III SA/Kr 1304/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Grzegorz Karcz (spr.) WSA Bogusław Wolas Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2026 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr WO-II.621.1.64.2025 w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.

Wojewoda Małopolski (dalej: Organ II instancji, Organ odwoławczy, Wojewoda) decyzją z dnia 20 sierpnia 2025 r. znak WO-II.621.1.64.2025 po rozpatrzeniu odwołania G. G. (dalej: Skarżący) utrzymał w mocy wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna (dalej: Organ I instancji, Burmistrz) decyzję z dnia 24 czerwca 2025 r. znak SOiUSC.5343.1.2.2025 orzekającą o wymeldowaniu Skarżącego z pobytu stałego. Kontrolowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 10 lutego 2025 r. K. G. (dalej: Uczestniczka) zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o wymeldowanie Skarżącego z domu położonego w M. przy ul. [...]. W uzasadnieniu podała, że jej syn dobrowolnie i trwale wyprowadził się z tego domu w 2017 r. W lipcu 2017 r. syn zawarł związek małżeński i najpierw przez krótki czas mieszkał z żoną w jej domu rodzinnym w G., a później wynajmowali dom w M. Uczestnika wyjaśniła, że syn równocześnie budował własny dom w G. Podała także, iż Skarżący wyprowadzając się z domu rodzinnego zabrał wszystkie swoje rzeczy osobiste, dokumenty, odzież, obuwie, rower oraz motor. Uczestniczka wskazała, że syn nie posiada dostępu do domu rodzinnego, nie posiada kluczy, pokój, który zajmował przejęła córka, a syn od 2017 r. nie partycypuje w kosztach utrzymania domu. Ponadto syn aktualnie mieszka z rodziną w domu, który wybudował, a do domu rodzinnego przyjeżdża tylko w odwiedziny 2 razy w roku na ok. 2-3 godziny. Końcowo Uczestniczka zaznaczyła, że wielokrotnie prosiła syna o wymeldowanie się, jednak bezskutecznie. Pismem z dnia 8 marca 2025 r. Komisariat Policji w Muszynie poinformował Burmistrza, że w rozpoznaniu posesyjnym ustalono, iż Skarżący od kilku lat nie zamieszkuje pod adresem zameldowania na pobyt stały. Prawdopodobnie przebywa za granicą, a do miejsca zamieszkania przyjeżdża sporadycznie. W czasie przesłuchania w dniu 13 marca 2025 r. Uczestniczka zeznała, że jej syn po zawarciu związku małżeńskiego w lipcu 2017 r. zamieszkał w domu rodzinnym żony pod adresem [...]. Miał w tym czasie syna, którego miejscem zameldowania był powyższy adres. Wyjaśniła, że nie zmuszała go do opuszczenia domu rodzinnego, natomiast on sam sukcesywnie zabierał swoje rzeczy osobiste. Uczestnika podała, że równocześnie syn prowadził działalność gospodarczą i mieszkał wraz z rodziną w Belgii ok. 1-2 lata. Po wspólnym powrocie do Polski zamieszkali w wynajętym domu w M., a później w wybudowanym domu pod adresem [...]. W okresie narzeczeństwa syna, jak również po ślubie, odwiedzał on dom rodzinny wraz z swoją rodziną, nocując od 1 do 2 nocy. Częściej to Uczestnika odwiedzała syna w M., a później w G. Z mieszkania pod adresem ul. [...] M., oprócz sofy i wersalki (która obecnie została podarowana S. P.), syn zabrał wszystkie swoje rzeczy osobiste. Uczestniczka zeznała także, że w 2024 r: podczas krótkiej wizyty ok. 2 godzinnej syn przywiózł reklamówkę ze zużytą odzieżą roboczą, którą schował do szafy oraz zabawkowy samochód, zostawiając go na poddaszu. Ponadto wszelka korespondencja kierowana do syna, a przychodząca na adres w M., zostaje przez Uczestniczkę odebrana i przesłana na adres syna: [...]. Uczestniczka podkreśliła, że syn obecnie nie ponosi kosztów utrzymania mieszkania w M., nie posiada kluczy. Zeznała także, że w trakcie godzinnej wizyty syna w domu rodzinnym w dniu 8 stycznia 2025 r. wspomniała synowi, aby dobrowolnie się wymeldował, jednakże wówczas doszło do agresywnego zachowania z jego strony, na okoliczność czego została wezwana Policja, po czym wyszedł on z domu i odjechał. Z kolei Skarżący w trakcie przesłuchania w dniu 8 kwietnia 2025 r. oświadczył, że nigdy nie opuścił lokalu pod adresem ul. [...] w M., nie poinformował nikogo, że trwale opuszcza miejsce zameldowania oraz że przyjeżdża tam raz na miesiąc lub dwa miesiące, a ostatni raz był w styczniu lub lutym 2025 r. Zeznał ponadto, że często przebywa w Belgii i Francji (dwa, trzy dni w tygodniu, a czasem dwa, trzy tygodnie) co związane jest z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Dodatkowo poinformował, że pod K. w G. jego żona ma dom, gdzie mieszka wraz z ich 4 synami, a on sam też tam nocuje. Skarżący zeznał również, że siedziba prowadzonej przez niego firmy znajduje się pod adresem zameldowania na pobyt stały. Zeznał także, że matka i siostra pochowały, wyrzuciły jego przedmioty osobiste (ciuchy, dokumenty, świadectwa szkole, stary komputer), a także że jego centrum życiowe znajduje się w Belgii, Francji, M. oraz w G., gdzie przebywa najwięcej czasu, spędzając go z dziećmi. Końcowo Skarżący oświadczył, że zamiar powrócić na stałe do budynku pod adresem [...] w M., jednak powrót ten jest zależny od osobistej sytuacji z żoną. Dodał, że obecnie nie ponosi kosztów utrzymania tego lokalu i nie posiada własnych kluczy. W dniu 20 marca 2025 r. Uczestniczka przedłożyła do akt dowód w postaci wydruku 4 zdjęć w formacie A4 przedstawiających dom syna który znajduje się pod adresem [...]. W dniu 27 marca 2025 r. odbyły się natomiast oględziny lokalu przy ul. [...]w M., na które stawiła się jedynie Uczestniczka. W protokole oględzin zapisano, że nie stwierdzono obecności przedmiotów codziennego użytku Skarżącego tj. kosmetyków męskich w łazience, ubrań w szafie, butów. Stwierdzono jedynie obecność zabawkowego dziecięcego samochodu oraz reklamówki ze starymi rzeczami osobistymi (podkoszulki, bluzy robocze), które Skarżący zostawił jesienią 2024 r. Następnie w dniu 28 marca 2025 r. Uczestniczka złożyła oświadczenie, w którym zeznała, że jej dom pod adresem posiada dwa pokoje. W jednym zamieszkuje pani Uczestniczka, natomiast w drugim pokoju zamieszkuje jej córka od 2013 r. z uwagi na rozpoczęcie przez Skarżącego pracy za granicą i rzadkich przyjazdów do domu oraz za jego zgodą). Uczestniczka oświadczyła, że nie ma fizycznej możliwości zamieszkiwania jej syna w tym lokalu. W trakcie postępowania organ I instancji przesłuchał w charakterze świadków: a) K. T., która zeznała, że nie widywała Skarżącego (jej brata) podczas pobytów w lokalu pod adresem ul. [...] w M. Wskazała, że ostatni raz widziała brata w ww. lokalu w dniu 8 stycznia 2025 r., wówczas to pozostawił w nim samochód zabawkowy syna oraz reklamówkę z ubraniami. Po tej wizycie brat wrócił do swojego domu w G., gdzie mieszka wraz z żoną i czwórką dzieci. Zeznała także, że brat opuścił dobrowolnie i trwale sporny lokal po zawarciu związku małżeńskiego w 2017 r. Pozostawił wówczas do dyspozycji świadka pokój, który wcześniej zajmował, ponieważ, jak sam stwierdził "nie chce mieszkać w tym małym śmiesznym domku". Świadek podała, że swoje rzeczy (dokumenty, ubrania) jej brat zabrał osobiście, a łóżko, na którym spał przekazał ciotce. Zeznała także, że brat nie posiada kluczy do przedmiotowego lokalu i z całą rodziną (żoną i czwórką dzieci) mieszka w domu wybudowanym przez niego i tam znajduje się jego centrum życiowe. Dom w G. ma ponad 100m2 zatem stwarza warunki do zamieszkania całej rodziny brata. Podała ponadto, że brat pracuje w Belgii i przebywa tam 1-2 dni w tygodniu, z tego też względu łatwiej i szybciej jest dostać się na lotnisko z G. niż z M. Według świadka brat nie chce się dobrowolnie wymeldować, gdyż uważa, że mógłby stracić prawo do dysponowania przedmiotowym lokalem; b) R. S., który zeznał, iż że pod adresem ul. [...] w M. wykonywał kilka razy remont. Remonty, które wykonywał w latach 2018 lub 2019, 2023 oraz w 2024 trwały średnio od 2 do 3 tygodni. Podczas przebywania pod tym adresem nie widywał Skarżącego, który pracuje w Belgii. Wskazał również, że nie zna dokładnej daty opuszczenia przedmiotowego lokalu przez Skarżącego, od lat go nie widuje. Nie wie także, czy opuszczenie miało znamiona przymusu oraz czy w przedmiotowym lokalu znajdują się osobiste przedmioty c) P. F., który zeznał, że Skarżący nie mieszka pod adresem ul. [...] w M. Ponadto wskazał, że wraz K. T. często odwiedzają Uczestniczkę w tym lokalu w ciągu roku, również podczas świąt i nigdy nie zastał tam Skarżącego. Świadek zeznał, że nie ma wiedzy, kiedy i w jakich okolicznościach pan Skarżący opuścił przedmiotowy lokal, natomiast wie od Uczestniczki i partnerki, że mieszka obecnie wraz z rodziną, żoną i dziećmi w G. Nie słyszał o tym, aby Skarżący wyraził zamiar powrotu do przedmiotowego lokalu. Ponadto zdaniem świadka przedmiotowy lokal jest niewielki, posiada dwa pokoje oraz poddasze, które jest w stanie surowym i nie nadaje się do zamieszkania i nie ma w nim warunków do zamieszkania przez pana G. G.; d) J. U. która zeznała, że zna się ze Skarżącym od czasów gimnazjum, ale nie zna szczegółów w niniejszej sprawie. Nie posiada wiedzy, czy Skarżący mieszka pod adresem [...] w M., jak również, gdzie aktualnie przebywa. Sporadycznie widuje go pod ww. adresem, ostatni raz jesienią w 2024 r. Świadek zeznała, że Skarżący ze względów zawodowych przebywa w wielu miejscach, nie potrafi określić, gdzie obecnie znajduje się jego centrum życiowe. e) S. P. która zeznała, że Skarżący nie mieszka pod adresem ul. [...] w M., ale często odwiedza mamę (przynajmniej raz w miesiącu) Świadek nie posiada wiedzy, kiedy Skarżący opuścił przedmiotowy lokal i czy opuszczenie nastąpiło w wyniku przymusu. Zeznała, że Skarżący mieszka w G., posiada taką wiedzę, gdyż podczas nieobecności Uczestniczki odbiera pocztę do Skarżącego i odsyła do G. W dniu 16 kwietnia 2025 r. Uczestniczka przedłożyła wydruk SMS-ów oraz korespondencji na portalu Facebook ze Skarżącym oraz potwierdzenia dokonywanych przez Uczestniczkę wpłat za media. W dniu 24 kwietnia 2025 r. do organu I Instancji wpłynęło oświadczenie J. H. informujące, że jego syn Ł. H. mieszka w USA i nie może zgłosić się na przesłuchanie. Skarżący podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu I instancji w dniu 24 czerwca 2025 r. podał kontakt do tego świadka i oświadczył, że będzie on przebywał w Polsce za ok. 5 tygodni i wówczas będzie mógł stawić się na przesłuchanie. Decyzją z dnia 24 czerwca 2025 r. Burmistrz orzekł o wymeldowaniu Skarżącego z pobytu stałego pod adresem: ul. [...]w M. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t. j. Dz. U. 2025.274 z późn. zm., dalej: "u.e.l.") oraz 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm, dalej "k.p.a."), Uzasadniając decyzję Organ I instancji wskazał, że dał wiarę zeznaniom słuchanych w sprawie świadków. Są one bowiem stanowcze, spójne i logiczne oraz wzajemnie się uzupełniają. Zdaniem Burmistrza nie budzi w tej sprawie żadnych wątpliwości fakt, iż Skarżący opuścił miejsce pobytu stałego, pod którym był zameldowany i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Od dłuższego czasu bowiem jedynie sporadycznie, odwiedzając swoją matkę, fizycznie w tym lokalu przebywa, przy czym należy podkreślić, że są to wizyty maksymalnie kilkugodzinne. Całe swoje centrum życiowe przeniósł do G., gdzie mieszka jego żona oraz czwórka jego dzieci. Tam, zgodnie z jego oświadczeniem spędza najwięcej swojego czasu, jak również odbiera kierowaną do niego korespondencję. Organ I instancji podkreślił przy tym, że brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że opuszczenie przez Skarżącego lokalu przy ul. [...] w miejscowości M. nie było dobrowolne ani też trwałe. Jak bowiem wykazało przeprowadzone postępowanie, po zawarciu związku małżeńskiego przeprowadził się on początkowo do Myślenic, później do Belgii, a obecnie do G. W takich okolicznościach jest niewątpliwe, że woli opuszczenia mieszkania przy ul [...] w M., towarzyszył także zamiar urządzenia w innym miejscu swego centrum życiowego, tj. ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych. Nawiązując do oświadczenia Skarżącego odnośnie wyrzucenia (pochowania) jego rzeczy osobistych przez matkę i siostrę, Burmistrz wskazał, że nie można uznać go za wiarygodne, gdyż Skarżący nie podjął on działań prawnych mających na celu przywrócenie ich posiadania. Fakt pozostawienia w lokalu pojedynczych przedmiotów należących do Skarżącego, także nie może być okolicznością przemawiającą za podjęciem decyzji o odmowie wymeldowania z lokalu. Organ wyjaśnił, że wobec powyższych okoliczności odstąpił od ponownego wezwania świadka Ł. H. uznając, że skoro od dłuższego czasu mieszka w USA, nie wniesie do sprawy istotnych dowodów. Końcowo Burmistrz wyjaśnił, że celem prowadzenia ewidencji ludności jest rejestrowanie faktycznego miejsca pobytu osób w określonym czasie, nie zaś rozstrzyganie o przysługujących im bądź nie prawach do poszczególnych nieruchomości. Przez zameldowanie nie nabywa się tytułu prawnego do nieruchomości, a przez wymeldowanie nie traci się tytułu prawnego (o ile się go w ogóle miało). Wymeldowanie w żaden sposób nie dotyczy ani nie niweczy praw rzeczowych bądź obligacyjnych do określonego lokalu. Postępowanie o wymeldowanie ma na celu jedynie doprowadzenie do zgodności ewidencji z rzeczywistym stanem rzeczy. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 6 k.p.a. oraz 7 k.p.a. poprzez działanie organu wbrew przepisom prawa, pobieżne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak uwzględnienia słusznego interesu obywatela, umożliwiające urzeczywistnienie praw odwołującego się, 2) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 50 § 1 k.p.a. w zw. z art. 55 § 1 k.p.a. poprzez brak ponownego wezwania świadka Ł. H. na przesłuchanie, podczas gdy Skarżący przy czynności sporządzania protokołu z zapoznania się z aktami wskazał numer telefonu świadka, a ten telefonicznie potwierdził organowi prowadzącemu postępowanie gotowość stawienia się w uzgodnionym terminie, co skutkowało brakiem zebrania wszechstronnego materiału dowodowego i ustaleniem błędnego stanu faktycznego, 3) art. 7 k.p.a., 75 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wywiązania się z obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez niezebranie całego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że Skarżący wyraził wolę zerwania wszelkich więzi z lokalem przy ul. [...] i dobrowolnie opuścił ww. lokal, podczas gdy Skarżący nigdy takiej woli nie wyraził, a jego rzadsze wizyty w ww. lokalu są spowodowane konfliktem rodzinnym o podłożu finansowo-spadkowym z matką i siostrą, 4) art. 7 k.p.a., 75 k.p.a., 77 § 1 k.p.a.,107 § 3 k.p.a., poprzez brak prawidłowej i wszechstronnej analizy zebranych dowodów, w tym dowodów z: przesłuchania wnioskodawczyni, przesłuchania Skarżącego, pisemnego oświadczenia wnioskodawczyni 5.05.2025 r. oraz wydruków wiadomości sms, z których to wynika, że podłożem złożonego wniosku o wymeldowanie jest konflikt rodzinny o podłożu finansowo-spadkowym z matką i siostrą, co wyklucza przyjęcie znamienia dobrowolności opuszczenia lokalu, 5) art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, podczas gdy w sprawie nie zostały spełnione przesłanki wymeldowania, tj. przesłanka trwałego opuszczenia zajmowanego lokalu oraz dobrowolnego charakteru opuszczenia, albowiem z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że Skarżący nigdy nie wyraził woli trwałego opuszczenia lokalu, a podłożem złożonego wniosku o wymeldowanie był konflikt rodzinny o podłożu finansowo-spadkowym z matką i siostrą. Ponadto Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z: a) wydruku CEIDG dla Skarżącego - na okoliczność korzystania z domu pod adresem [...] i przebywania w nim, jak również związków Skarżącego z ww. nieruchomością, b) wydruku CEIDG dla świadka Ł. H., na przebywania przez świadka pod adresem. na który skierowano wezwanie do stawiennictwa oraz o ponowne wezwanie świadka Ł. H. oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z jego przesłuchania. Wojewoda Małopolski opisaną na wstępie decyzją z dnia 20 sierpnia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. W podstawie prawnej decyzji Organ II instancji powołał art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 u.e.l. Uzasadniając decyzję wskazał, że nie ma wątpliwości, iż Skarżący nie koncentruje swoich spraw życiowych w miejscu zameldowania na pobyt stały Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Skarżący koncentruje swoje sprawy życiowe głównie pod adresem G. oraz w Belgii, gdzie prowadzi działalność gospodarczą. Ponadto z zapisów figurujących w prowadzonych rejestrach państwowych wynika, że żona Skarżącego oraz ich trzech starszych synów zameldowani są na stałe pod adresem G. od dnia 7.03.2022 r., a najmłodszy syn zameldowany jest pod ww. adresem od dnia 2.06.2023 r. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że tam gdzie ogniskuje się życie rodzinne danej osoby, tam znajduje się jej centrum spraw życiowych. Ponadto, zarówno z uzasadnienia wniosku o wymeldowanie, jak i z przesłuchań świadków oraz oświadczenia Policji w Muszynie wynika, że Skarżący nie mieszka pod adresem zameldowania na pobyt stały. Sukcesywnie od 2017 r. opróżniał przedmiotowy lokal ze swoich rzeczy osobistych. Po zawarciu związku małżeńskiego w lipcu 2017 r. wyprowadził się do domu rodzinnego żony, następnie mieszkał w wynajmowanym domu w M., a obecnie zamieszkuje - nocuje, jak sam zeznał w przesłuchaniu przed organem I Instancji, pod adresem G. wraz ze swoją żoną oraz czterema synami. Ponadto z racji prowadzonej działalności gospodarczej, często przebywa w Belgi nadzorując pracowników (ok. 2 lub 3 razy w tygodniu). Jednocześnie od 2017 r. nie partycypuje w kosztach utrzymania przedmiotowego lokalu, nie posiada również kluczy. Jego obecność w lokalu pod adresem ul. [...] ogranicza się do odwiedzin matki raz na miesiąc lub raz na dwa miesiące. Odnosząc się do deklaracji Skarżącego, że zamierza powrócić do miejsca zameldowania na pobyt stały z uwagi na kłopoty w relacji z żoną, Wojewoda uznał, że pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Skarżący nie posiada tytułu prawnego do spornego lokalu, a właścicielka lokalu nie zgadza się na ponowną koncentrację spraw życiowych w miejscu zameldowania na pobyt stały. Ponadto Skarżący nie podjął żadnych środków prawnych, aby odzyskać utracone posiadanie przedmiotowego lokalu. Rejestracja działalności gospodarczej w miejscu zameldowania na pobyt stały pozostaje bez wpływu na zameldowanie, ponieważ nie stanowi dowodu na zamieszkiwanie. Następnie organ II instancji wskazał, że ewidencja ludności polega na rejestracji faktycznego miejsca pobytu osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Każda osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ma obowiązek zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Natomiast gdy opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego jest obowiązana wymeldować się w organie gminy. Z powyższych względów przepis art. 35 u.e.l. wymaga dla zaistnienia przesłanek wymeldowania (w drodze decyzji administracyjnej) jedynie opuszczenia miejsca pobytu stałego i niedopełnienia obowiązku wymeldowania. Jeśli zatem osoba nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu i nie wykonała obowiązku wymeldowania, istnieją podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu. Celem decyzji w sprawie o wymeldowanie jest bowiem doprowadzenie do zgodności danych zawartych w Powszechnym Elektronicznym Systemie Ewidencji Ludności (Rejestr PESEL) z miejscem faktycznego pobytu strony. Ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. * Decyzję tę Skarżący zaskarżył w całości formułując w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowa zarzuty: I. naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: art 35 u.e.l. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, podczas gdy w sprawie nie zostały spełnione przesłanki wymeldowania, tj. przesłanka trwałego opuszczenia zajmowanego lokalu oraz dobrowolnego charakteru opuszczenia, albowiem z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że Skarżący nigdy nie wyraził woli trwałego opuszczenia lokalu, a podłożem złożonego wniosku o wymeldowanie był konflikt rodzinny o podłożu finansowo-spadkowym z matką i siostrą. II. naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 50 § 1 k.p.a. w zw. z art. 55 § 1 k.p.a. poprzez brak ponownego wezwania świadka Ł. H. i jego przesłuchania, podczas gdy Skarżący zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, jak i II instancji wnosił o ponowne przesłuchanie ww. świadka, co skutkowało brakiem zebrania wszechstronnego materiału dowodowego i błędnym ustaleniem stanu faktycznego. 2) art. 7, 75, 77 § 1,107 § 3 k.p.a. .poprzez brak wywiązania się z obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez niezebranie całego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że Skarżący wyraził wolę zerwania wszelkich więzi z lokalem przy ul. [...] i dobrowolnie opuścił ww. lokal, podczas gdy Skarżący nigdy takiej woli nie wyraził, a jego rzadsze wizyty w ww. lokalu są spowodowane konfliktem rodzinnym o podłożu finansowo-spadkowym z matką i siostrą, 3) art. 7, 75, 77 § 1,107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowej i wszechstronnej analizy zebranych dowodów, w tym dowodów z; przesłuchania wnioskodawczyni, przesłuchania Skarżącego, pisemnego oświadczenia wnioskodawczyni 5.05.2025 r. oraz wydruków wiadomości sms, z których to wynika, że podłożem złożonego wniosku o wymeldowanie jest konflikt rodzinny o podłożu finansowospadkowym z matką i siostrą, co wyklucza przyjęcie znamienia dobrowolności opuszczenia lokalu 4) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niezasadne zastosowanie przez Wojewodę Małopolskiego i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy prawidłowe rozstrzygnięcie organu II instancji powinno polegać na zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 2 kpa i w rezultacie - na uchyleniu w całości decyzji Burmistrza oraz wydaniu decyzji odmawiającej wymeldowania Skarżącego z pobytu stałego. W oparciu o te zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza w całości oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie sformułowanych w niej zarzutów. Uwypuklono w nim, że Skarżący nigdy nie wyraził woli trwałego opuszczenia domu, w którym jest zameldowany. Posiada on wciąż silne więzi emocjonalne oraz gospodarcze z ww. domem, co potwierdzają nie tylko jego zeznania, ale również fakt prowadzenia działalności gospodarczej pod adresem meldunkowym. Zdaniem Skarżącego cała procedura wymeldowania została zatem wszczęta stricte instrumentalnie i jej celem nie jest doprowadzenie stanu faktycznego do zgodności ze stanem prawnym, lecz wymuszenie na Skarżącym koncesji finansowo-spadkowym. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. W piśmie procesowym z dnia 27 października 2025 r. (uzupełnionym pismem z dnia 16 lutego 2026 r.) K. T. (córka Uczestniczki) wniosła o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu. Wskazała, że przedmiotowa nieruchomość została jej przekazana na podstawie aktu notarialnego z dnia 1 lipca 2025 r. Podała także, że w pełni podziela stanowisko swojej matki oraz podziela argumentację zawartą w uzasadnieniach decyzji. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2026 r. dopuszczono rzeczoną do udziału w charakterze Uczestniczki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2026.143 dalej: p.p.s.a.) uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy to uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części (art. 145 §1 p.p.s.a.). Z kolei jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach to uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 §2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przeprowadzona w tak określonych granicach kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 u.e.l. Zgodnie z tym przepisem organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.e.l., wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 u.e.l. decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że dla wydania decyzji o wymeldowaniu konieczne i wystarczające jest łączne spełnienie dwóch przesłanek tj. po pierwsze, opuszczenia przez osobę zameldowaną miejsca pobytu stałego a po drugie niedopełnienia przez nią obowiązku wymeldowania się, o którym mowa w art. 33 ust. 1 u.e.l., zgodnie z którym obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu, obowiązany jest wymeldować się. Przepis art. 35 u.e.l. musi być przy tym odczytywany łącznie z art. 25 ust. 1 u.e.l., który stanowi, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Konstrukcja pobytu stałego opiera się zatem na dwóch elementach: obiektywnym tj. faktycznym przebywaniu (zamieszkiwaniu) w danym lokalu, oraz subiektywnym tj. zamiarze stałego przebywania w nim. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zamieszkiwanie w lokalu, o którym mowa w tym przepisie, polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu w nim czasu wolnego oraz zaspokajaniu w nim podstawowych funkcji życiowych i potrzeb socjalnych. Miejscem stałego pobytu danej osoby jest więc miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny i znajomych, utrzymuje choćby okazjonalne kontakty z sąsiadami oraz przyjmuje i nadaje korespondencję. Tak rozumiany pobyt stały świadczy o tym, że dany lokal stanowi centrum życiowe danej osoby. Konsekwentnie, przez "opuszczenie miejsca pobytu stałego" w rozumieniu art. 35 u.e.l. należy rozumieć nie tylko samo fizyczne nieprzebywanie w lokalu, lecz przede wszystkim zerwanie z tym miejscem więzi właściwych dla pobytu stałego, a więc przeniesienie centrum życiowego (ośrodka spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych) w inne miejsce. W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały (o czym świadczy przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem) oraz dobrowolny, to jest wynikający z własnej woli osoby zameldowanej, a nie z bezprawnego zachowania osób trzecich (por. wyroki NSA: z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2961/20; z dnia 14 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 701/23; z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1130/22). Ocena, czy doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego, wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności: miejsca nocowania, miejsca prowadzenia życia rodzinnego, miejsca przechowywania rzeczy codziennego użytku, korzystania z urządzeń lokalu, partycypowania w kosztach jego utrzymania, posiadania kluczy, częstotliwości i charakteru pobytów w lokalu, a także realności – nie zaś jedynie werbalnej deklaratywności – zamiaru powrotu. Podkreślenia wymaga wreszcie i to, że zarówno zameldowanie jak i odpowiednio wymeldowanie ma charakter wyłącznie ewidencyjny, rejestracyjny. Ewidencja ludności – jak stanowi art. 2 u.e.l. – polega na rejestracji określonych w ustawie podstawowych danych identyfikujących tożsamość oraz status administracyjnoprawny osób fizycznych, w tym danych o miejscu ich pobytu. Funkcją zameldowania jest odzwierciedlenie rzeczywistego miejsca pobytu osoby, nie zaś potwierdzanie czy kreowanie jakichkolwiek praw do lokalu. Zameldowanie nie stanowi zatem tytułu prawnego do nieruchomości, a wymeldowanie nie pozbawia osoby wymeldowanej praw o charakterze cywilnym, jeżeli takie prawa jej przysługują. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż obie przesłanki określone w art. 35 u.e.l. zostały spełnione: Skarżący opuścił miejsce pobytu stałego w sposób trwały i dobrowolny, a jednocześnie nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, które Sąd przyjmuje za własne wynika, że Skarżący po zawarciu związku małżeńskiego w lipcu 2017 r. wyprowadził się z domu rodzinnego w M. Początkowo zamieszkał z żoną w jej domu rodzinnym w G., następnie – w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą – przez około 1–2 lata przebywał wraz z rodziną w Belgii, po powrocie do kraju małżonkowie wynajmowali dom w M., a obecnie życie rodzinne Skarżącego koncentruje się w wybudowanym przez niego domu w G., gdzie zamieszkuje jego żona wraz z czterema synami. Co istotne, Skarżący sam przyznał w toku przesłuchania, że pod adresem w G. nocuje i że tam spędza najwięcej czasu, przebywając z dziećmi; wskazywał jednocześnie, że z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą regularnie przebywa także w Belgii i Francji. Okoliczności te korespondują z danymi wynikającymi z rejestrów państwowych, zgodnie z którymi żona Skarżącego i trzej starsi synowie są zameldowani na pobyt stały pod adresem w G. od dnia 7 marca 2022 r., a najmłodszy syn – od dnia 2 czerwca 2023 r. Prawidłowo organy uznały, że miejsce, w którym ogniskuje się życie rodzinne osoby dorosłej, pozostającej w związku małżeńskim i wychowującej dzieci, stanowi szczególnie doniosły element ustalenia jej centrum życiowego. Nie oznacza to oczywiście, że miejsce pobytu małżonka i dzieci w każdej sprawie automatycznie przesądza o miejscu pobytu stałego strony – możliwe są bowiem sytuacje, w których małżonkowie z różnych względów koncentrują swoje sprawy życiowe pod odrębnymi adresami. Rzecz jednak w tym, że w rozpoznawanej sprawie okoliczność ta nie występuje samodzielnie, lecz jest wspierana przez cały zespół dalszych, wzajemnie spójnych ustaleń a więc brak rzeczy osobistych Skarżącego i przedmiotów jego codziennego użytku w lokalu w M. przy ul. [...], brak kluczy do tego lokalu, nieponoszenie od 2017 r. jakichkolwiek kosztów jego utrzymania, sporadyczny, odwiedzinowy charakter kilkugodzinnych pobytów u matki (raz na miesiąc lub rzadziej), wreszcie fakt, że korespondencja kierowana do Skarżącego na adres w M. przy ul. [...]. jest przez domowników odbierana i przesyłana na adres w G., pod którym Skarżący faktycznie przebywa. Suma tych okoliczności tworzy jednolity i przekonujący obraz, w świetle którego lokal w M. przy ul. [...] przestał pełnić dla Skarżącego funkcję centrum życiowego. Istotne znaczenie dowodowe miały również oględziny lokalu przeprowadzone w dniu 27 marca 2025 r. Nie stwierdzono w ich toku obecności jakichkolwiek rzeczy świadczących o bieżącym, codziennym zamieszkiwaniu Skarżącego takich jak kosmetyki, odzież w szafach, obuwie. Ujawniono jedynie pojedyncze przedmioty: reklamówkę ze zużytą odzieżą roboczą oraz zabawkowy samochód dziecięcy, pozostawione przez Skarżącego. Tego rodzaju przedmioty nie dowodzą zamieszkiwania; mogą co najwyżej potwierdzać sporadyczne wizyty w lokalu, co nie jest równoznaczne z pobytem stałym w rozumieniu art. 25 ust. 1 u.e.l. W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że pozostawienie w lokalu pojedynczych rzeczy, niesłużących zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, nie stanowi przeszkody do orzeczenia o wymeldowaniu, skoro o miejscu pobytu stałego rozstrzyga rzeczywista koncentracja spraw życiowych, a nie symboliczna obecność przedmiotów. Ustalenia z oględzin korespondują przy tym z zeznaniami przesłuchanych świadków oraz z informacją Komisariatu Policji z której wynika, że Skarżący od kilku lat nie zamieszkuje pod adresem zameldowania. Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego, jakoby o braku opuszczenia lokalu świadczyła rejestracja prowadzonej przez niego działalności gospodarczej pod adresem w M. przy ul. [...]. Adres ujawniony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ma charakter deklaratywny i nie przesądza o faktycznym miejscu pobytu stałego przedsiębiorcy. Wpis w CEIDG może mieć w postępowaniu o wymeldowanie znaczenie pomocnicze, ale nie zastępuje ustalenia, gdzie dana osoba rzeczywiście mieszka, nocuje, odpoczywa, prowadzi życie rodzinne i zaspokaja swoje codzienne potrzeby. Trafnie zwrócił na to uwagę Organ odwoławczy, wskazując, że rejestracja działalności gospodarczej w miejscu zameldowania nie stanowi dowodu zamieszkiwania. Nie można także uznać, że o zachowaniu pobytu stałego świadczą więzi emocjonalne Skarżącego z domem rodzinnym albo złożona przez niego deklaracja zamiaru powrotu. Zamiar stałego przebywania, jako element pobytu stałego, nie może być rozumiany wyłącznie jako wewnętrzne przekonanie czy werbalna deklaracja strony. Musi on znajdować odzwierciedlenie w obiektywnych, możliwych do zweryfikowania zachowaniach. W orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje się, że opuszczenie miejsca pobytu stałego podlega ocenie na podstawie obiektywnych okoliczności faktycznych, a deklarowana chęć powrotu nie przesądza samoistnie o braku przesłanek do wymeldowania. Odmienna wykładnia prowadziłaby do utrwalania stanu tzw. fikcji meldunkowej, a więc rozbieżności między treścią ewidencji a rzeczywistym stanem rzeczy – czemu instytucja wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej ma właśnie zapobiegać. W niniejszej sprawie Skarżący sam wskazał, że jego ewentualny powrót do domu w M. przy ul. [...]. zależy od rozwoju jego osobistej sytuacji z żoną. Tak sformułowana, warunkowa i hipotetyczna deklaracja, uzależniona od niepewnych przyszłych zdarzeń, nie świadczy o aktualnym zamiarze stałego przebywania pod adresem zameldowania, a co najwyżej o niewykluczaniu takiej możliwości w bliżej nieokreślonej przyszłości. To zaś dla zachowania pobytu stałego w rozumieniu art. 25 ust. 1 u.e.l. nie jest wystarczające. Dodatkowo zauważyć trzeba, że obiektywne warunki lokalowe dwupokojowy dom zajmowany przez Uczestniczkę i jej córkę, z poddaszem w stanie surowym oraz jednoznaczny sprzeciw właścicielki nieruchomości czynią deklarowany powrót tym bardziej iluzorycznym. Sąd nie podzielił również centralnego dla konstrukcji skargi zarzutu, jakoby istniejący konflikt rodzinny o podłożu finansowo-spadkowym wykluczał przyjęcie dobrowolności opuszczenia lokalu. Prawdą jest, że w sprawach o wymeldowanie, w których między wnioskodawcą a osobą wymeldowywaną istnieje konflikt, organy obowiązane są zachować wzmożoną ostrożność przy ocenie materiału dowodowego, w szczególności zeznań osób bezpośrednio zainteresowanych wynikiem postępowania. Sam konflikt nie przesądza jednak ani o braku dobrowolności opuszczenia lokalu, ani o instrumentalnym charakterze wniosku o wymeldowanie. Rozstrzygające znaczenie ma to, czy opuszczenie lokalu nastąpiło na skutek bezprawnego przymusu ze strony osób trzecich oraz czy osoba wymeldowywana podejmowała realne, przewidziane prawem działania w celu odzyskania możliwości zamieszkiwania. W rozpoznawanej sprawie chronologia zdarzeń nie pozostawia przy tym wątpliwości, że zasadnicze opuszczenie domu rodzinnego przez Skarżącego nastąpiło w 2017 r., po zawarciu przez niego związku małżeńskiego, a więc w naturalnym związku z założeniem własnej rodziny i zorganizowaniem życia w innym miejscu. Skarżący sukcesywnie, z własnej woli przenosił wówczas swoje sprawy osobiste, rodzinne i majątkowe poza M, zamieszkał bowiem z żoną, wyjechał za granicę w związku z działalnością gospodarczą, wynajął dom, wreszcie wybudował własny dom w G. i tam osiadł z rodziną. Konflikt rodzinny, na który powołuje się skarga, ujawnił się wiele lat później i pozostaje bez związku przyczynowego z samym opuszczeniem lokalu. Nie sposób zatem przyjąć, aby zdarzenia późniejsze mogły retroaktywnie pozbawić dobrowolnego charakteru wyprowadzkę, która dokonała się kilka lat wcześniej z przyczyn całkowicie naturalnych. Skarżący nie wykazał, aby pierwotne opuszczenie lokalu nastąpiło pod jakimkolwiek przymusem ze strony matki lub siostry; twierdzenia takiego zresztą w istocie nie formułował, ograniczając się do tezy, że konflikt rodzinny tłumaczy jedynie rzadszą częstotliwość jego wizyt w ostatnim okresie. Rzadsze bądź częstsze odwiedziny u matki nie mają jednak znaczenia dla oceny przesłanek z art. 35 u.e.l., skoro wizyty te – niezależnie od ich częstotliwości nie miały charakteru zamieszkiwania. Odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącego okoliczności, że matka i siostra miały "pochować" lub wyrzucić jego rzeczy osobiste, wskazać należy – za organami – że Skarżący nie podjął żadnych działań prawnych zmierzających do przywrócenia posiadania tych rzeczy czy szerzej: do odzyskania możliwości korzystania z lokalu (powództwa posesoryjnego, powództwa o dopuszczenie do współposiadania, zawiadomienia organów ścigania). Jak już była o tym mowa w orzecznictwie przyjmuje się, że bierność osoby wymeldowywanej, która – twierdząc, że została pozbawiona możliwości zamieszkiwania – nie korzysta z przysługujących jej środków prawnych, stanowi istotny argument przemawiający za oceną, że deklarowany zamiar powrotu nie ma charakteru realnego, lecz wyłącznie procesowy, przyjęty na użytek postępowania o wymeldowanie. Brak takich działań nie przesądza samodzielnie o wyniku sprawy, stanowi jednak ważki element całościowej oceny, która w niniejszej sprawie wypada dla Skarżącego jednoznacznie niekorzystnie. Przechodząc do zarzutów procesowych, Sąd nie stwierdził naruszenia art. 7, art. 75, art. 77 § 1 ani art. 107 § 3 k.p.a. Organy zebrały obszerny i wszechstronny materiał dowodowy: przeprowadziły dowód z przesłuchania wnioskodawczyni i Skarżącego, przesłuchały świadków tj. zarówno członków rodziny, jak i osoby postronne, przeprowadziły oględziny lokalu, uzyskały informację Policji sporządzoną na podstawie rozpoznania posesyjnego, a nadto oceniły przedłożone dokumenty, fotografie, wydruki korespondencji i potwierdzenia opłat. Uzasadnienia obu decyzji zawierają wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły, oraz przyczyn, dla których przyjęły, że Skarżący opuścił miejsce pobytu stałego; spełniają zatem wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Dokonana przez organy ocena dowodów nie przekracza granic oceny swobodnej wyznaczonych w art. 80 k.p.a. Jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i znajduje pełne oparcie w aktach sprawy. Zeznania świadków są spójne i wzajemnie się uzupełniają, przy czym zasadnicze ustalenia faktyczne znajdują potwierdzenie także w dowodach pochodzących od osób niezaangażowanych w konflikt rodzinny oraz, w znacznej części, w wyjaśnieniach samego Skarżącego, który przyznał przecież, że nocuje i spędza najwięcej czasu w G., nie posiada kluczy do lokalu w M. przy ul. [...]. i nie ponosi kosztów jego utrzymania. Wbrew zarzutom skargi organy nie pominęły dowodów wskazujących na konflikt rodzinny (oświadczenia wnioskodawczyni, wydruków SMS); dowody te oceniły, trafnie uznając, że istnienie konfliktu – z przyczyn omówionych wyżej – nie podważa ustaleń co do trwałego i dobrowolnego opuszczenia lokalu przez Skarżącego na długo przed powstaniem tego konfliktu. Okoliczność, że strona nie zgadza się z wynikiem oceny dowodów, nie oznacza, iż ocena ta jest dowolna. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 50 § 1 i art. 55 § 1 k.p.a., wiązany z zaniechaniem ponownego wezwania i przesłuchania świadka wskazywanego przez Skarżącego. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Przepis ten nie kreuje jednak bezwzględnego obowiązku przeprowadzenia każdego dowodu wnioskowanego przez stronę; organ może odstąpić od jego przeprowadzenia, gdy okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia zostały już wyjaśnione innymi dowodami, a wnioskowany dowód nie mógłby doprowadzić do odmiennych ustaleń (art. 78 § 2 k.p.a.). Tak właśnie było w niniejszej sprawie. Świadek wskazywany przez Skarżącefo od dłuższego czasu zamieszkuje w Stanach Zjednoczonych, a więc z natury rzeczy nie mógłby posiadać bieżącej, bezpośredniej wiedzy o tym, czy Skarżący w okresie poprzedzającym orzekanie stale zamieszkiwał w lokalu przy w przy ul. [...] w M. Z twierdzeń samego Skarżącego nie wynika zresztą, aby świadek miał taką okoliczność potwierdzić. Co więcej, nawet gdyby świadek potwierdził sporadyczne wizyty Skarżącego w domu rodzinnym, utrzymywanie przez niego kontaktów z tym domem czy składane deklaracje chęci powrotu, nie podważyłoby to obiektywnych, udokumentowanych ustaleń świadczących o przeniesieniu centrum życiowego Skarżącego do G. W tej sytuacji pominięcie wnioskowanego dowodu nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a Organ odwoławczy – dysponując kompletnym materiałem dowodowym – nie miał obowiązku uzupełniania postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Z tych samych przyczyn bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawały wnioskowane przez Skarżącego dowody z wydruków CEIDG: wydruk dotyczący Skarżącego – z przyczyn omówionych wyżej przy ocenie znaczenia adresu rejestrowego działalności gospodarczej, wydruk dotyczący świadka zaś – jako odnoszący się do okoliczności ubocznej, niezwiązanej z przesłankami art. 35 u.e.l. W konsekwencji chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Skoro Organ odwoławczy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, prawidłowo ocenił, że decyzja Organu I instancji odpowiada prawu, to był uprawniony – i zarazem obowiązany – utrzymać ją w mocy. Nie zachodziły natomiast podstawy do postulowanego w skardze zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc uchylenia decyzji Burmistrza i orzeczenia co do istoty sprawy przez odmowę wymeldowania, skoro przesłanki wymeldowania określone w art. 35 u.e.l. zostały spełnione. Na koniec i tylko ubocznie – z uwagi na akcentowanie w skardze tła sporu rodzinnego – że niniejszy wyrok, podobnie jak poddane kontroli decyzje, nie rozstrzyga o jakichkolwiek prawach Skarżącego do nieruchomości położonej w M. przy ul. [...] ani o jego ewentualnych roszczeniach wobec członków rodziny, w tym roszczeniach o charakterze spadkowym. Jak już wskazano, wymeldowanie jest czynnością wyłącznie ewidencyjną: nie pozbawia praw rzeczowych ani obligacyjnych do lokalu, nie przesądza kwestii własnościowych i nie kształtuje pozycji stron w jakimkolwiek sporze cywilnym. Jeżeli Skarżący twierdzi, że przysługuje mu określone prawo do lokalu albo że został bezprawnie pozbawiony jego posiadania bądź posiadania znajdujących się w nim rzeczy, może dochodzić ochrony na drodze postępowania przed sądem powszechnym. Postępowanie meldunkowe nie jest natomiast – i być nie może – instrumentem ochrony praw majątkowych ani środkiem zabezpieczania pozycji strony w konflikcie rodzinnym; jego wyłącznym celem jest doprowadzenie ewidencji ludności do zgodności z rzeczywistym stanem pobytu. Mając to wszystko na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając, że nie posiada ona usprawiedliwionych podstaw.