III SA/Kr 1306/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi F. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt SKO.PS/4110/233/2022, w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego skargę oddala

Zaskarżoną przez F. G., zwanego dalej skarżącym, decyzją z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt SKO.PS/4110/233/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 3, art. 8, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r., nr 1876, zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 marca 2022 r., znak: [...], o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 15 marca 2022 r., znak: [...], Prezydent Miasta Krakowa orzekł o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 25 lutego 2022 r. skarżący złożył wniosek o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie. Odrębnymi decyzjami organu została przyznana skarżącemu pomoc na zakup leków jako zasiłek specjalny w kwocie 200 zł . Na podstawie zebranej dokumentacji dotyczącej sytuacji majątkowej i osobistej skarżącego ustalono, że skarżący przekracza kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, tj. kwotę 776 zł. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego łączny miesięczny dochód za m-c poprzedzający złożenie wniosku (styczeń 2022 r.) wyniósł: 2088, 51 zł. Analizując sytuację na podstawie przeprowadzonego rodzinnego wywiadu środowiskowego organ odmówił udzielenia wsparcia mając na uwadze, iż skarżący ma zapewnione miejsce zamieszkania i użytkuje wspólnie z byłą żoną mieszkanie na terenie miasta K. Nadto skarżący jest zatrudniony na stałe na umowie o pracę w firmie A. Spółka z o.o. w W. Organ wyjaśnił, że rodzaj i wysokość świadczenia dostosowano do możliwości finansowych pomocy społecznej. Decyzja została wydana w ramach uznania administracyjnego, które obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalić w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłaszanych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy społecznej w Polsce dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia, tymczasem skarżącemu została już przyznana pomoc w zakresie innych niezbędnych potrzeb życiowych w tym leków. W ocenie organu brak jest w obecnym stanie faktycznym możliwości uznania o braku możliwości zamieszkania w lokalu komunalnym. Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący zarzucając organowi pierwszej instancji błędne ustalenie dochodu w styczniu 2022 r. Wskazał mianowicie, że komornik "zabiera mu całość z umowy zlecenia, a z umowy o pracę zostaje mu 850-950 zł miesięcznie; zależy też to od miesiąca. Nie może się więc zgodzić z decyzją. Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało treść przepisu art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej i wyjaśniło, że zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej wynosi w dacie wydania decyzji kwotę 776 zł. Odwołujący się tego kryterium nie spełnia - jego dochód w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku o pomoc finansową wyniósł 2.978,08 zł z tytułu wynagrodzenia za pracę (2042, 61 zł netto) (zaświadczenie o wysokości dochodu z dnia 4 lutego 2022 r.) oraz kwotę 1317, 60 zł (netto 858,50 zł) z tytułu umowy zlecenia - zaświadczenie o wysokości dochodu z dnia 4 lutego 2022 r. Jak podniosło Kolegium, organ pierwszej instancji ustalił, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, mieszka w mieszkaniu wspólnie z byłą żoną, jest osobą przewlekłe chorą, w stałym leczeniu specjalistycznym. Utrzymuje się przede wszystkim z wynagrodzenia za pracę, ostatnio przyznano mu zasiłek celowy na leki. Łączny miesięczny dochód za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku wynosi 2947,01 zł. Z kolei w miesiącu marcu br. skarżący otrzymał wsparcie w formie zasiłku celowego na zakup leków w kwocie 200 zł, jednakże organ uznał, iż nie jest zasadne dofinansowanie do zakupu żywności wobec otrzymywanych dochodów. Kolegium podniosło, że organ pierwszej instancji wydając swoje rozstrzygnięcie uwzględnił § 7 uchwały XCV/1425/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 15 stycznia 2014 r w sprawie przyjęcia programu osłonowego dotyczącego udzielenia mieszkańcom Gminy Miejskiej Kraków pomocy w zakresie dożywiania (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2014 r poz. 415) rozszerzając kryteria dochodowe o 150%. Zgodnie z tym zapisem przyjęto kryterium dla skarżącego w kwocie 1164,00 zł. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 39 ustawy o pomocy społecznej decyzja w zakresie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego, jak również w kwestii określenia jej wysokości podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. W związku z tym orzekając w tym przedmiocie organ ma obowiązek wziąć pod uwagę całokształt sytuacji strony mającej wpływ na zakres zaspokojenia potrzeb a także wskazówki, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej.), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Zatem jednym z warunków umożliwiających nieuwzględnienie żądania, może być brak wystarczających środków na realizację zgłoszonej przez stronę potrzeby jakimi organ dysponuje w dacie rozstrzygania sprawy, co wynika wprost z treści art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Zatem możliwość zaspokojenie potrzeb osób uprawnionych z ustawy jest zależna nie tylko od spełnienia przez nich przesłanek uprawniających do otrzymania świadczenia, ale także od stanu finansów ośrodka pomocy społecznej. Co oznacza, że nawet spełnienie ustawowych kryteriów uzyskania pomocy, nie przesądza o tym, że pomoc taka zostanie przyznana, a także, że zostanie przyznana w wysokości oczekiwanej przez wnioskodawcę. Innymi słowy spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza zatem, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia, w tym także świadczenia w żądanej wysokości. Pomoc społeczna ma na celu jedynie wspieranie osób i rodzin w przezwyciężaniu trudności, a nie systematyczne zaspokajanie wszystkich ich potrzeb. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących kwoty zajętej na poczet zaległości alimentacyjnych wypłacanych z funduszu alimentacyjnego Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z przepisami ustawy o pomocy - alimenty, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej nie stanowią należności uiszczanych przez dłużnika alimentacyjnego, czy to dobrowolnie czy też podlegających ściągnięciu w drodze egzekucji sądowej, na rzecz funduszu alimentacyjnego. (Naczelny Sąd Administracyjny w uchwała z dnia 8 listopada 2021 r., sygn. akt I OPS 2/21). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił SKO w Krakowie, że błędnie przyjęto w ustaleniach decyzji, iż pozyskane przez skarżącego dochody w styczniu 2022 r wynosiły kwotę 2947.01 zł, podczas gdy z przedstawionych dokumentów oczywiście wynika, że komornik zabiera ponad 70 %, zaś jego dochód wyniósł zaledwie 900 zł. Podniósł, że jego sytuacja materialna jest bardzo trudna i wbrew twierdzeniom organów administracji nie ma zapewnionego miejsce zamieszkania. Od lat mieszka bowiem w mieszkaniu z byłą żoną. Jak podał, w przeszłości otrzymywał zasiłki celowe, gdyż jest osobą niepełnosprawną. Celem zaś świadczeń z pomocy społecznej winna być realna pomoc takim osobom takim jak skarżący. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowił art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2021 r., poz. 2268, zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej). Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Ze wskazanej regulacji jasno zatem wynika, że przyznanie zasiłku celowego leży w granicach, tzw. uznania administracyjnego, co trafnie podkreśliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie. Istotnie, działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności, bo możliwość wyboru przez organ spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie rozwiązań, doznaje ograniczenia już w samej normie prawnej, wprowadzającej uznanie poprzez wyznaczenie przez ustawodawcę ram w konkretnej kategorii spraw. Doznaje ono również ograniczenia postanowieniami naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7, uzupełnionej postanowieniami art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), jak i zasadami i celami określonymi w ustawie o pomocy społecznej, wskazanymi w art. 2 i 3 oraz w art. 4 ustawy o pomocy społecznej. Postanowienia artykułów: 7 i 77 § 1 k.p.a. nakazują więc organom respektowanie interesu indywidualnego do granic jego kolizji z interesem publicznym. Ustalenie treści interesu publicznego w konkretnej sprawie administracyjnej wiązać się będzie z celami regulacji prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę dla rozstrzygnięcia takiej sprawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których, co istotne, nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna, jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy, ma charakter wsparcia osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc ta ma mieć zatem charakter doraźny i z założenia nie może służyć pełnemu zaspokojeniu potrzeb beneficjentów ani rozwiązaniu ich indywidulanych problemów. Trafnie więc zwróciło uwagę Kolegium, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celem i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Jak słusznie podniosło, jednym z warunków nieudzielenia beneficjentowi wsparcia może być też brak wystarczających środków przeznaczonych na te cele. Ośrodki pomocy społecznej, podkreśliło Kolegium, działają bowiem w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować powierzone im w ustawie cele (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 624/07; LEX nr 500091). W pełni aprobując to stanowisko wskazać należy, że decyzja podjęta w ramach uznania administracyjnego nie będzie mogła być uznana za dowolną wtedy, gdy orzekający organ ustali zgodnie z art. 7, i 77 § 1 k.p.a. wszystkie istotne okoliczności dla treści rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej wykazując przewagę bądź to indywidualnego interesu beneficjenta biorącego górę nad interesem publicznym przy uwzględnieniu celów i zasad pomocy społecznej, bądź na odwrót, wykazując górę interesu publicznego nad indywidualnym beneficjenta, także wskazując na cele i zasady pomocy społecznej za tym przemawiające. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się przekroczenia przez SKO w Krakowie oraz organ pierwszej instancji ram uznania administracyjnego. Podkreślić należy, że tego rodzaju forma pomocy, jak zasiłek celowy, może być przyznana w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w tym z przeznaczeniem na zakup żywności. Oczywiście, że wskazane w ust. 2 art. 39 ustawy o pomocy społecznej cele można uznać za preferowane przez ustawodawcę, ale w rozpatrywanej sprawie nie ulega żadnej wątpliwości, iż cel na którego wsparcie nie uzyskał pomocy skarżący mieści się we wskazanych w ust. 2 art. 39 ustawy. Zasiłek celowy może być przyznany na zakup żywności, co w połączeniu z postanowieniami uchwały nr XCV/1425/14 z dnia 15 stycznia 2014 r. Rady Miasta Krakowa w sprawie przyjęcia programu osłonowego dotyczącego udzielania mieszkańcom Gminy Miejskiej Kraków pomocy w zakresie dożywiania (Dz. Urzęd. Woj. Małopolskiego z 2014 r., poz. 415), dawało w pełni organom pomocy podstawę do odmowy jej udzielenia skarżącemu. Organy pomocowe w sposób nie budzący wątpliwości ustaliły, że dochód skarżącego samotnie gospodarującego przekracza 150 % kryterium dochodowego (tj. kwotę 1164 zł; § 5 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały). Skarżący uzyskał bowiem dochód z miesiąca poprzedzającego złożenie przez niego wniosku w wysokości 2 947,01 zł. W sytuacji, gdy w świetle § 7 wskazanej uchwały brak jest możliwości zapewnienia gorącego posiłku lub gdy przyznanie pomocy w tej formie byłoby nieuzasadnione z uwagi na sytuację osobistą beneficjenta, a taka sytuacja w tym przypadku nie zachodzi, nawet mając na względzie rodzaj niepełnosprawności skarżącego, to nie można zatem było uznać podjętych w sprawie decyzji z art. 39 ustawy o pomocy społecznej za naruszających prawo w stopniu skutkującym ich uchyleniem. Po pierwsze, organy nie są zobowiązane do spełnienia każdego żądania strony, jak trafnie podkreśliło Kolegium i nie są zobowiązane do przyznawania tego rodzaju pomocy w oczekiwanej przez beneficjenta wysokości. Rodzaj i wysokość pomocy mają być bowiem adekwatne do sytuacji w jakiej się on aktualnie znajduje. Organy pomocowe muszą jednak dokonywać wyboru w hierarchii potrzeb beneficjentów. Z jednej strony muszą brać pod uwagę możliwości ośrodków pomocy społecznej, mając na uwadze, że możliwości budżetu państwa są ograniczone, co jest rzeczą powszechnie znaną i nie wymagającą przeprowadzania specjalnego dowodu, z drugiej zaś strony muszą uwzględniać ogromną ilości osób oczekujących pomocy, wśród których znajdują się osoby samotne, samotnie wychowujące dzieci, niepełnosprawne i chore, bez własnych źródeł dochodu lub zarobkowania. Rozdysponowywanie środkami pomocowymi musi być więc nie tylko bardzo wyważone, ale i podlegać ograniczeniom, tak aby pomoc ta dotarła do osób jej najbardziej potrzebujących oraz aby nie pozostawić takich osób bez jakiegokolwiek wsparcia. W tym przypadku nie można w żaden sposób zarzucić organom dowolności. Po drugie, zasiłek celowy nie może stanowić podstawowego źródła utrzymania i służyć zaspokojeniu każdej potrzeby. Nie powstaje więc po stronie beneficjenta żadne roszczenie wobec organów państwa o przyznanie tego rodzaju świadczenia i w wysokości, którą by oczekiwał beneficjent, a tak zdaje się tę kwestię widzieć skarżący. Organ może zatem nawet odmówić pomocy i to w sytuacji spełnienia kryterium dochodowego z uwagi właśnie na cele i zasady pomocy społecznej oraz możliwości finansowe i ilość ubiegających się o pomoc osób. Po trzecie, w odniesieniu podniesionej przez skarżącego argumentacji w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie w skardze do sądu administracyjnego, a dotyczącej błędnego, zdaniem skarżącego ustalenia przez organy jego dochodu z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku o pomoc społeczną, w tym kwestii wpływu zajęcia komorniczego na ustaloną przez organy obu instancji wysokość dochodu skarżącego, należy stwierdzić, że stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji SKO w Krakowie oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa jest prawidłowe. Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej dochód osoby ubiegającej się oświadczenie pomniejsza się o kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Zgodnie z powołaną przez oba organy uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2021 r., sygn. akt I OPS 2/21, alimenty, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej nie stanowią należności uiszczanych przez dłużnika alimentacyjnego, czy to dobrowolnie czy też podlegających ściągnięciu w drodze egzekucji sądowej, na rzecz funduszu alimentacyjnego. Wyjątek z art. 8 ust. 3 pkt 3 ma szczególnie silne uzasadnienie aksjologiczne wyłącznie z uwagi na interes uprawnionego do alimentacji i powinien być interpretowany ściśle. Skoro istota alimentów polega na ich regularnym świadczeniu, z pomniejszenia przychodu nie może korzystać ten zobowiązany, który popada w zadłużenie doprowadzając do konieczności uruchomienia procedury, o której stanowi art. 27 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2021 r. poz. 877). W innym wypadku z wyjątkowego pomniejszenia przychodu w rozumieniu art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. korzystałyby osoby, które nie dostarczają uprawnionym środków utrzymania na bieżąco, doprowadzając do uruchomienia świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zobowiązany korzystałby dwukrotnie z naruszania przez siebie prawa - za pierwszym razem nie wykonując swojego skonkretyzowanego obowiązku terminowo i należycie (popełniając delikt cywilnoprawny wobec uprawnionego do świadczeń alimentacyjnych), drugi raz - uzyskując pomniejszenie przychodu w rozmiarze większym niż osoba w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej, która swoje świadczenia łożyła należycie i w terminie. Ma to szczególne znaczenie w kontekście przewidzianej w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady sprawiedliwości społecznej definiowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli. Potwierdzeniem zasadności tego stanowisko jest także regulacja art. 28 ust. 1 ww. ustawy, w którym w wyraźny sposób odróżnia się należności wierzyciela alimentacyjnego od należności z tytułu zaliczki alimentacyjnej i świadczeń z funduszu alimentacyjnego (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 27 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 170/22). Wobec powyższego podjęte w niniejszej sprawie decyzje uznać należało za prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami, zwłaszcza w sytuacji, gdy organy wskazały na determinanty rozstrzygnięcia, spełniając wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Na marginesie jedynie należy zaznaczyć, że skarżący jest w miarę możliwości organów objęty jednakże pomocą, o czym świadczy wydana decyzja z dnia 15 marca 2022 r., znak: [...]. W związku z tym skarga nie mogła wywrzeć zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.),orzekł, jak w sentencji wyroku.