III SA/Kr 1739/22

Dnia 19 grudnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. i M. S. na czynność Burmistrza T. z dnia 27 września 2022 r., znak: OPS 514-1445/22 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wypłatę dodatku węglowego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.

Skarżący T. S. i M. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na czynność Burmistrza T. z dnia 27 września 2022 r., znak: OPS 514-1445/22 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wypłatę dodatku węglowego. W piśmie z dnia 6 grudnia 2022 r., złożonym w siedzibie organu, a następnie przekazanym przez organ do Sądu przy piśmie z dnia 7 grudnia 2022 r. (data wpływu – 9 grudnia 2022 r.), skarżący zawarli oświadczenie o cofnięciu przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które w myśl art. 161 § 2 p.p.s.a. może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 60 in principio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Należy przy tym zaznaczyć, że oświadczenie woli skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi jest co do zasady wiążące dla Sądu, z tym zastrzeżeniem, że Sąd jest zobligowany do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu cofnięcie skargi w przedmiotowej sprawie jest dopuszczalne, jako że nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek dopuszczalności cofnięcia skargi określonych w ww. przepisie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.