III SA/Kr 1542/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Dąbek (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Waldemar Michaldo sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M.L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 września 2025 r., sygn. SKO.GiK/4161/42/2025 przy uczestnictwie: L.B., T.B., W.B., E.K., Z.K., E.S., J.S., I.W. w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego skargę oddala.

Postanowieniem z 2 września 2025 r. znak SKO.GiK/4161/42/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: Kolegium), w wyniku rozpatrzenia zażalenia M.L. (dalej: Skarżąca), utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Świątniki Górne (dalej: Burmistrz) z 25 czerwca 2025 r. ustalające koszty postępowania rozgraniczeniowego i zobowiązujące Skarżącą do uiszczenia kosztów w kwocie 1 475,00 zł oraz A.B., L.B., T.B., W.B., I.W. w kwotach po 295,00 zł. Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżąca 25 lipca 2023 r., jako właścicielka nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] położonej w obrębie [...], zwróciła się z wnioskiem do Burmistrza Miasta i Gminy Świątniki Górne o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego z nieruchomością sąsiednią oznaczoną jako działka nr [...] stanowiącą własność A.B., L.B., T.B., I.W. i W.B. oraz z nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] stanowiącą własność S.S., E.K., Z.K., J.S. oraz E.S. Burmistrz postanowieniem z 5 lutego 2024 r. odmówił wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości będącej własnością Skarżącej składającej z działek oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] od nieruchomości będącej własnością S.S., E.S., J.S., E.K. oraz Z.K., składającej się z działki oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Jak wskazano, granica pomiędzy nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...], a działką nr [...] we W. została ustalona na podstawie ugody zawartej w 1983 r. pomiędzy właścicielami ww. działek. Wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego granicy pomiędzy nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...], a nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] jest niemożliwe, gdyż w sprawie tej zapadło już rozstrzygnięcie. Sąd Rejonowy w Wieliczce I Wydział Cywilny na rozprawie 1 września 2021 r. (Sygn. akt [...]) z powództwa Skarżącej, o ustalenie nieistnienia, względnie nieważności ww. ugody stwierdził, że umowa ta jest nieważna w zakresie dotyczącym uzgodnienia przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami oznaczonymi jako działki ewidencyjne nr [...] we W. W pozostałej części powództwo oddalił. Orzeczenie stało się prawomocne z dniem 13 lipca 2022 r. Burmistrz postanowieniem z 5 lutego 2024 r. wszczął postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] (jednopunktowo) od nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] (jednopunktowo). Organ wskazał, że granica pomiędzy nieruchomością stanowiącą działki nr [...], a nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] ma punkty wspólne także z nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] oraz z działką nr [...], która wchodzi również w skład nieruchomości będącej własnością Skarżącej. Konieczne zatem stało się uwzględnienie w postanowieniu o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego punktów trójmiedzy, w celu zapewnienia wszystkim stronom czynnego udział w każdym stadium prowadzonego postępowania administracyjnego. Następnie 27 lutego 2024 r. do przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych upoważniony został geodeta X.Y. W czynnościach ustalenia przebiegu granic w wyznaczonym dniu wzięły udział wszystkie zawiadomione strony, za wyjątkiem E.K. Podstawą do ustalenia granic były operaty zaewidencjonowane w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Krakowie. W trakcie rozprawy na gruncie strony złożyły oświadczenia dotyczące przebiegu granic, co zostało potwierdzone w punkcie 9.2 protokołu granicznego. Właściciele działek nr [...] i [...] wskazali przebieg granic zgodny z dokumentami (ujawniony w bazie EGiB). W wyniku przeprowadzonych czynności, pomimo nakłaniania stron do zawarcia ugody, geodeta nie ustalił granicy pomiędzy nieruchomością oznaczoną jako działki ewidencyjne nr [...] , [...] i [...] (jednopunktowo) od nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...] (jednopunktowo). Ze względu na nadal istniejący spór dotyczący przebiegu linii granicznej, zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjnej kartograficzne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm. – dalej: u.p.g.k.), postępowanie administracyjne zostało umorzone, a sprawa została przekazana do rozpatrzenia przez sąd. Postanowieniem z 25 czerwca 2025 r. Burmistrz ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego w łącznej kwocie 2 950 zł i zobowiązał właścicieli działek rozgraniczanych do uiszczenia kosztów w wyznaczonej kwocie w terminie ustalonym w postanowieniu. W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie przyjęto zasadę podziału kosztów rozgraniczenia w zależności od długości linii granicznej między rozgraniczanymi nieruchomościami. Zatem połowę kosztów pokrywa Skarżąca jako właścicielka nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], a drugą połowę właściciele przylegającej do niej działki nr [...], ponieważ długość między tymi nieruchomościami jest tożsama. Niniejsze postępowanie rozgraniczeniowe dotyczyło także granicy z działką nr [...], jednak tylko w zakresie punktu granicznego nr [...] stanowiącego punkt trójmiedzy między działkami nr [...]. Burmistrz zaznaczył, że granica z działką nr [...] została ustalona w wyniku zawarcia ugody 10 listopada 1983 r., dlatego właściciele nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] nie zostali obciążeniu kosztami. Po rozpoznaniu zażalenia Skarżącej, Kolegium postanowieniem z 2 września 2025 r. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza. Jak wskazano w uzasadnieniu, wyjaśnienia zawarte w zaskarżonym postanowieniu są wystarczające do uznania, aby współwłaścicieli działki nr [...] nie obciążać kosztami zakończonego postępowania rozgraniczeniowego. Kolegium zaznaczyło, że koszty postępowania rozgraniczeniowego powinny zostać rozdzielone równomiernie jedynie w odniesieniu do tej części granicy, której przebieg okazał się obiektywnie sporny lub niepewny, a więc co do której w wyniku postępowania rozgraniczeniowego nastąpiła korekta punktów i linii granicznych. W pozostałym zakresie (co do tej części granicy, która odpowiada stanowi geodezyjno-kartograficznemu i nie była kwestionowana przez stronę niebędącą wnioskodawcą) podział kosztów powinien uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, w tym stanowiska stron postępowania, wolę uniknięcia lub zakończenia sporu, zasadność wystąpienia z wnioskiem o rozgraniczenie co do całej granicy (nie tylko jej części). W ocenie Kolegium, skoro granica z działką (w punkcie stycznym, trójmiedzy) nie była sporna, a współwłaściciele działki brali udział w postępowaniu jedynie z uwagi na punkt styczny z rozgraniczanymi nieruchomościami, to można było uznać, że strony te nie muszą być obciążone kosztami toczącego się postępowania rozgraniczeniowego. Tym bardziej, że granica z działką nr [...] została wcześniej ustalona w wyniku zwarcia ugody 10 listopada 1983 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu: I. naruszenie prawa materialnego: 1/ art. 262 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 – dalej: k.p.a.) w zw. z art. 152 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2026 r. poz. 795 – dalej: k.c.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że kosztami postępowania rozgraniczeniowego nie należy obciążać współwłaścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], mimo że: nieruchomość ta była objęta postępowaniem rozgraniczeniowym (trójmiedza), jej właściciele byli stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., a ponadto brali czynny udział w czynnościach rozgraniczeniowych, co w konsekwencji doprowadziło do nierównego i nieuzasadnionego obciążenia kosztami wyłącznie części stron postępowania, pomimo, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 152 k.c. 2/ art. 152 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie zasady, zgodnie z którą koszty rozgraniczenia obciążają właścicieli sąsiadujących nieruchomości po połowie, poprzez jej ograniczenie wyłącznie do działek nr [...] oraz [...], [...], [...], z pominięciem działki nr [...], pomimo że stanowi ona nieruchomość graniczącą w punkcie rozgraniczenia i objętą zakresem czynności geodety. II. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na treść wydanego postanowienia (na wynik sprawy), a to: 1/ art. 264 § 1 k.p.a. w zw. z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i obciążenie kosztami postępowania wnioskodawcy oraz uczestników postępowania, po połowie, bez wyczerpującego wyważenia interesów tychże stron, a także bez wszechstronnego zbadania czy w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzi konieczność obciążania kosztami stron postępowania czy też koszty te powinny zostać w całości poniesione przez organ administracji, w szczególności, że w tego rodzaju postępowaniach - niezależnie od wniosku strony - organ powinien przeprowadzić dowód z opinii biegłego geodety, 2/ art. 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności pominięcie ustalenia, że działka nr [...] była objęta zakresem rozgraniczenia (jako działka granicząca jednopunktowo), a jej właściciele brali czynny udział w postępowaniu, co miało wpływ na rozstrzygnięcie o kosztach, 3/ art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. i z art. 126 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie przejawiające się brakiem przedstawienia kompleksowej analizy i argumentacji wskazującej na zasadność wysokości kosztów postępowania ustalonych zaskarżonym postanowieniem oraz wysokości kosztów, którymi obciążone zostały poszczególne strony postępowania, 4/ art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz równego traktowania stron - arbitralnym wyłączeniu części stron z obowiązku partycypacji w kosztach bez uzasadnienia w materiale dowodowym ani w obowiązujących przepisach, 5/ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji bez dokonania wszechstronnej oceny sprawy i bez usunięcia wskazanych uchybień w zakresie ustalenia kręgu podmiotów zobowiązanych do poniesienia kosztów. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Burmistrza oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest postanowienie w przedmiocie ustalenia i rozliczenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W sprawie występują dwa istotne sporne zagadnienia. Pierwsze dotyczy kręgu podmiotów, które powinny zostać obciążone kosztami postępowania rozgraniczeniowego, zaś drugie wysokości tych kosztów. Wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, że rozgraniczanie nieruchomości uregulowane w u.p.g.k. obejmuje dwa stadia postępowania: administracyjne i sądowe. Postępowanie administracyjne jest wszczynane na wniosek lub z urzędu. W postępowaniu czynności rozgraniczeniowe dotyczące ustalenia przebiegu granic wykonuje geodeta. Rozgraniczenie kończy się w postępowaniu administracyjnym, gdy zainteresowani właściciele zawrą ugodę albo gdy organ prowadzący postępowanie wyda decyzję w sprawie. Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od dni doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Okoliczność, że postępowanie rozgraniczeniowe może przebiegać w dwóch stadiach: administracyjnym i sądowym, nie zmienia faktu, że sama instytucja prawna "rozgraniczenia nieruchomości", choć została uregulowana kompleksowo w dwóch aktach prawnych, stanowi jedną całość. Zaskarżone postanowienie dotyczy rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym zastosowanie znajdzie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że stronę obciążają te koszty postępowania rozgraniczeniowego, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. W orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się rozbieżności w stosowaniu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., w sprawach o rozgraniczenie. Próbę ich usunięcia podjął NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06 (powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się stricte do zagadnienia obciążania kosztami stron uczestniczących w postępowaniu rozgraniczeniowym przyjął, że w tego rodzaju postępowaniu istnieje możliwość obciążenia kosztami rozgraniczenia nieruchomości stron będących właścicielami sąsiadujących nieruchomości, a nie tylko strony, która żądała wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. Pogląd ten znajduje wsparcie w unormowaniach zawartych w art. 152 k.c. i jest związany z faktem istnienia interesu każdego z właścicieli nieruchomości w ustaleniu przebiegu granic, które stały się sporne. Zgodnie bowiem z art. 152 k.c., koszty rozgraniczenia właściciele nieruchomości ponoszą po połowie, co wynika z zasady, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Jednak zasada wynikająca z zacytowanej uchwały nie może być mechanicznie przenoszona na każde postępowanie rozgraniczeniowe i możliwe jest przyjęcie innego sposobu rozdziału kosztów, w zależności od okoliczności konkretnej sprawy. Podkreślić należy, że w powyższej uchwale NSA dopuścił możliwość obciążenia wszystkich właścicieli sąsiadujących nieruchomości kosztami w określonych okolicznościach, nie stwierdził jednak kategorycznie, że tego rodzaju rozstrzygnięcie musi zawsze zapaść w takim postępowaniu. Przeciwne stanowisko ograniczałoby bowiem organowi swobodę stosowania w postępowaniu rozgraniczeniowym przepisu art. 262 § 1 k.p.a., a więc swobodę w ocenie, które z wygenerowanych w toku postępowania kosztów strona powinna ponieść w związku z tym, że albo wynikły one z jej winy albo zostały poniesione w jej interesie lub na jej żądanie (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 369/17; wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 575/16; wyrok WSA w Lublinie z 18 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 485/18; wyrok WSA w Gliwicach z 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 425/25). W tym kontekście wskazać trzeba, że organ administracyjny jest w pełni uprawniony, by obciążyć strony kosztami postępowania rozgraniczeniowego, jednakże nie można obciążenia tego dokonywać automatycznie, bez rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W rezultacie, wydając orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania organ musi zawsze brać pod uwagę czy zachowanie strony (stron) uzasadnia obciążenie kosztami postępowania tylko jedną z nich, czy też niektóre z nich, bądź wszystkie, a w tych ostatnich przypadkach - w jakim stosunku. Innymi słowy, organ administracyjny winien mieć na względzie rozeznanie co do okoliczności faktycznych, jakimi kierowała się strona żądająca rozgraniczenia, a w szczególności zaś powinien zbadać, czy istniał rzeczywisty spór co do przebiegu linii granicznej, czy też chodziło w istocie tylko o wznowienie znaków granicznych. Jakie czynności podejmowała strona i pozostali uczestnicy w toku postępowania rozgraniczającego, czym było podyktowane podejmowanie tych czynności. Rozkład kosztów postępowania musi odzwierciedlać rzeczywisty zakres sporności lub niepewności. Koszty postępowania rozgraniczeniowego powinny zostać rozdzielone równomiernie (w przypadku dwóch właścicieli - po połowie) jedynie w odniesieniu do tej części granicy, której przebieg okazał się obiektywnie sporny lub niepewny, a więc co do której w wyniku postępowania rozgraniczeniowego nastąpiła korekta punktów i linii granicznym. W pozostałym zakresie (co do tej części granicy, która odpowiada stanowi geodezyjno-kartograficznemu i nie była kwestionowana przez stronę niebędącą wnioskodawcą) podział kosztów powinien uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, w tym stanowiska stron postępowania, wolę uniknięcia lub zakończenia sporu, zasadność wystąpienia z wnioskiem o rozgraniczenie co do całej granicy (nie tylko jej części). Tylko takie podejście można ocenić jako zgodne z rozważanymi regulacjami prawnymi oraz zasadami sprawiedliwego rozdziału obowiązków między strony postępowania administracyjnego. Nie podważa to w niczym trafności poglądu, że pewne i bezsporne ustalenie granic nieruchomości co do zasady leży w interesie wszystkich właścicieli tych nieruchomości, którzy zasadniczo ponoszą równomiernie koszty tego postępowania (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 26 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 910/19). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy uznać należy, że Kolegium prawidłowo przyjęło, iż w konkretnym przypadku nie istniał spór co do granicy z działką nr [...] (w punkcie stycznym), a współwłaściciele działki brali udział w postępowaniu jedynie z uwagi na punkt styczny – trójmiedzy z rozgraniczanymi nieruchomościami. Należy również zwrócić uwagę, że granica z działką nr [...] została wcześniej ustalona w wyniku zwarcia ugody 10 listopada 1983 r., a postępowanie rozgraniczeniowe, przeprowadzone przez uprawnionego geodetę nie dowiodło, że istnieje spór co do punktu granicy na działce [...]. Z załączonego do sprawy operatu technicznego geodety z 15 października 2024 r. wynika, że czynności ustalenia przebiegu granic wykonano na podstawie operatów zaewidencjonowane w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Krakowie pod numerami: [...]. Dane te pokrywały się ze stanem na gruncie w dniu przeprowadzenia rozprawy granicznej, potwierdzając tym samym, że stan granic ww. działek na gruncie nie odbiegał od granicy prawnej ustalonej na podstawie dotychczasowych dokumentów (w terenie ujawniono betonowe znaki graniczne). Współwłaściciele działki nr [...] przyjęli granice działek wynikające z dotychczasowych dokumentów geodezyjnych. Ich zachowanie nie pozwala na uznanie, że w jakikolwiek sposób utrudniało przeprowadzenie postępowania, jak również nie kwestionowali on przebiegu granicy. Nie inicjowali także postępowania rozgraniczeniowego. Brak jest wobec tego jakichkolwiek przesłanek, przemawiających za obciążeniem ich kosztami postępowania rozgraniczeniowego. W tym stanie rzeczy, przyjąć należy, że Kolegium dokonało prawidłowej wykładni art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdzając, że koszty postępowania rozgraniczeniowego ponoszone są w interesie wszystkich stron postępowania rozgraniczeniowego, o ile istnieje spór co do przebiegu granicy rozgraniczanych działek. Skoro analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie dowiodła istnienia takiego sporu co do granicy z działką nr [...], to uznać należy za Kolegium, że koszty postępowania rozgraniczeniowego nie zostały poniesione w interesie wszystkich stron postępowania. Brak było więc podstaw, aby strona postępowania (współwłaściciele działki nr [...]) niebędąca wnioskodawcą została obciążona w równej mierze kosztami postępowania rozgraniczeniowego wszczętego na wniosek strony, w której subiektywnym przekonaniu przebieg granicy w całości lub w części był sporny lub niepewny co też Kolegium prawidłowo wywiodło w zaskarżonym postanowieniu (por. wyrok WSA w Gliwicach z 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 425/25, wyrok WSA w Rzeszowie z 23 października 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 831/25). Odnosząc się do drugiego spornego zagadnienia, czyli wysokości kosztów postępowania, wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, pomiędzy Gminą Świątniki Górne a geodetą X.Y., zawarta została 23 lutego 2024 r. umowa w przedmiocie rozgraniczenia przedmiotowych działek. W § 3 tej umowy określone zostało ryczałtowe wynagrodzenie za wykonanie usługi w kwocie 2 950 zł. X.Y. pismem z 4 września 2024 r. wezwał strony do stawienia się w celu ustalenia granic na dzień 3 października 2024 r. Tego dnia sporządzony został protokół graniczny. Następnie przedłożył organowi 17 grudnia 2024 r. Protokół nr 1 – ocenę prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości (rozgraniczenia) oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami. Podstawę prawną obciążenia stron postępowania rozgraniczeniowego, stanowił art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte na żądanie Skarżącej, czyli toczyło się w jej interesie, zaś Burmistrz nie miał ustawowego obowiązku prowadzenia tego postępowania z urzędu. Co się zaś tyczy wysokości kosztów postępowania, Sąd zgadza się z oceną Kolegium, że nie można ich uznać za wygórowane. Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że w uzasadnieniu postanowienia Burmistrza nie odniesiono się do sposobu ustalenia wysokości tych kosztów. Jak wskazano powyżej, wysokość kosztów została ustalona w sposób ryczałtowy w umowie pomiędzy Gminą Świątniki Górne a biegłym geodetą. W uzasadnieniu postanowienia Burmistrza wyraźnie wskazano, że dokonując wyboru wykonawcy zwrócono się z zapytaniem do kilku firm świadczących usługi geodezyjne w pożądanym zakresie. W odpowiedzi na zapytanie najkorzystniejszą ofertę złożyła firma X., której ostatecznie zlecono wykonanie przedmiotowego rozgraniczenia. Nie jest w związku z tym tak, że Burmistrz bezkrytycznie przyjął kwotę z przedłożonej przez biegłego faktury bez jej weryfikacji. Weryfikacja taka została przeprowadzona poprzez zapytania ofertowe i w konsekwencji wybór oferty najkorzystniejszej. Przyjęto zatem w niniejszej sprawie wynagrodzenie ryczałtowe, które określone zostało w umowie. Z tego powodu biegły nie miał obowiązku przedkładania dokładnej specyfikacji wykonanych prac, która miałaby zostać poddana weryfikacji przez organy administracyjne. W ocenie Sądu taki sposób postępowania jest prawnie dopuszczalny. Na marginesie Sąd jedynie wskazuje, że Skarżąca poza krytyką braku specyfikacji wykonanych czynności, nie podniosła jakichkolwiek merytorycznych argumentów wskazujących, że wynagrodzenie biegłego było wygórowane, znacząco odbiegające od wynagrodzeń innych geodetów, wykonujących usługi w podobnym zakresie. W ocenie Sądu w toku postępowania administracyjnego, nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wbrew twierdzeniom Skarżącej wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko Kolegium, wyjaśniono podstawy prawne postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa. Mając na względzie powyższe uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.).