III SA/Kr 1772/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego B. W. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 28 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu B. W. wykonującemu zawód w spółce "[...]" Spółka Partnerska ul. [...] w K, kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.

Postanowieniem z 8 maja 2015 r. ustanowiono dla J. K. radcę prawnego, którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie mecenasa B. W. (k. 86). Za czynności podjęte w postepowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wyznaczonemu radcy przyznano wynagrodzenie (k. 110). Po otrzymaniu w dniu 25.01.2016 r. odpisu skargi kasacyjnej organu (k. 144) wyznaczony radca sporządził pismo procesowe datowane na dzień 23.02.2016 r. w treści którego ustosunkował się do zarzutów skargi kasacyjnej (k. 149). Następnie po zawiadomieniu o terminie rozprawy kasacyjnej wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (vide: protokół k. 176) Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 765/16 oddalił skargę kasacyjną organu. W dniu 20 lutego 2018 r. wpłynął do tutejszego sądu wniosek wyznaczonego radcy o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wraz z oświadczeniem, że opłaty za czynności dokonane w postępowaniu nie zostały zapłacone w całości ani w części. W dniu 21 maja 2018 r. wniosek ten skierowano na posiedzenie niejawne do referendarza sądowego. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wobec tego, że skarga kasacyjna organu została wniesiona 15.12.2015 r. (vide: datownik poczty na kopercie k. 137) więc zasady te zgodnie z §22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016, poz. 1715) precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) Zgodnie z §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku oświadczenie tej treści zostało złożone przez radcę. W konsekwencji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje wyznaczonemu radcy prawnemu - który prowadził sprawę przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji - opłata w wysokości 120 zł stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. c) cyt. rozp. Kwota ta odpowiada bowiem 50% stawki określonej w §14 ust. 1 pkt. 1 lit. c). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Brak było wystarczających podstaw do przyznania wyznaczonemu radcy prawnemu wynagrodzenia za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną organu (por. uchwała siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt. II FPS 4/12). Chociaż bowiem pismo procesowe datowane na dzień 23.02.2016 r. ze względu na jego charakter można by uznać za odpowiedź na skargę kasacyjną organu, to jednak nie można tracić z pola widzenia, że radca uchybił terminowi ustawowemu o jakim mowa w art. 179 ppsa. Pomiędzy doręczeniem wyznaczonemu radcy odpisu skargi kasacyjnej organu w dniu 25.01.2016 r. (k. 144) a sporządzeniem w dniu 23.02.2016 r. przedmiotowego pisma procesowego upłynęło bowiem 33 dni. Tymczasem ustawodawca zakreślił termin 14 dni. Z uwagi na treść zarządzenia Przewodniczącej wydziału z dnia 22 lutego 2017 r. zalegającego na k. 145 akt innej daty nie można przyjmować. Mając to wszystko na względzie orzeczono jak w sentencji.