościowy wywołanych skutków nie jest duży. Zastrzec również należy, że jeżeli naruszenie prawa mogło wywołać poważne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, ale skutków tych nie wywołało z przyczyn niezależnych od woli sprawcy deliktu, to nie jest wykluczone zakwalifikowanie takiego naruszenia jako znacznego; – wywołało (lub mogło wywołać) sporadyczne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa nie jest znaczna; – wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma" (A. Cebera, J. G. Firlus [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 189(f)). Z kolei B. Adamiak (Komenatrz do art. 189f k.p.a., [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2022, s. 1145) dzieli stopień naruszenia prawa na: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego jest istotne i naruszenie prawa nieistotne. "Naruszenie prawa nieistotne to naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie" (ibid.). Jak z powyższego wynika doktryna wyróżnia trzy stopnie naruszenia jedynie nieco odmiennie je nazywając. Należy jednak zauważyć, że jedynie w sytuacji nieistotnego naruszenia, a więc gdy waga naruszonego dobra jest znikoma wchodziłoby w grę odstępnie od wymierzenia kary. W doktrynie (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 189(f)) wskazuje się również, że waga naruszonego dobra powinna zostać oceniona z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 189d pkt 1 k.p.a. W powołanym przepisie ustawodawca wskazał, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. W myśl tego unormowania na ustalenie wagi naruszenia prawa ma wpływ ochrona wskazanych wartości, a także okoliczności i czas trwania naruszenia. W piśmiennictwie przyjmuje się na tle tego unormowania, że uwzględniając dyrektywę wagi naruszenia prawa, organ administracji publicznej powinien ocenić znaczenie, ciężar gatunkowy niedopełnionego obowiązku czy naruszonego zakazu (tak A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el.2020). Sprowadza się to w istocie do ustalenia celu wprowadzenia określonej regulacji, oceny zagrożenia chronionych wartości na podstawie zachowania sprawcy deliktu administracyjnego, a także rozważenia okoliczności mających wpływ na powstanie i trwanie naruszenia. Celem art. 189f §1 pkt1 k.p.a. jest niedopuszczenie do wymierzenia kary, która byłaby rażąco nieproporcjonalna do wagi naruszenia i jego okoliczności. W ocenie Sądu wymierzona skarżącej spółce kara nie jest rażąco nieproporcjonalna. Nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie, że skarżąca spółka popełniła delikt administracyjny w postaci umieszczenia reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Należy również wskazać, że organy administracyjne rozważyły w niniejszej sprawie kwestię ewentualnego zastosowania art. 189f k.p.a. SKO wprawdzie bezpośrednio nie odniosło się wprost do dobra prawnie chronionego w niniejszym przypadku jakim jest bezpieczeństwo ruchu drogowego oraz jego uczestników ale ogólnie wskazało na skutki naruszenia dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego. Ponadto uwypukliło inne aspekty istotne dla interpretacji tego przepisu. Mianowicie wskazano na długi okres naruszenia – 39 dni, oraz na fakt, że już 13 sierpnia skarżąca spółka wiedziała o wszczęciu przeciwko niej postepowania administracyjnego, a mimo to nadal wystawiała sporna tablicę reklamową. Sąd podziela wskazaną argumentację. Obiektywna ocena zagrożenia dobra prawnie chronionego w niniejszej sprawie, jaką dokonały organy administracyjne jest prawidłowa. Należy bowiem zwrócić uwagę, ze przedmiotowa tablica reklamowa zastawiała praktycznie cały chodnik. Nie zaistniały również w sprawie żadne szczególne okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od wymierzania kary administracyjnej. Również w niniejszej sprawie nie mógł zostać zastosowany §2 art. 189f k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ administracji publicznej w tych przypadkach odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Na tle tegoż przepisu istotne jest więc ustalenie celów, którym ma służyć wymierzona pieniężna kara administracyjna. Generalnie celami takimi może być oprócz celu represyjnego również konieczność zaspokojenia społecznego poczucia sprawiedliwości, jak również cele o charakterze prewencyjnym (prewencja ogólna i indywidualna). Z punktu widzenia konieczności zaspokojenia społecznego poczucia sprawiedliwości istotne jest wskazanie społeczeństwu jako całości, że ściśle określone dobra (wartości) są chronione. Istotne jest również w ramach tego celu, ukazanie, że normy prawne są w jednakowy sposób stosowane w stosunku do wszystkich adresatów. W niniejszej sprawie organ trafnie wskazał, że w odniesieniu do dobra prawnego w postaci bezpieczeństwa ruchu drogowego konieczne jest wykazanie, właśnie poprzez wymierzenie kary pieniężnej, że faktycznie dobro to jest chronione, a jednocześnie wszyscy, którzy je naruszają poprzez ustawienie reklamy w pasie drogowym bez wymaganego zezwolenia, ponoszą jednakowe konsekwencje prawne. Naruszeniem zasady równego traktowania byłoby odstępowanie od nałożenia kary, podczas, gdy w innych przypadkach w odniesieniu do innych członków społeczeństwa, taka kara została nałożona. Organ administracyjny rozważył tę okoliczność i uznał, że w odniesieniu do tego celu kary nie zostanie on zrealizowany w sytuacji, gdyby organ poprzestał jedynie na pouczeniu skarżącej spółki. Z kolei z punktu widzenia celów prewencyjnych kary administracyjnej istotny jest jej aspekt wychowawczy. Trudno z tego punktu usprawiedliwić odstąpienie od jej wymierzenia biorąc pod uwagę z jednej strony, zachowanie podmiotów, które zgodnie z przepisami prawa wystąpiły ze stosownym wnioskiem o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego i zapłaciły za to zajęcie, a z drugiej strony, zachowanie skarżącej spółki, która nie wystąpił o takie zezwolenie i nie zapłacił za zajecie pasa drogowego, a teraz miałby być za naruszenie tegoż obowiązku zostać zwolniona z obowiązku zapłaty administracyjnej kary pieniężnej, co skutkowałoby przysporzeniem finansowym na jej rzecz, gdyż nie poniosła jakichkolwiek kosztów zajęcia pasa drogowego. Odziaływanie takiego odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej byłoby w tym wymiarze wręcz aktem antywychowawczym. Byłoby jasnym sygnałem dla wszystkich innych członków społeczeństwa, że w łatwy sposób można uniknąć konieczności poniesienia konsekwencji finansowej swojego zachowania. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.