III SA/Kr 1569/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Ewa Michna (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej M. S. sprawy ze skargi K. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego skargę oddala.

Decyzją z 5 grudnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2017 r. o przyznaniu skarżącemu K. Ż. dodatku mieszkaniowego wypłacanego od 1 listopada 2017 r. do 30 kwietnia 2018 r. w kwocie 331,21 zł miesięcznie, w tym ryczałt 50,71 zł z tytułu braku wyposażenia w instalację centralnego ogrzewania, instalację doprowadzającą ciepłą wodę oraz instalację gazu przewodowego. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji była prawidłowa. Ustalono, że skarżący jest najemcą lokalu mieszkalnego przy ul. S w K zlokalizowanego w nieruchomości stanowiącej własność prywatną. Skarżący utrzymuje się z zasiłku stałego i dochody jego gospodarstwa domowego za okres ostatnich trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wyniosły łącznie 819,99 zł, tj. 273,33 zł miesięcznie. Tym samym miesięczny dochód skarżącego nie przekroczył 175 % najniższej emerytury, a zatem spełniał on kryterium, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 180). Ponadto spełnione zostało kryterium dotyczące metrażu lokalu określone w art. 5 i art. 6 ust. 9 ww. ustawy, gdyż powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego, w którym zamieszkiwał skarżący wynosiła 24,83 m2, tj. nie przekraczała normatywnej powierzchni użytkowej dla jednej osoby. Nadto lokal ten nie był wyposażony w instalację centralnego ogrzewania, w instalację doprowadzającą ciepłą wodę oraz w instalację gazu przewodowego. Tym samym skarżącemu przysługiwał ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego, obliczony stosownie do art. 6 ust. 1, ust. 6 i ust.10 ww. ustawy. Wydatki ponoszone przez skarżącego na zajmowany lokal stanowiła kwota 400,71 z tytułu czynszu, do której – w ocenie organu należało doliczyć - opłatę za ciepłą wodę - 9,40 zł; kwotę 58,35 zł za centralne ogrzewanie i kwotę 4,70 zł za gaz. Całość wydatków brana pod uwagę przy wyliczeniu dodatku mieszkaniowego wyniosła zatem 473,16 zł, a zatem wysokość dodatku winna wynieść 331,21 zł (473,16 x 70 % zł). W odpowiedzi na zarzuty odwołania Kolegium wyjaśniło, że w świetle art. 6 ust 6 ww. ustawy nie jest możliwe uwzględnienie wysokości czynszu, który skarżący faktycznie opłaca lecz czynsz w wysokości takiej jakiej płaciłby gdyby mieszkanie, które zajmuje należało do mieszkaniowego zasobu gminy. Nie było zatem możliwe przyznanie dodatku mieszkaniowego w innej (wyższej) kwocie, niż wynikało to z cytowanych przepisów ustawy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący podniósł, że kwota dodatku mieszkaniowego jest zbyt niska. Na poparcie skargi dołączył kserokopię rozliczenia mediów za listopad 2017 r. z wykazaną kwotą 146,58 zł z tytułu "c.o.". W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalanie skargi, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Na rozprawie 15 marca 2018 r. skarżący powołał się na konflikt z właścicielem mieszkania i wskazał, że faktycznie ponosi koszty ogrzewania w wysokości 147 zł, które nie zostały wliczone do należnego mu dodatku. Prokurator, który zgłosił swój udział w postepowaniu, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga była nieuzasadniona. Zgromadzone dokumenty w aktach sprawy potwierdzają prawidłowość wyliczenia dodatku mieszkaniowego. We wniosku o przyznanie dodatku wypełnionym i podpisanym przez skarżącego (k. 7 akt administracyjnych) wyraźnie skreślono informację, że jest centralne ogrzewanie, pozostawiając niezakreślone słowo "brak" (pkt 8 wniosku formularza). Dane te zostały potwierdzone również podpisem zarządcy domu i zaświadczeniem o wysokości opłat z 20 września 2017 r. (k. 4 akt administracyjnych). Na etapie postępowania odwoławczego skarżący wskazywał jedynie, że faktycznie opłacany czynsz jest wyższy niż przyznany dodatek mieszkaniowy. Dopiero do skargi dołączone zostało rozliczenie czynszu za listopad 2017 r. i w tym to dokumencie zaznaczono kwotę 146,58 zł z tytułu "c.o" ale z jednoczesnym zaznaczeniem, że tego typu oplata naliczana jest od 13 listopada. W ocenie Sądu, organy obu instancji nie naruszyły więc przepisów postępowania dowodowego, ponieważ w dacie przyznania dodatku – skarżący nie opłacał należności z tytułu centralnego ogrzewania. Fakt, że w decyzji Kolegium kwotę 58,35 zł opisano jako "centralne ogrzewanie" oznacza jedynie, że w tej wysokości przyznano ryczałt na opał z powodu braku instalacji centralnego ogrzewania – co z kolei wyraźnie wynika z decyzji organu I instancji (pkt 10 załącznika do decyzji). Skarżący zgodził się zresztą na przekazywanie tego ryczałtu bezpośrednio zarządcy domu (k. 8 akt administracyjnych). Powołane wyżej dokumenty, zgromadzone w aktach sprawy, raczej świadczą o tym, że co najwyżej centralne ogrzewanie zostało założone 13 listopada 2017 r., a więc w okresie krótszym niż 6 miesięcy od daty przyznania dodatku (decyzja Prezydenta Miasta została wydana [...] 2017 r.). Zgodnie z art. 7 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zmiany danych zawartych we wniosku lub deklaracji złożonej przez wnioskodawcę, które nastąpiły w okresie 6 miesięcy od dnia przyznania dodatku mieszkaniowego, nie mają wpływu na wysokość wypłacanego dodatku mieszkaniowego. Oznacza to, że ewentualne rozpoczęcie opłacania kosztów centralnego ogrzewania od 13 listopada 2017 r., nie miało wpływu na ocenę prawidłowości wyliczenia dodatku przyznanego miesiąc wcześniej. Jak zauważa się w orzecznictwie sądów administracyjnych ustawodawca nie zdefiniował jednoznacznie pojęcia "od dnia przyznania". Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela jednak pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 4 maja 2016 r., I OSK 3285/14), że ustawowy zakaz modyfikowania wysokości dodatku mieszkaniowego obejmuje okres rozpoczynający się w dniu wydania decyzji przez organ I instancji (tu: 19 października 2017 r.). Przyjmując inne rozumienie tego przepisu, zgodzić by się należało, że w przypadku złożenia odwołania od decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy jego wysokość musiałaby ulegać ciągłym zmianom, wbrew intencji ustawodawcy. Krótki okres, na jaki przyznawany jest dodatek mieszkaniowy (6 miesięcy), zabezpiecza interesy osoby ubiegającej się o dodatek przed niedogodnościami związanymi m.in. ze zmianą dochodów lub opłat za mieszkanie. Ewentualne zmiany w tym zakresie zostaną uwzględnione w trakcie rozpatrywania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego na następny okres. W sytuacjach wyjątkowych osoba znajdująca się w trudnej sytuacji może skorzystać z innych form pomocy państwa, m.in. na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 z późn. zm.). Rację miały również organy, że w przypadku zamieszkiwania przez skarżącego w lokalu stanowiącym własność prywatną – przepisy ograniczają górną wysokość dodatku mieszkaniowego (art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych) i nie jest możliwe przyznanie dodatku w wysokości faktycznie ponoszonych opłat. W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.