III SA/Kr 1600/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr BP.702.18. E.2023.2012.BKOE.4436 w przedmiocie kary pieniężnej postanawia stwierdzić swą niewłaściwość i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako miejscowo właściwemu.

Pismem z dnia 15 września 2023 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr BP.702.18. E.2023.2012.BKOE.4436 w przedmiocie kary pieniężnej. Podstawę prawną ww. decyzji stanowił art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 oraz art. 13l ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645 ze zm.), załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2539), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – dalej p.p.s.a., do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Odstępstwo od tej zasady dopuszcza art. 13 § 3 p.p.s.a., który przewiduje, że Prezydent RP może w drodze rozporządzenia przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 89, poz. 506 ze zm.), gdzie w § 1 rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Jak wynika jednak z treści kwestionowanej decyzji, dotyczyła ona wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej określonej w art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 oraz art. 13l ust. 1 ustawy o drogach publicznych. W związku z tym w niniejszej sprawie stosuje się ogólny przepis art. 13 § 2 p.p.s.a. dotyczący właściwości miejscowej, a nie ww. rozporządzenie Prezydenta. Zaskarżona decyzja została wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który ma siedzibę w Warszawie. W konsekwencji sądem właściwym do rozpoznania wniesionej przez stronę skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Na marginesie wskazać należy, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.