III SA/Kr 1421/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata I. N. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi L. W. i A. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 14 września 2017 r. nr: [...] w przedmiocie ewidencji gruntów p o s t a n a w i a wniosek oddalić

Postanowieniem Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 19 stycznia 2018 r. przyznane zostało L. W. i A. W. prawo pomocy obejmujące m. in. ustanowienie adwokata z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. wyznaczył dla skarżących pełnomocnika w osobie adwokata I. N. Wyrokiem z dnia 30 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił oraz przyznał wyznaczonemu pełnomocnikowi kwotę 240 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 24 sierpnia 2018 r. do tut. Sądu wpłynęła opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 maja 2018 r., sporządzona przez adw. I. N. wraz z wnioskiem "o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej zgodnie z normami przepisanymi". Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Stosownie do treści § 3 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala ono określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać przez Skarb Państwa pokryte. Zawarty w piśmie procesowym z dnia 21 sierpnia 2018 r. wniosek adwokata I. N. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej zgodnie z normami przepisanymi nie zawiera oświadczenia o którym mowa w § 3 powołanego wyżej rozporządzenia. Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał natomiast, iż brak oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Brak oświadczenia nie stanowi bowiem uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45 - 48 p.p.s.a. Oświadczenie że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt II FZ 90/09). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a