III SA/Kr 1754/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2016 r. w dniu 14 lutego 2017 r. w sprawie ze skargi A. F. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie przekazania skargi postanawia odmówić wykładni postanowienia.

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. F. – dalej skarżącego, na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 3 października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie przekazania skargi. Pismem z dnia 27 stycznia 2016 r. skarżący zwrócił się o dokonanie wykładni powyższego orzeczenia. W uzasadnieniu wskazał na inne sprawy, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał wydać odmienne rozstrzygnięcia. Ponadto podkreślił, że w niniejszej sprawie Sąd działał wbrew gwarancji zawartej w art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozbieżność pomiędzy orzeczeniem w niniejszej sprawie a rozstrzygnięciami wydanymi w pozostałych sprawach wskazanych we wniosku uzasadnia, zdaniem skarżącego, wystąpienie z wnioskiem na podstawie art. 158 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. zwaną dalej w skrócie p.p.s.a.) Sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Ze wskazanego art. 158 p.p.s.a. wynika, że konieczność dokonania wykładni postanowienia lub uzasadnienia zachodzi tylko wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób nieprecyzyjny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia jest istnienie wątpliwości co do treści orzeczenia wydanego przez ten sąd. Natomiast nie jest dopuszczalne rozstrzyganie przez sąd wątpliwości strony powstałych na tle uzasadnienia postanowienia lub dokonanej w nim interpretacji przepisów prawa. Zdaniem Sądu zarówno treść sentencji postanowienia z dnia 28 grudnia 2016 r., jak i jego uzasadnienie nie budzą wątpliwości. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia, jak również motywy jakimi kierował się Sąd. Okoliczności podniesione we wniosku o wykładnię postanowienia, w którym wskazano na sprzeczność orzeczenia z innymi wyrokami, czy także na niezastosowanie się do przepisu art. 170 p.p.s.a. – stanowią w istocie zarzuty, które podnieść należało wnosząc we właściwym terminie i trybie odpowiedni środek zaskarżenia. Zmierzają one bowiem do wykazania, że orzeczenie jest obarczone wadami i w konsekwencji do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie dotyczą natomiast wątpliwości co to treści postanowienia, która jak wyżej wskazano jest jasna. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 158 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.