III SA/Kr 1348/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 24 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej nr XLVIII/515/23 z dnia 26 czerwca 2023 r w sprawie nadania imienia Miejskiej Przychodni Zdrowia w Kalwarii Zebrzydowskiej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 300 zł (trzysta złotych) uiszczonego tytułem wpisu od skargi.

Pismem z 24 lipca 2023 r. P. M. (skarżący) zaskarżył w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm.) uchwałę Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej nr XLVIII/515/23 z dnia 26 czerwca 2023 r w sprawie nadania imienia Miejskiej Przychodni Zdrowia w Kalwarii Zebrzydowskiej (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2023 r., poz. 4864). Zaskarżona uchwała w § 1 nadawała Miejskiej Przychodni Zdrowia w Kalwarii Zebrzydowskiej imię Tadeusza Ryłki. Zdaniem skarżącego wprowadzony zapis był sprzeczny z nazwą zakładu leczniczego (SPZOZ w Kalwarii Zebrzydowskiej) określoną w statucie. Rada Miejska wprowadziła nową nazwę nie eliminując starej nazwy wpisanej do statutu. Skarżący podkreślił, że jako mieszkaniec gminy nie wie jaka nazwa jest właściwa i zgodna z prawem i jakiego zakładu dotyczy. W dalszej części skargi zarzucił, że SPZOZ w Kalwarii (w skład którego wchodziła Miejska Przychodnia Zdrowia) posiadał osobowość prawną i w zasadzie nie podlegał Radzie Miejskiej. Wykonanie uchwały powierzono Burmistrzowi, ale właściwie nie wiadomo na jakiej zasadzie Burmistrz miałby wydawać polecenia Kierownikowi SPZOZ. Skarżący zarzucił również, że projekt uchwały nie był konsultowany z: Radą Społeczną SPZOZ w Kalwarii Zebrzydowskiej; mieszkańcami gminy; mieszkańcami Osiedla nr 1, na którego terenie zbudowano Miejską Przychodnię Zdrowia, a także z Zarządem Osiedla nr 1, jak tego wymagał art. 5a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i § 7 ust. 2 Statutu gminy Kalwaria Zebrzydowska. W związku z dostrzeżonymi naruszeniami skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały, a następnie na wezwanie Sądu, uiścił wpis od skargi w wysokości 300 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej przedstawiając wyjaśnienia Burmistrza, który złożył projekt uchwały. W odpowiedzi na wezwanie Sądu o wykazanie interesu prawnego w zaskarżeniu wymienionej na wstępie uchwały, skarżący wskazał, że jest mieszkańcem gminy, na której terenie podjęto zaskarżoną przez niego uchwałę, a więc jest jej adresatem. Wskazał też, że art. 101 ustawy o samorządzie gminnym daje mu podstawę prawną do zaskarżenia uchwały, ponieważ ma prawo oczekiwać od organu stanowiącego – tworzenia aktów prawnych jasno określających daną sprawę. Podobne prawo daje mu art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, przy czym w tej części powołał się na swoją skargę na poprzednią uchwałę nr XLVII/499/23 Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej z dnia 27 kwietnia 2023 r. , którą to skargę uważał za ponaglenie. W końcowej części, skarżący wskazał na brak wymaganych konsultacji z mieszkańcami, co powiązał z Europejską Kartą Samorządu Terytorialnego, Konstytucją RP oraz zacytowanymi w piśmie przepisami Statutu Osiedla Nr 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skargę należało odrzucić z uwagi na niewykazanie interesu prawnego przez skarżącego. W istocie skarżący nie wskazał ani pośrednich, ani bezpośrednich skutków prawnych dotyczących sfery jego praw i obowiązków, a związanych z nadaniem nazwy Miejskiej Przychodni Zdrowia określanej w statucie jako Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej. Na wstępie należałoby powtórzyć za wywodem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w postanowieniu z 14 lipca 2023 r., III OSK 1281/23, że legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę organu stanowiącego gminy została uregulowana w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wnoszona na powołanej podstawie prawnej skarga jest przysługującym każdemu podmiotowi prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego lub uprawnienia przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia przez organ gminy wydający akt generalny (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1033/07). Istotne jest jednak to, że interes prawny, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i na który to przepis powołał się skarżący, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną osoby wnoszącej skargę. Innymi słowy, zapisy zaskarżanej uchwały, powinny z racji konkretnego brzmienia przepisu prawa oddziaływać na sferę praw lub obowiązków skarżącego taką uchwałę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (por. wyrok NSA z 18 września 2003 r., II SA/2637/02). W konsekwencji skarżący musi wykazać związek pomiędzy zaskarżonym aktem a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną, polegający na tym, że akt wpływa na jego sferę prawnomaterialną, wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego, pozbawiając go pewnych uprawnień albo uniemożliwiając ich realizację (por. wyrok NSA z 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12). Sąd, rozpoznający tego rodzaju skargę, zobowiązany jest natomiast do zbadania, czy będąca przedmiotem skargi uchwała, narusza chroniony interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a nie interesy innych osób. Dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę organu, otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego, niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2007 r., II OSK 2019/06). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się również, że skarga złożona na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie może być wnoszona w interesie publicznym. Ochrona interesu publicznego realizowana jest natomiast w trybie postępowania nadzorczego przez organ nadzoru. Mając na uwadze przedstawiony wyżej sposób rozumienia interesu prawnego, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, aby zaskarżona uchwała dotyczyła jego własnego, indywidualnego, konkretnego interesu prawnego oraz naruszała ten interes prawny – to znaczy nie wykazał istnienia związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną, wyznaczoną regulacjami o charakterze materialnoprawnym. Podkreślić należy, że to po stronie skarżącego leżało wykazanie tego interesu prawnego. Rolą sądu administracyjnego nie jest bowiem zastępowanie strony w poszukiwaniu naruszeń jej praw lub uprawnień. Skarżący upatruje naruszenia prawa poprzez nieprzeprowadzenie konsultacji społecznych, a nadto naruszenia zasad prawidłowej legislacji. W ocenie Sądu, tak sformułowany zarzut może być zakwalifikowany wyłącznie jako działanie w interesie ogólnym, którego nie chroni art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto jednolicie, że interes ogólny nie stanowi podstawy wywiedzenia skargi i ustalenia istnienia legitymacji skargowej w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie NSA z 15 maja 2019 r., II OSK 1643/17). Skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 listopada 2003 r., SK 30/02, OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4). Wbrew twierdzeniom skarżącego, zaskarżona uchwała nie wywołuje bezpośrednich, negatywnych skutków w jego sferze prawnej, tak by można było mówić o naruszeniu jego chronionego prawem interesu prawnego. Skarżący nie wskazał jakie jego konkretne uprawnienia lub obowiązki zostały naruszone. Powyższe skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności skargi i jej odrzuceniem postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym (pkt 1 postanowienia) na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a oraz § 3 w zw. z art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.). Jednocześnie, odrzucenie skargi powoduje, że uiszczony wpis podlega zwrotowi zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 2 postanowienia).