III SA/Kr 1306/13

Kraków, dnia 6 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi A. S. na pismo Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia 18 września 2013 r. nr [...] postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.

Postanowieniem z dnia 5 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skargę A. S. na pismo Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia 18 września 2013 r. nr [...]. Skarga kasacyjna A. S. od wyżej opisanego postanowienia została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 października 2014 r., sygn. akt j.w., na podstawie art. 178 P.p.s.a. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącej w trybie doręczenia zastępczego w trybie art. 73 P.p.s.a. w dniu 26 listopada 2014 r. W zażaleniu na ww. postanowienie Sądu z dnia 31 października 2014 r., złożonym osobiście przez A. S. w dniu 19 lutego 2015 r. zawarła wniosek o "przywrócenie terminu 7-dniowego do odpowiedzi z uwagi, iż korespondencję otrzymała dnia 18 lutego 2015 r. ...". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na podstawie analizy żądania skarżącej, akt sprawy oraz całokształtu postępowania sądowego Sąd przyjął, że skarżąca A. S. domaga się przywrócenia jej terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 31 października 2014 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Zdaniem Sądu wniosek ten o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia należało oddalić. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 P.p.s.a. oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99, z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98, z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00), o braku winy można mówić tylko w przypadku, gdy dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. gdy strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Mając na uwadze powyższe w kontekście zaistniałego stanu faktycznego, rozpatrując złożony przez skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, Sąd uznał, że nie zostały spełnione przesłanki dające podstawy do jego uwzględnienia. W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że korespondencja zawierająca odpis postanowienia Sądu z dnia 31 października 2014 r. została doręczona skarżącej A. S. w dniu 26 listopada 2014 r. w trybie doręczenia zastępczego, określonym w art. 73 P.p.s.a. W konsekwencji, siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, wskazany w art. 194 § 2 P.p.s.a., upływał z dniem 3 grudnia 2014 r. Wskazać należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Przesłance tej nie czyni zadość stwierdzenie skarżącej, że "korespondencję z poczty odbiera regularnie co 2 tygodnie, więc nie ma pojęcia jak to się stało, że awizo do niej nie dotarło". Skarżąca nie wskazała na żadne okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę dowodową do obalenia fikcji doręczenia, bądź świadczyć o tym, że przez ponad dwa miesiące nie mogła ona zapoznać się z aktami sprawy, co ostatecznie uczyniła w dniu 18 lutego 2015 r., zaznajamiając się jednocześnie z treścią postanowienia Sądu z dnia 31 października 2014 r.(k. 100 akt sądowych). Ponadto, w sprawie nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 87 § 4 P.p.s.a. Wprawdzie skarżąca równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia dokonała czynności, terminowi której uchybiła, tj. wniosła zażalenie, jednak nie można uznać, że czynności tej dokonała skutecznie. Zgodnie bowiem z art. 194 § 4 P.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Tymczasem pismo, w którym skarżąca A. S. sformułowała wniosek o przywrócenie terminu oraz zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 31 października 2014 r., nie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, lecz przez samą skarżącą. Wszystkie powyższe okoliczności prowadzą do konkluzji, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie może zostać uwzględniony ze względu na naruszenie przepisów art. 87 § 2 i art. 87 § 4 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.