III SA/Kr 13/26

|Sygn. akt III SA/Kr 13/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 czerwca 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Katarzyna Marasek-Zybura, Sędzia: WSA Grzegorz Karcz, Asesor: WSA Magdalena Gawlikowska (spr.), Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2026 r., sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 października 2025 r. nr BP.501.1701.2024.2401.DL1 w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Z. S. 1.017 zł (słownie: jeden tysiąc siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z 17 października 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 lipca 2024 r. o nałożeniu na Z. S. (dalej skarżący) kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł, za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 19 maja 2024 r. (Zielone Świątki) o godz. 8:33, na 156 kilometrze autostrady A4 zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z pojazdu ciężarowego marki Mercedes - Benz o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki Schwarzmuller o nr rej. [...] o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton. Kontrolowanym zespołem pojazdów wykonywano, w imieniu skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Firma Handlowo - Produkcyjna "A." Z. S. z siedzibą w M., międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy (części samochodowych) z Polski do Szwecji. W toku kontroli ustalono, że przedmiotowy przewóz drogowy rzeczy dokonano z naruszeniem § 2 pkt. 1 lit. f rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, tj. w pierwszy dzień Zielonych Świątek, zaliczany w ww. rozporządzeniu do dni ustawowo wolnych od pracy między godziną 8:00 a godziną 22:00. W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, tj. naruszenie lp. 1.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli z 19 maja 2024 r. Za przedmiotowe naruszenie Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 6 lipca 2024 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Zarzucił w nim naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 2, art. 80, art. 81a § 2, art. 84 § 1 k.p.a., art. 92a i art. 92c u.t.d., a także 9 ust. 11 p.r.d. Ponadto skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z załączonych do odwołania oświadczeń, wystąpienie przez organ do V. w G. oraz C. Sp. z o.o. w celu ustalenia kierowcy wykonującego przewóz w dniu 19 maja 2024 r. przedmiotowym pojazdem, a także w celu ustalenia czy ww. przedsiębiorstwa prowadzą produkcję w ruchu ciągłym i czy transportowany towar służył zachowaniu ciągłego ruchu przedsiębiorstwa. Ponadto skarżący wniósł o jego przesłuchanie, kierowcy oraz osób wchodzących w skład organ zarządczych ww. przedsiębiorstw. Skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawnie ma zastosowanie wyjątek określony w § 3 ust. 1 pkt 3 lit. j rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach z dnia 31 lipca 2007 r., a także wskazał, że organ I instancji nie przedstawił dowodów potwierdzających, że skontrolowanym pojazdem nie był realizowany transport związany z utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Zaskarżoną decyzją z 17 października 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia. Następnie wskazał, że 19 maja 2024 r. strona wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach zespołem pojazdów o dmc wynoszącym 54 tony, a jednocześnie pojazd nie podlegał wyłączeniu obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu. Tym samym strona naruszyła lp. 1.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W związku z twierdzeniami strony, która powołała się na ww. wyjątek określony w § 3 ust. 1 lit. j rozporządzenia (tj. pojazdy używane w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym) organ odwoławczy wskazał, że skarżący nie wykazał, że przewożony zatrzymanym do kontroli pojazdem towar był niezbędny do utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zatrzymanym do kontroli pojazdem członowym przewożony był ładunek w postaci części samochodowych (elementów plastikowych) wyprodukowanych przez przedsiębiorstwo A. z siedzibą w D. (okazane zostały dokumenty przewozowe wystawione w dniu 16 maja 2024 r. oraz dokument CMR z dnia 16 maja 2024 r. - w aktach sprawy), zaś odbiorcą towaru i miejscem docelowym kontrolowanego przewozu było przedsiębiorstwo V. (VCT) P. 10, SE [...] G., Sweden oraz V., H. [...], SE [...] G., Szwecja. Wskazany powyżej ładunek został zadysponowany 16 maja 2024 r., natomiast do zatrzymania pojazdu do kontroli doszło 19 maja 2024 r. W chwili zatrzymania pojazdu do kontroli drogowej kierujący okazał oświadczenie wydane przez przedsiębiorstwo V. z którego wynika, że towar zlecony przez D. (Sweden) AB do transportu przez V. Sweden jest niezbędny do utrzymania linii produkcyjnej i musi zostać niezwłocznie dostarczony do fabryk V. w Szwecji oraz oświadczenie z dnia 23 czerwca 2023 r. wydane przez C. z którego wynika, że firma FHP A. Z. S. na zlecenie wystawiającego wskazane oświadczenie świadczy usługi transportu materiałów produkcyjnych do fabryki V. w G. w związku z koniecznością utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego. Organ odwoławczy nie dał wiary przedłożonym oświadczeniom. Organ zauważył, że oświadczenie wydane przez V. stanowi kopię ogólnego oświadczenia wydanego przez ww. przedsiębiorstwo. Oświadczenie to nie zawiera danych strony niniejszego postępowania, numerów rejestracyjnych pojazdów, którymi wykonywany był przewóz, a także daty wykonywania przedmiotowego przewozu. W zakresie zaś drugiego z przedłożonych oświadczeń organ wskazał, że podobnie jak pierwsze z wymienionych oświadczeń stanowi kopię ogólnego oświadczenia i nie zawiera informacji wskazującej na termin wykonywania przedmiotowego przewozu, numerów rejestracyjnych pojazdów, którymi wykonywany był przewóz. Organ uznał też, że przedłożone wraz z odwołaniem oświadczenie wydane przez C. Sp. z o.o. zostało wydane 21 czerwca 2024 r. zatem już po przeprowadzeniu kontroli drogowej stanowiącej podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym uznano, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wystarczająco wskazuje stan faktyczny i nie wymaga dalszego badania oraz przeprowadzenia zgłoszonych przez skarżącego dowodów. Zdaniem organu odwoławczego nie było też podstaw do stwierdzenia przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i przez to niewydanie przez organ odwoławczy decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w całości; - naruszenie przepisów postępowania poprzez wadliwe zastosowanie w sprawie, to jest: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 polegające na braku zgromadzenia i rozpoznania całości materiału dowodowego w sprawie, dokonanie oceny materiału dowodowego w sprzeczności z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości w zakresie stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony a w konsekwencji błąd ustaleń faktycznych; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 92a ust. 1,3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i pozycji 1.11 załącznika 3 do tej ustawy w związku z art. 10 ust. 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 1, § 2 pkt 1 lit. f i § 3 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach z dnia 31 lipca 2007 r. poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2000 zł w sytuacji, gdy wykonywany przez niego międzynarodowy transport drogowy w dniu 19 maja 2024 r. nie naruszał zakazu poruszania się po drogach publicznych albowiem był wykonywany w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci protokołów kontroli drogowej z załącznikami (dołączonych do odwołania) na okoliczność respektowania od dłuższego czasu przez organy ITD zaświadczeń przedstawianych przez skarżącego dotyczących możliwości realizacji przewozów ciężarowych w dni świąteczne i wolne od pracy (objęte co do zasady zakazem określonym w § 2 pkt 1 lit. f. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach), a to z uwagi na niezbędne potrzeby utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego w fabrykach V. w Szwecji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem. Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że ich wydanie nie zostało poprzedzone należytym zebraniem i kompleksową oceną materiału dowodowego w sprawie. Określając podstawę prawną rozstrzygnięcia należy wskazać, że zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.), dalej u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że: 1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 1 000 000 złotych za każde naruszenie; 2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym że: 1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości do 1 000 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej; 2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej. Zgodnie z lp. 1.11. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2000 zł. Z kolei w § 2 pkt 1 lit. f Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz. U. z 2023 r. poz. 2423) wprowadzono okresowe ograniczenia ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów, między godziną 8:00 a godziną 22:00 w dni ustawowo wolne od pracy do których zalicza się również pierwszy dzień Zielonych Świątek. Jednocześnie zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 3 lit. j ww. rozporządzenia, przepisy § 2 nie mają zastosowania do pojazdów używanych w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Organ prawidłowo ustalił, że 19 maja 2024 r. (tj. pierwszy dzień Zielonych Świątek) zatrzymanym do kontroli o godz. 8.33 pojazdem członowym wykonywany był, w imieniu skarżącego, międzynarodowy transport drogowy rzeczy w postaci części samochodowych, na trasie z Polski do Szwecji. Nie było też wątpliwości, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekraczała 12 ton. Natomiast, w ocenie Sądu, organ przedwcześnie uznał, że skarżący dopuścił się wykonywania przedmiotowego przewozu z naruszeniem ograniczeń i zakazów w ruchu. W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącego, zarówno podczas kontroli jak i w toku dalszego postępowania przed organami, oświadczenia V. w G. i C. Sp. z o.o. w D. oraz dokumenty przewozowe, wskazują, że: fabryka V. pracuje w ruchu ciągłym; firma skarżącego na zlecenie C. Sp. z o.o. w D. świadczy usługi transportu materiałów produkcyjnych z zakładów produkcyjnych w C. do fabryki V. w G., i zgodnie z oświadczeniem spedytora usługa jest konieczna w związku z utrzymaniem, ciągłości cyklu produkcyjnego; w imieniu skarżącego przewożono części samochodowego na trasie C. – G., a przedmiotem przewozu były części samochodowe. W konsekwencji skarżący co najmniej uprawdopodobnił, że spełnia przesłanki opisanego w § 3 ust. 1 pkt 3 lit. j ww. rozporządzenia, wyjątku od zakazu w ruchu pojazdu. W tych okolicznościach, jeżeli organ nadal miał wątpliwości co do zaistnienia okoliczności wyłączających przedmiotowy zakaz (odnośnie tego konkretnego przewozu) powinien zwrócić się do strony skarżącej, czy spedytora (na zlecenie którego firma skarżącego wykonywała przewóz) o przedłożenie stosownych dokumentów lub wyjaśnień (por. wyrok WSA w Gdańsku z 15 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 227/22, wyrok WSA w Bydgoszczy z 6 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 526/23). Tymczasem organ uznał przedłożony przez skarżącego materiał za niewiarygodny, a jednocześnie nie zezwolił na przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów, jak również sam nie podjął działań w celu weryfikacji wiarygodności tychże dokumentów zgodnie ze swoimi zapatrywaniami. Sąd zauważa też, że zgodnie z twierdzeniami skarżącego zawartymi w skardze, popartymi stosownymi dokumentami, przy innych kontrolach jego kierowcy okazują te same dokumenty co w spornej sprawie i jest to respektowane przez inspektorów podczas kontroli jako potwierdzające spełnienie warunków wyjątku. W odpowiedzi na skargę organ nie zaprzeczył tym twierdzeniom, ani też w żaden sposób się do nich nie odniósł. Okoliczności te mogą wskazywać, że skarżący przedkładając oświadczenia okazane podczas kontroli działał w przekonaniu, że są one wystarczające dla wykazania zaistnienia wyjątku od zakazu ruchu, z uwagi na dotychczasową praktykę organu kontrolującego. Zatem kwestia ta powinna zostać zweryfikowana, albowiem nie jest dopuszczalne, aby w zbieżnych stanach faktycznych, na podstawie tych samych dokumentów, kontrolujący raz uznawali zaistnienie wyjątku od zakazu ruchu, a w innych nie. Taki stan rzeczy jawnie godziłby w określoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania do władzy publicznej oraz utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. Reasumując, w ocenie Sądu stan faktyczny sprawy w powyższym zakresie nie został wyjaśniony należycie, toteż doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego statuujących zasadę prawdy materialnej (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), a które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Zatem organ winien uzupełnić materiał dowodowy sprawy o dokumenty pozwalające na rozwianie wątpliwości co do tego, że czy pojazd skarżącego był w dniu kontroli używany w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 lit. j cyt. wyż. rozporządzenia. W tym celu organ winien zwrócić się do skarżącego i spedytora o przedłożenie stosownej dokumentacji lub wyjaśnień odnoszących się do realizowanego przewozu i jego przedmiotu. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uznał przy tym za zasadne uchylenie również decyzji organu I instancji, na podstawie art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2024 r., poz. 215). Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania w wys. 1017 zł złożyły się: wpis w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł oraz opłata za czynności adwokackie – 900 zł. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie wynagrodzenia w wysokości 1500 zł Sąd wskazuje, że analizując rodzaj i zakres czynności podjętych przez pełnomocnika, niezbędny nakład pracy i wartość przedmiotu sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do podwyższenia stawki minimalnej, na podstawie § 15 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Sprawa nie była skomplikowana ani faktycznie, ani prawnie, akta administracyjne nie były obszerne, a wartość przedmiotu sprawy była stosunkowo niska. W toku postępowania przed sądem pełnomocnik sporządził skargę i stawił się na rozprawie, a zatem zakres jego aktywności nie wykraczał poza standardowe ramy. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko zawarte w niniejszym wyroku.