III SA/Kr 1409/17

Kraków, dnia 27 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. L. na decyzję [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia 30 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu produktu p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

P. L. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia 30 sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 czerwca 2017 r. nr [...] zakazującą wprowadzenia do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu o nazwie [...] zawierającego w swoim składzie [...] oraz [...] – zawarł wniosek o wstrzymanie wykonanie tej decyzji. Podniósł, że nie jest osobą zamożną i ewentualne wszczęcie egzekucji obowiązku objętego zaskarżoną decyzją sparaliżowałoby dalsze jego funkcjonowanie. Dodał, że postępowanie znajduje się w początkowej fazie – wydano decyzję II instancji. Termin zakończenia postępowania sądowoadministarcyjnego jest z tego względu trudny do określenia a wszczęcie egzekucji przed zakończeniem postępowania jest bardzo prawdopodobne. Ocenił jednocześnie, że wydane w sprawie decyzje są "oczywiście" wadliwe, co potwierdza choćby pobieżna lektura tych decyzji. Uwagi dotyczące tych decyzji zmierzają do wykazania, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, co samo w sobie może stanowić przesłankę jej wstrzymania. Dodatkowo, brak wstrzymania wykonania decyzji spowodowałoby dalsze pokrzywdzenie skarżącego poprzez ewentualne nieuprawnione zajęcie i egzekucję środków pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2018 r., poz. 1302, dalej jako P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 139/08, LEX nr 493849). Na wnioskodawcy spoczywa przy tym obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu administracyjnego popartego materiałem dowodowym, tak, by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z tego względu, że skarżący bardzo lakonicznie uzasadnił wniosek, podnosząc jedynie, że decyzja jest wadliwa, a brak wstrzymania jej wykonania prowadziłby do dalszego pokrzywdzenia skarżącej poprzez ewentualne nieuprawnione zajęcie i egzekucję jej środków pieniężnych. Skarżący nie przedstawił jednak dowodów i nie udokumentował w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i rodzinnej oraz ewentualnego wpływu na nią wykonania zaskarżonej decyzji, co mogłoby umożliwić określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 P.p.s.a. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04). W tej sytuacji Sąd pozbawiony został możliwości oceny zasadności wniosku, polegającej na zbadaniu, czy wykonanie decyzji o zakazie wprowadzenia do obrotu produktu może rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego. Wymaga też podkreślenia, że w ramach postepowania wpadkowego, jakim jest kwestia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mają znaczenia względy dotyczące legalności tej decyzji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w sentencji postanowienia.