III SA/Kr 177/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Dąbek (spr.) Sędziowie SWSA Inga Gołowska SWSA Waldemar Michaldo Protokolant Starszy referent Jan Szklanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi B. SA na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 grudnia 2025 r. nr NZ.906.10.2025 w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu produktu jako żywności specjalnego przeznaczenia medycznego oraz jego prezentacji i reklamy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz strony skarżącej kwotę 200,00 zł (słownie: dwieście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z 8 grudnia 2025 r., znak: NZ.906.102025, Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: Małopolski Inspektor), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie (dalej: Powiatowy Inspektor) z 8 sierpnia 2025 r., znak: HŻ.P.9020.4.8.2025, nr 616/25, zakazującej: (1) wprowadzania do obrotu handlowego przez I. S.A. w K. (dalej: Spółka) produktu pn.: L. (dalej: Produkt), kwalifikowanego przez Spółkę jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego z uwagi na niespełnienie definicji kwalifikacji zaproponowanej przez Spółkę; (2) prezentacji i reklamy na stronie internetowej [...] przez Spółkę Produktu kwalifikowanego przez Spółkę jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego z uwagi na niespełnienie definicji kwalifikacji zaproponowanej przez Spółkę. W uzasadnieniu decyzji streszczono dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując między innymi, że 19 lutego 2025 r. przeprowadzona została kontrola w zakładzie produkcji suplementów diety prowadzonym przez Spółkę. Podczas kontroli ustalono, że Spółka jest producentem Produktu przez nią kwalifikowanego jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego oraz podmiotem odpowiedzialnym za treść informacji zamieszczonych na jego opakowaniu oraz przy jego prezentacji i reklamie za pośrednictwem strony internetowej: [...]. Produkt został zgłoszony do Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej: GIS) powiadomieniem o zamiarze wprowadzenia po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 25 lipca 2008 r. GIS przyjął do wiadomości przedmiotowe powiadomienie. W rejestrze produktów objętych powiadomieniem w odniesieniu do Produktu widnieje status ,,nie prowadzono postępowania. Zaproponowana kwalifikacja jest prawidłowa". Stanowisko GIS oparte zostało na przepisach prawa żywnościowego wówczas obowiązujących, a zmienionych rozporządzeniem nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylające dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009, które obowiązuje od 20 lipca 2016 r. Jak wskazał Powiatowy Inspektor, GIS wielokrotnie podejmował działania informacyjne i wyjaśniające w odniesieniu do kwalifikacji Produktu. W szczególności kierował do Spółki pisma, w których wskazywał, że deklarowana przez nią kwalifikacja Produktu jako środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego (FSMP) budzi poważne zastrzeżenia merytoryczne i prawne, jako niezgodna z definicją określoną w art. 2 ust. 2 lit. g rozporządzenia 609/2013. W odpowiedzi, Spółka jako podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie przedmiotowego produktu do obrotu, kierowała pisma, w których przedstawiała własne stanowisko w zakresie kwalifikacji Produktu, w swoich wypowiedziach podnosząc, że spełnia on definicję FSMP, powołując się na liczne publikacje oraz powołała się na pozytywne opinie Instytutu "Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka". Definicja żywności specjalnego przeznaczenia medycznego, jak podał Powiatowy Inspektor, została szczegółowo przeanalizowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 2 marca 2023 r. (sygn. C-760/21), który dotyczył prawidłowej interpretacji tego pojęcia, w szczególności w kontekście jego granic z kategorią suplementów diety i produktów leczniczych. Według TSUE żywność specjalnego przeznaczenia medycznego posiada dwie cechy pozwalające na odróżnienie jej od innych kategorii produktów. Po pierwsze, jest to żywność przeznaczona do wyłącznego lub częściowego żywienia pacjentów o określonych chorobach, zaburzeniach lub schorzeniach. Po drugie, jest to żywność specjalnie przetworzona lub żywność o specjalnym składzie przeznaczona do zaspokojenia szczególnych potrzeb żywieniowych wynikających z takiej choroby, takiego zaburzenia lub schorzenia. W odpowiedzi na argumenty Spółki, Powiatowy Inspektor wyjaśnił, że status rynkowy nie ma charakteru przesądzającego. To organ administracji, w tym przypadku GIS ma kompetencję do ponownej oceny klasyfikacji produktu. Dodatkowo zmiany w orzecznictwie, wiedzy naukowej oraz obowiązującym prawie (np. rozporządzenie 609/2013) mogą powodować konieczność ponownego zbadania kwalifikacji produktu. Samo funkcjonowanie w obrocie nie stanowi gwarancji zgodności z przepisami prawa - w szczególności, gdy brak jest dowodów na spełnianie warunków z art. 2 ust. 2 rozporządzenia 609/2013. W przypadku Produktu brak działania o charakterze odżywczym stanowi zasadniczy argument przemawiający przeciwko jego kwalifikacji jako żywności specjalnego przeznaczenia medycznego. Skład produktu ogranicza się do maltodekstryny, wybranych szczepów bakterii probiotycznych oraz przeciwutleniacza - substancji, które nie mają wpływu na bilans odżywczy organizmu ani nie są niezbędne do utrzymania prawidłowego stanu odżywienia pacjentów z atopowym zapaleniem skóry lub alergią pokarmową. Produkt ten nie realizuje funkcji dietetyczno-żywieniowej, o której mowa w orzecznictwie TSUE. W ocenie Powiatowego Inspektora modulacja mikroflory jelitowej, wskazana przez Spółkę jako podstawowe działanie Produktu, to mechanizm biologiczny, nie odżywczy. Trybunał uznał wprost, że takie działanie nie wystarcza do uznania produktu za FSMP. Powiatowy Inspektor podniósł, że pomimo wielokrotnego przedstawiania przez GIS argumentów podważających zasadność kwalifikacji Produktu jako żywności specjalnego przeznaczenia medycznego, Spółka nie podjęła żadnych działań zmierzających ani do zmiany tej kwalifikacji, ani do przedstawienia nowych, obiektywnych dowodów potwierdzających zasadność dotychczasowego stanowiska. W szczególności Spółka nie przedstawiła żadnej aktualnej opinii jednostki naukowej, która mogłaby stanowić niezależne potwierdzenie, że skład, przeznaczenie oraz sposób stosowania produktu uzasadniają zakwalifikowanie go jako żywności specjalnego przeznaczenia medycznego w świetle aktualnych przepisów prawa unijnego i krajowego. Następnie Małopolski Inspektor stwierdził, że po dokonanej analizie dokumentacji sprawy w stosunku do podniesionych zarzutów, argumenty Spółki podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, a stanowisko Powiatowego Inspektora jest prawidłowe. Wskazane zostało, że wprowadzany przez Spółkę do obrotu Produkt jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego (FSMP) nie spełnia aktualnych wymogów definicji FSMP określonej w rozporządzeniu (UE) nr 609/2013 oraz przepisach krajowych. Małopolski Inspektor wyjaśnił, że w odniesieniu do Produktu, GIS nie rozpoczął postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia jednoznacznie wskazując Spółce, że Produkt nie spełnia kryteriów FSMP. Spółka nie podjęła żadnych działań zmierzających ani do zmiany tej kwalifikacji, ani do przedstawienia nowych, obiektywnych dowodów potwierdzających zasadność dotychczasowej kwalifikacji. W toku prowadzonego postępowania przez Powiatowego Inspektora Spółka wielokrotnie zwracała się do GIS wnosząc nowe zapytania mające na celu wydłużenie okresu umożliwiającego wprowadzania do obrotu produktu niewłaściwie kwalifikowanego. W ocenie Małopolskiego Inspektora, Powiatowy Inspektor zmuszony był do podjęcia działań celem uniemożliwienia Spółce dalszego wprowadzania do obrotu produktu niespełniającego wymagań zaproponowanej przez podmiot kategorii środków spożywczych i wydał decyzję zakazującą wprowadzania do obrotu przedmiotowego produktu. Ponadto zgodnie z art. 138 ust. 1 lit. a), b) i ust. 2 lit. d), i) rozporządzenia 2017/625 "w przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe organy: przeprowadzają wszelkie działania konieczne, aby określić przyczynę i zakres niezgodności oraz aby ustalić obowiązki podmiotu; oraz wprowadzają właściwe środki, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie dalszym przypadkom występowania niezgodności. Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego, jakie środki należy zastosować, właściwe organy uwzględniają rodzaj niezgodności i historię podmiotu w zakresie zgodności. Działając zgodnie z ust. 1 art. 138 ww. rozporządzenia, właściwe organy podejmują wszelkie środki, jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, obejmujące następujące działania, ale nieograniczające się do nich: (-) ograniczenie lub zakaz wprowadzania do obrotu, przemieszczania, wprowadzania na terytorium Unii lub wywozu zwierząt i towarów; oraz zakaz ich powrotu do państwa członkowskiego wysyłki lub nakaz ich powrotu do państwa członkowskiego wysyłki; (-) nakaz zaprzestania na odpowiedni okres całości lub części działalności danego podmiotu oraz - w stosownych przypadkach (-) prowadzonych lub wykorzystywanych przez niego stron internetowych. Spółka w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1/ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 – dalej: k.p.a.) poprzez naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, zasady przekonywania, zasady swobodnej oceny dowodów, nieprawidłowe uzasadnienie decyzji i utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora; 2/ przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 8 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2023 r. poz. 1448 ze zm. – dalej: u.b.ż.ż.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Powiatowy Inspektor był uprawniony do wydania decyzji zakazującej wprowadzania do obrotu handlowego przedmiotowego produktu, o charakterze innym niż czasowa, w sprawie wątpliwości co do prawidłowej jego kwalifikacji jako środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego (FSMP), podczas gdy ocena kwalifikacji tego produktu należy – zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.b.ż.ż. – do wyłącznych kompetencji GIS i podlega weryfikacji w ramach postępowania wyjaśniającego, które w odniesieniu do Produktu nie zostało nigdy wszczęte, tj. decyzja Powiatowego Inspektora została wydana przedwcześnie. Wskazując na powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie w całości decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania administracyjnego, jak również zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Małopolski Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W tym miejscu zaznaczyć należy, że sposób uzasadnienia zaskarżonej decyzji, uniemożliwia dokładne poznanie motywów rozstrzygnięcia Małopolskiego Inspektora, który w zdecydowanej części skoncentrował się na przedstawieniu chronologii zdarzeń oraz zaprezentowaniu stanowiska Powiatowego Inspektora. Własne wywody zostały natomiast ujęte w sposób marginalny. Dlatego też w ocenie Sądu doszło w rozpoznawanej sprawie do naruszenia nie tylko art. 107 § 3 k.p.a., lecz również zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego o której mowa w art. 17 k.p.a. Jak wynika z pierwszego z powołanych przepisów, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wywody "własne" Małopolskiego Inspektora, zaczynają się na str. 17 zaskarżonej decyzji i za "element stanu faktycznego", uznać można jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że "W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego MPWIS potwierdził stanowisko PPIS w Krakowie, że produkt pn. L. wprowadzony przez spółkę I. S.A. do obrotu jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego (FSMP) nie spełnia aktualnych wymogów definicji FSMP określonej w rozporządzeniu (UE) nr 609/2013 oraz przepisach krajowych". Nie zostało już jednak wskazane w oparciu o jakie dowody stwierdzenie takie zostało wyrażone. Nie wskazano również jakie przepisy prawa materialnego miał na myśli Małopolski Inspektor w oparciu o które wyraził swoje stanowisko. Sąd nie jest wobec powyższego w stanie zweryfikować wyrażonego pogląd o niespełnianiu przez Produkt wymogów do uznania go za żywność specjalnego przeznaczenia medycznego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zakres postępowania dowodowego wyznacza norma prawa materialnego, z której wynika jakie fakty są prawnie relewantne do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Za pewne powołanie się na dowód, choć bez jakiejkolwiek analizy co do jego przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy oraz bez jakiejkolwiek oceny, uznać można wskazanie, że "Jak wynika z dokumentacji sprawy i jak wcześniej wspomniano w odniesieniu do przedmiotowego produktu GIS nie rozpoczął postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia jednoznacznie wskazując spółce, że produkt pn.: L. nie spełnia kryteriów FSMP". Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika już jednak, jaką dokumentację zgromadzoną w aktach sprawy Małopolski Inspektor miał na myśli oraz jakie znaczenie dowodowe ma pismo GIS, czyli jaka jest moc dowodowa tego dokumentu. Nie sposób zatem uznać, aby wykazane zostało, że Produkt nie spełnia wymogów do uznania go za żywność specjalnego przeznaczenia medycznego. Przede wszystkim Małopolski Inspektor nie przedstawił żadnego własnego poglądu, z którego by wynikało, jakie kryteria Produkt powinien spełniać, aby uznać go za żywność specjalnego przeznaczenia medycznego i na podstawie jakich dowodów okoliczność ta mogłaby zostać stwierdzona. W konsekwencji nie jest wiadomym, co spowodowało, że Małopolski Inspektor utrzymał w mocy zaskarżoną do niego decyzję. Jak już wcześniej wskazano, doszło w sprawie również do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Została ona wyrażona w art. 15 k.p.a., który stanowi, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (z wyjątkami niemającymi w sprawie zastosowania). Ukształtowana w wyżej powołanym przepisie zasada oznacza, że wydanie decyzji przez organy administracyjne obu instancji, powinno zostać poprzedzone samodzielnym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, ustaleniem stanu faktycznego oraz dokonaniem wykładni przepisów prawa. Sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji podlega bowiem, w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Zasada dwuinstancyjności tworzy obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Niezbędnym wymogiem merytorycznego orzekania przez organ drugiej instancji jest wszechstronne rozpatrzenie okoliczności sprawy. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji i wydanej w jego wyniku decyzji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ pierwszej instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Postępowanie odwoławcze polega zatem na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Istotą administracyjnego toku instancji jest więc dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, nie zaś jedynie kontrola zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 8 sierpnia 2023r., sygn. akt III FSK 516/23 – powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). O tym, czy organ odwoławczy zrealizował zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego, świadczyć może przede wszystkim sporządzone przez ten organ uzasadnienie wydanej decyzji, z którego jednoznacznie powinno wynikać, że zrealizowane zostały założenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie, czyli dokonać merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2720/11). Konieczne jest zatem, aby rozstrzygnięcia organów obu instancji zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie argumenty (por. wyrok NSA z 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 672/10). Jak już zostało to zaznaczone o tym, czy zasada dwuinstancyjności postępowania została prawidłowo zrealizowana, świadczy przede wszystkim uzasadnienie decyzji organu odwoławczego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala na stwierdzenie, że Małopolski Inspektor wbrew nakazowi wypływającemu z wyżej przedstawionej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, nie rozpoznał ponownie sprawy merytorycznie co do istoty w jej całokształcie, w zakresie ustalenia, czy zasadnie zakazano wprowadzenia do obrotu Produktu oraz jego prezentacji i reklamy na stronie internetowej. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w części w jakiej Małopolski Inspektor wyraża własne stanowisko w sprawie, nie pozwala przyjąć, aby ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę. Na uchybienia w sporządzonym uzasadnieniu, zwrócona została wcześniej uwaga. Wskazane błędy nie pozwalają na uznanie, że w sprawie zachowana została zasada dwuinstancyjności postępowania. Jeszcze raz należy przypomnieć, że zasada dwuinstancyjności postępowania nakłada na organ odwoławczy obowiązek dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co powinno znaleźć bezpośredni wyraz w sporządzonym uzasadnieniu. Nie jest wobec tego wystarczającym jedynie zaprezentowanie stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Główne motywy determinujące rozstrzygnięcie powinny pochodzić od organu odwoławczego, który ostatecznie kształtuje uprawnienia bądź obowiązki strony postępowania. Oczywiście nie w każdym przypadku konieczne jest "powielanie" wszystkich dokonywanych przez organ pierwszej instancji ustaleń. Niektóre z nich mogą nie być kwestionowane przez stronę i wówczas byłoby to jedynie niepotrzebne powtarzanie niespornych okoliczności. Niemniej jednak w zakresie istotnych i zarazem spornych okoliczności z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego powinno wynikać, że okoliczności te były przedmiotem analizy, nie zaś poprzestano na odesłaniu do decyzji organu pierwszej instancji z jednoczesnym stwierdzeniem, że dokonane ustalenia były prawidłowe. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja organu odwoławczego, zaś ewentualne badanie zgodności z prawem decyzji wydanej w postępowaniu przed organem pierwszej instancji może mieć miejsce wówczas, gdy dostrzeżone zostaną wady decyzji organu odwoławczego i dopiero wtedy badaniu podlega, czy tożsamymi wadami dotknięta jest również decyzja wydana przez organ pierwszej instancji. Aby jednak do tego doszło, uzasadnienie decyzji organu odwoławczego powinno zostać sporządzone w taki sposób, aby możliwe było poznanie dokładnych motywów jakimi organ ten się kierował przy wydawaniu skarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto należy jednoznacznie przesądzić, że organ odwoławczy zrealizował zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego, nie zaś ograniczył się jedynie do skontrolowania prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, jak w istocie miało to miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto podjęte przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie, nie może ograniczać się jedynie do rozpoznania podniesionych przez stronę zarzutów. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Małopolski Inspektor wprost stwierdził, że "(...) po dokonanej analizie dokumentacji sprawy w stosunku do podniesionych zarzutów zważył, co następuje". Już takie stanowisko bezpośrednio wskazuje, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczono się jedynie do zbadania prawidłowości decyzji Powiatowego Inspektora przez pryzmat podniesionych przez Spółkę zarzutów. Nawet jednak w tym zakresie, czyli poprzez odniesienie się do postawionych w odwołaniu oraz dalszym piśmie zarzutów, nie można przyjąć, aby Małopolski Inspektor się do nich odniósł. Podkreślić należy, że Spółka zawarła rozbudowaną argumentację wskazującą na brak podstaw prawnych do wydania przez Powiatowego Inspektora zaskarżonej odwołaniem decyzji z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Małopolski Inspektor w ogóle się do tych zarzutów nie odniósł. Przede wszystkim nie wyjaśnił, czy brak prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez GIS na podstawie art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., pozwalał na wydanie decyzji przez Powiatowego Inspektora. Jest to kluczowe zagadnienie i na tę okoliczność przedstawiona została przez Spółkę rozbudowana argumentacja, do której Małopolski Inspektor w ogóle się nie odniósł. Uniemożliwia to również Sądowi merytoryczne odniesienie się do postawionego w skardze zarzutu naruszenia art. 8 u.b.ż.ż., którego Spółka upatrywała w wydaniu decyzji przez Powiatowego Inspektora bez formalnego przeprowadzenia przez GIS postępowania w trybie art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. Rolą sądu administracyjnego nie jest bowiem ponowne rozstrzyganie sprawy administracyjnej, lecz jedynie kontrola działalności organów administracji publicznej. Może być ona jednak dokonana wówczas, gdy organ administracyjny wyrazi w danej kwestii swoje stanowisko. Wówczas sąd administracyjny władny jest do poddania go kontroli i stwierdzenia, czy jest ono prawidłowe, czy też zawiera błędy. Wypowiedzenie się na obecnym etapie na temat wystąpienia podstaw do wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora i w konsekwencji zaskarżonej decyzji, doprowadziłoby do tego, że to Sąd musiałby ocenić, czy argumentacja przedstawiona w odwołaniu jest prawidłowa. Doszłoby zatem do zastąpienia Małopolskiego Inspektora w zbudowaniu adekwatnej argumentacji prawnej, podzielającej bądź negującej stanowisko Spółki. Byłoby to jednak niedopuszczalne. Biorąc pod uwagę zaprezentowane błędy zaskarżonej decyzji, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję. W ponownie prowadzonym postępowaniu, Małopolski Inspektor rozpozna odwołanie, zgodnie z zaprezentowaną zasadą dwuinstancyjności postępowania, której istotę sam wyłożył w swojej decyzji, lecz się do niej nie zastosował. Ponadto w ponownie wydanej decyzji, konieczne będzie szczegółowe odniesienie się do postawionych przez Spółkę zarzutów. Wydając kolejną decyzję, jej uzasadnienie powinno zostać sporządzone prawidłowo i powinno z niego jednoznacznie wynikać, że zachowana została zasada dwuinstancyjności postępowania, przy jednoczesnym odniesieniu się do zarzutów Spółki. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis w kwocie 200 zł.