III SA/Kr 1575/23

|Sygn. akt III SA/Kr 1575/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Janusz Kasprzycki (spr.), Sędzia: WSA Tadeusz Kiełkowski, Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2024 r., sprawy ze skargi D. K. oraz M. Sp. z o.o. w S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, z dnia 11 lipca 2023 r. Nr SKO.RD/4120/187/2023, w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, zniszczeniem pojazdu, skargę oddala.

Zaskarżoną przez D. K. oraz M. Sp. z o.o. w S., zwanych dalej stroną skarżącą, decyzją z dnia 11 lipca 2023 r., znak: SKO.RD/4120/187/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm., zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym), uchwały Nr LXX/1970/21 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 lutego 2023 r. nr UN.5503.1.197.2022 o ustaleniu wysokości kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzja z dnia 6 lutego 2023 r. nr UN.5503.1.197.2022 Prezydent Miasta Krakowa orzekł o ustaleniu wysokości kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu oraz o zobowiązaniu strony skarżącej do zapłaty – solidarnie ww. kosztów. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że wysokość opłaty została ustalona na podstawie uchwały Nr LXX/1970/21 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Następnie organ opisał sposób wyliczenia opłaty. Prezydent podał, że w dniu 2 czerwca 2022 r. funkcjonariusz Straży Miejskiej wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (z ul. F. w K.) marki SKODA OCTAVIA o nr rej.: [...] zgodnie z dyspozycją wydaną na podstawie art. 130a z powodu: art. 92KW - tj. niezastosowanie się do znaku D-18a z T-29 - tj. miejsce zastrzeżone dla pojazdu osoby niepełnosprawnej (brak uprawnień). Przedmiotowy pojazd odebrano przez osobę uprawnioną z parkingu strzeżonego (bez uiszczenia kosztów powstałych w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu w dniu 2/06/2022 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła strona skarżąca. Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium powołało treść przepisów art. 130a ust. 1 i 2, ust. 5c i ust. 10 h Prawa o ruchu drogowym oraz wyjaśniło, że zgodnie art. 130a ust. 6 rada powiatu ustala corocznie w drodze uchwały wysokość opłat, o których mowa w ust. 5 c oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wskazało, że w dniu 2 czerwca 2022 r. funkcjonariusz Straży Miejskiej wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (z ul. F. [...] w K.) marki SKODA OCTAVIA o nr rej.: [...] zgodnie z dyspozycją wydaną na podstawie art. 130a z powodu: art. 92KW - tj. niezastosowanie się do znaku D-18a z T-29 - tj. miejsce zastrzeżone dla pojazdu osoby niepełnosprawnej (brak uprawnień). Przedmiotowy pojazd odebrano przez osobę uprawnioną z parkingu strzeżonego (bez uiszczenia kosztów powstałych w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu) w tym samym dniu. W trakcie postępowania ustalono, że właścicielem pojazdu w, dniu wydania dyspozycji usunięcia była w/w Spółka, natomiast pojazd w tym czasie był we władaniu D. K. Zatem organ słusznie zobowiązał solidarnie dysponenta pojazdu oraz właściciela za usunięcie i przechowywanie pojazdu. Kwota 534,00 zł wyliczona została poprawnie na podstawie § 1 pkt 3 obowiązującej wówczas uchwały Nr LXX/1970/21 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Kolegium podało ponadto, że strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła braku winy w powyższym naruszeniu. Nie wskazano i nie udowodniono, że powstały szczególne okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy nie wynika, jakoby strona skarżąca posiadała uprawnienia do postoju w miejscu przeznaczonym dla osób niepełnosprawnych, stąd postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji oraz czynności mu towarzyszące należy uznać za prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Kolegium zaznaczyło, że przepisy Prawa o ruchu drogowym nie pozwalają na miarkowanie kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h ww. ustawy, a ewentualne rozpatrzenie wniosku o umorzenie przedmiotowej opłaty możliwe będzie po zakończeniu obecnego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do jego błędnej oceny, w tym w szczególności: a. poprzez uznanie, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do ustalenia, iż naruszono przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, a naruszenie to powoduje powstanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją, b. brak poczynienia ustaleń w zakresie realizacji przez stronę skarżącą znamion wykroczenia z art. 92 Kodeksu wykroczeń, którego popełnienie stanowi obligatoryjną przesłankę do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, co doprowadziło do nałożenia na skarżące podmioty obowiązku zapłaty kosztów związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdu marki SKODA o nr rejestracyjnym [...] w kwocie 534 złotych; 2) art. 130a ust. 10h w zw. z art. 130a ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy brak jest przesłanek pozostawienia pojazdu w miejscu zabronionym i utrudniającym ruch lub zagrażającym bezpieczeństwu; 3) art. 138 § 1 pkt 1 zw. z art. 16 i art 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie ponownie sprawy przez organ drugiej instancji i nieustosunkowanie się do twierdzeń oraz zarzutów odwołującego się, jak również błędne uzasadnienie decyzji uniemożliwiające odczytanie motywów rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola wydanych w niej decyzji pod względem wyżej wskazanych kryteriów doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że w decyzjach tych nie tkwią kwalifikowane wady skutkujące stwierdzeniem nieważności, czy wznowieniem postępowania. Zgodnie z art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1960 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm., zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym), pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: 1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu; 2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c; 3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu; 4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego przez osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2; 5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela; 6) kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu przez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem; przepisu nie stosuje się, jeżeli kierujący posiada pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 4 lub 5 albo w art. 135a ust. 5 lub 6, upoważniające do kierowania pojazdem. Mając na względzie treść art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym wskazać należy, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i, a decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta, natomiast w myśl art. 130a ust. 10i Prawa o ruchu drogowym, jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Z analizy przywołanych przepisów Prawa o ruchu drogowym wynika, że po pierwsze, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela m. in. w przypadku - pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego przez osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2 (art. 130a ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym). Po drugie, przy orzekaniu w przedmiocie nałożenia na tej podstawie opłaty nie ma miejsca na jakąkolwiek uznaniowość, w tym na ustalenie wysokości kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia i przechowywania pojazdu w zależności od stopnia zawinienia, czy rodzaju przewinienia. Niemniej jednak analiza tych przepisów nie pozwala też przyjąć, że samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu stanowi wystarczającą podstawę do orzeczenia przez starostę w drodze decyzji o kosztach w oparciu o przepis art. 130a ust. 10h i ust. 10i Prawa o ruchu drogowym. Obowiązek taki powstaje bowiem dopiero wówczas, gdy wydano dyspozycję usunięcia pojazdu wobec zaistnienia okoliczności wymienionych w ust. 1-2 art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Zwrócić także należy uwagę na treść art. 130a ust. 2a Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia, jednakże jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, co odzwierciedla zebrany w wystarczającym zakresie dla podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty sprawy materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna, że pojazd marki SKODA OCTAVIA o nr rej. [...] został zaparkowany w miejscu, oznaczonym znakiem D-18a z T-29 (przy ul. F. [...] w K.), tj. w miejscu zastrzeżonym dla pojazdu osoby niepełnosprawnej. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, by strona skarżąca posiadała uprawnienia do postoju w miejscu przeznaczonym dla osób niepełnosprawnych. Z materiału dowodowego wynika również, że funkcjonariusz Straży Miejskiej w Krakowie wydał dyspozycję usunięcia przedmiotowego pojazdu na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym.(k. 3 akt administracyjnych). Bezsprzecznie dyspozycję tą wydano wobec zaistnienia okoliczności wskazanej w co dopiero wskazanym przepisie art. 130a ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym. Właściwe zatem w sprawie organy zobowiązane były, zdaniem Sądu, do wydania decyzji o kosztach usunięcia i przechowywania przedmiotowego pojazdu, zwłaszcza, iż przedmiotowy pojazd, jak potwierdza materiał dowodowy, został usunięty z miejsca, podjęto czynności holownicze przez firmę holowniczą na parking, a następnie pojazd ten został odebrany przez osobę uprawnioną z parkingu strzeżonego bez uiszczenia kosztów powstałych w związku z jego usunięciem i przechowywaniem. Wynika to i z samej dyspozycji usunięcia pojazdu, jak i z notatki urzędowej z dnia 2 czerwca 2022 r. (k. 4 akt administracyjnych). Wbrew twierdzeniom skargi orzekające w niniejszej sprawie w obydwu instancjach organy – Prezydent Miasta Krakowa i działające jako organ odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, w sposób wyraźny nawiązały jednakże w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji do dyspozycji usunięcia pojazdu, wydanej na podstawie - art. 130a ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym. Wobec tego nie ulega wątpliwości, zdaniem Sądu, że to ten, a nie inny przepis prawa materialnego, był podstawą wydanych w sprawie decyzji o ustaleniu wysokości kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu. Co prawda organ ma dać w sposób wyraźny wyraz dokonanej oceny prawidłowości wydanej uprzednio dyspozycji usunięcia danego pojazdu, ale w tym przypadku niekwestionowania stanu faktycznego sprawy, nie można się jednak dopatrzeć naruszenia prawa poprzez niewskazanie przez organy podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zarzut taki mógłby być zasadny gdyby stan faktyczny w sprawie był sporny. Strona skarżąca tymczasem nie kwestionowała okoliczności zaparkowania przedmiotowego pojazdu na miejscu przeznaczonym tylko dla osób niepełnosprawnych. Nawet nie przywołanie podstawy prawnej nie świadczy już o wadliwości podjętego rozstrzygnięcia, bo liczy się trafność, prawidłowość i zgodność z prawem samego rozstrzygnięcia. W myśl art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym rada powiatu ustala corocznie w drodze uchwały wysokość opłat, o których mowa w art. 5c oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. W tej kwestii zgodzić się należało także ze stanowiskiem organów, że kwota 534,00 zł została prawidłowo wyliczona na podstawie § 1 pkt 3 obowiązującej wówczas uchwały Nr LXX/1970/21 Rady miasta Krakowa z dnia 20 października 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Prawidłowo też określono w decyzjach podmioty zobowiązane do uiszczenia powstałych kosztów usunięcia i przechowywania przedmiotowego pojazdu. Podmiotami tymi byli – strona skarżąca: skarżący D. K. władający w chwili usunięcia przedmiotowym pojazdem i skarżąca spółka - M. Spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w S., będąca jego właścicielem, a to wobec treści art. 130a ust. 10i Prawa o ruchu drogowym, stanowiącego, że jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h, co także nie jest w sprawie kwestionowane. Istotnie, uzasadnienie decyzji spełnia ważną rolę, lecz w ocenie Sądu uzasadnienie kwestionowanej skargą decyzji zawiera, wbrew twierdzeniom skargi, niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). Nie można zgodzić się z argumentacją strony skarżącej, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie sposób wywieźć motywów podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu wynika z niego z jakich powodów koszty te powstały, jaka jest ich wysokość i jakie podmioty i dlaczego zostały zobowiązane do ich uiszczenia i na jakiej podstawie faktycznej i prawnej. Zgodzić się można, ze uzasadnienie to powinno być bardziej rozbudowane, ale w sytuacji gdy bezsprzecznie wiadomo co przyświecało organom w podjęciu rozstrzygnięcia o ustaleniu kosztów usunięcia i przechowywania przedmiotowego pojazdu, nie sposób uznać za zasadne iż jest to powód do uchylenia decyzji. Nie jest uzasadniony postawiony orzekającym organom zarzut, że wydały one decyzje w sytuacji, gdy nie nastąpiły prawnokarne skutki. Nie niweczy to zdaniem Sądu możliwości i dopuszczalności wydania decyzji o ustaleniu wysokości kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu. Ustalenie kosztów na podstawie art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym ma charakter bowiem obiektywny i nie zależy od stopnia zawinienia, czy rodzaju przewinienia. Ważne jest bowiem, że w stanie faktycznym sprawy zaistniała jedna z przesłanek wskazanych w art. 130a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym (por. m. in. wyroki WSA w Olsztynie z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 15/21; LEX nr 3259243 oraz WSA w Gdańsku z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 821/21; LEX nr 3370528). Podzielając to stanowisko, skoro, bezsprzecznie organy to ustaliły, miały więc w cenie Sądu podstawę do wydania decyzji o ustaleniu tych kosztów. Mając zatem powyższe na uwadze zdaniem Sądu przy wydawaniu kontrolowanych decyzji organy nie naruszyły zatem ani przepisów prawa materialnego – art. 130a ust. 1 , w tym pkt 4 tego przepisu, a także ust. 6, ust. 10h i 10i Prawa o ruchu drogowym w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy ani przepisów postępowania – artykułów: 7, 15, 77 § 1 i 80 oraz 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie mogło wobec tego skorzystać z przyznanych kompetencji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymać w mocy w całości decyzję organu pierwszej instancji. Skarga nie mogła więc wywrzeć zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), orzekł, jak w sentencji wyroku.