III SA/Kr 1279/25

|Sygn. akt III SA/Kr 1279/25 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 maja 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Marta Kisielowska, Sędzia: WSA Grzegorz Karcz (spr.), Sędzia: WSA Janusz Kasprzycki, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2026 r., sprawy ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 lipca 2025 r. nr SKO.PS/4110/389/2025 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 22 lipca 2025 r. nr SKO.PS/4110/389/2025 po rozpatrzeniu odwołania L. W. (dalej: Skarżąca) utrzymało w mocy wydaną przez Prezydenta Miasta Krakowa (dalej: organ I instancji, Prezydent) decyzję z dnia 16 maja 2025 r. nr F6.500.1267.2025 o odmowie przyznania Skarżącej świadczenia w formie zasiłku celowego na leczenie stomatologiczne. Kontrolowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Skarżąca zwróciła się do ośrodka pomocy społecznej z wnioskiem o przyznanie zasiłku celowego na leczenie stomatologiczne. W dniu 08 maja 2025r. przeprowadzono wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania Skarżącej a następnie decyzją z dnia 6 maja 2025 r. organ I instancji odmówił Skarżącej przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego na leczenie stomatologiczne. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 104, art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 dalej "k.p.a.") oraz art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 8, art 14, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 36 pkt.1 lit.c, art. 39 ust. 1 i 2, art. 102, art. 104, art. 106, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2024 r. poz 1283 dalej "u.p.s.") § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lipca 2024 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (DzU. z 2024 r. poz. 1044 dalej rozporządzenie) Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, że wnioskodawczyni wystąpiła o zasiłek celowy na leczenie stomatologiczne. Po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego ustalono, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada lekki stopień niepełnosprawności, utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego, a jej dochód w wysokości 893 zł nie przekracza kryterium dochodowego wynoszącego 1010 zł. Organ wyjaśnił, że zasiłek celowy ma charakter uznaniowy i służy zaspokojeniu niezbędnych potrzeb bytowych, przy czym Ośrodek dokonuje hierarchizacji zgłaszanych potrzeb z uwzględnieniem posiadanych środków. Ustalono, że skarżąca mogła skorzystać z leczenia stomatologicznego finansowanego przez NFZ, lecz zdecydowała się na leczenie prywatne, którego koszt wyniósł łącznie 1325 zł, mimo świadomości ograniczonych środków finansowych. Organ podkreślił, że leczenie miało charakter zachowawczy, a Ośrodek nie ma obowiązku finansowania prywatnych usług medycznych. Jednocześnie organ zaznaczył, że skarżąca regularnie korzysta z pomocy społecznej, obejmującej m.in. opłaty mieszkaniowe, telefon, zakup żywności, leków, środków higienicznych i karty MPK, a ponadto pobiera zasiłek okresowy. Łączna miesięczna kwota wsparcia wynosi obecnie około 1650 zł. W konsekwencji organ uznał, że potrzeby skarżącej są zaspokajane w miarę możliwości Ośrodka, a brak jest podstaw do sfinansowania kosztów prywatnego leczenia stomatologicznego. Skarżąca odwołała się od tej decyzji podnosząc, że odmowa przyznania zasiłku celowego pomija rzeczywisty charakter jej potrzeby zdrowotnej oraz brak realnego dostępu do skutecznego leczenia stomatologicznego w ramach NFZ. Podniosła, że leczenie refundowane okazało się nieskuteczne, gdyż wykonane wypełnienia dwukrotnie wypadały, a mimo silnego bólu, pogarszania się stanu uzębienia i trudności w jedzeniu, terminy w placówkach publicznych były odległe albo niemożliwe do uzyskania w trybie pilnym. Odwołująca wskazała, że wielokrotnie próbowała uzyskać pomoc w różnych placówkach NFZ jednak spotkała się z odmową przyjęcia albo wyznaczeniem terminów na lipiec lub wrzesień 2025 r. Podkreśliła, że decyzja o leczeniu prywatnym była wymuszona okolicznościami, zwłaszcza ostrym bólem, odsłoniętym nerwem, uczuleniem na typowe środki przeciwbólowe oraz koniecznością zastosowania specjalistycznego znieczulenia. W ocenie odwołującej organ błędnie uznał leczenie za niepilne i bezpodstawnie zakwestionował zasadność decyzji lekarskiej, mimo że załączona dokumentacja medyczna potwierdzała potrzebę interwencji, wykonanie diagnostyki RTG oraz brak konieczności leczenia kanałowego. Zarzuciła naruszenie zasad pogłębionej analizy sprawy, indywidualizacji pomocy społecznej, zaufania do organów oraz nieuwzględnienie jej trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Wniosła o uchylenie decyzji i przyznanie zasiłku celowego w kwocie 1.325 zł na pokrycie kosztów leczenia stomatologicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie uwzględniło odwołania Skarżącej i decyzją z 22 lipca 2025 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz wskazanych przepisów ustawy o pomocy społecznej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium odwołało się do subsydiarnego charakteru pomocy społecznej, wskazując, że jej celem nie jest pełne zaspokajanie wszystkich potrzeb osób uprawnionych, lecz wspieranie ich w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych przy wykorzystaniu także własnych zasobów, możliwości i uprawnień. Podkreślono, że zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 u.p.s., może zostać przyznany na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej, w tym kosztów leczenia, jednak świadczenie to ma charakter uznaniowy. Spełnienie kryterium dochodowego nie kreuje zatem po stronie wnioskodawcy roszczenia o jego przyznanie. Kolegium zaznaczyło przy tym, że uznanie administracyjne nie oznacza dowolności, a organ zobowiązany jest uwzględnić całokształt sytuacji osobistej, zdrowotnej i materialnej strony, cele pomocy społecznej oraz możliwości finansowe ośrodka, który gospodaruje ograniczonymi środkami publicznymi i musi uwzględniać potrzeby także innych osób wymagających wsparcia. Odnosząc te założenia do okoliczności sprawy, organ odwoławczy wskazał, że strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie pracuje, nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności oraz cierpi na liczne schorzenia. Ustalono również, że jej dochód w wysokości 893 zł nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, wynoszącego 1010 zł. Organ odwoławczy przyjął także, że strona podjęła leczenie stomatologiczne w prywatnym gabinecie z uwagi na nieskuteczność wcześniejszego leczenia w ramach NFZ oraz trudności w uzyskaniu szybkiej pomocy w publicznym systemie ochrony zdrowia. Nie negował również potrzeby leczenia. Uznał jednak, że samo istnienie potrzeby zdrowotnej oraz poniesienie wydatku na prywatną usługę medyczną nie przesądza o obowiązku sfinansowania tego kosztu ze środków pomocy społecznej. W ocenie Kolegium pomoc społeczna nie zastępuje systemu ochrony zdrowia i nie służy refundowaniu prywatnych świadczeń medycznych każdorazowo wtedy, gdy strona uznaje je za bardziej dostępne lub efektywne. Przedmiotem oceny organu nie była zatem zasadność medyczna leczenia, lecz dopuszczalność i celowość pokrycia jego kosztów ze środków pomocy społecznej. Kolegium zwróciło ponadto uwagę, że strona korzysta już ze stałego wsparcia ośrodka pomocy społecznej, obejmującego m.in. pomoc na pokrycie kosztów mieszkaniowych, zakupu żywności, leków, środków higienicznych, opłat telefonicznych i transportu publicznego, a także zasiłek okresowy. W ocenie organu świadczy to o tym, że sytuacja strony jest dostrzegana, a jej podstawowe potrzeby są wspierane w granicach możliwości finansowych organu. Za niezasadne Kolegium uznało zarzuty odwołania dotyczące pominięcia istotnych okoliczności sprawy oraz przekroczenia kompetencji przez organ I instancji. Wskazało, że zgromadzony materiał pozwalał na ocenę sytuacji strony, a organ nie kwestionował potrzeby leczenia, lecz jedynie oceniał zasadność sfinansowania prywatnych kosztów leczenia ze środków pomocy społecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowa Skarżąca zarzuciła organom: 1. Naruszenie art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie pełnego i wszechstronnego postępowania dowodowego oraz pominięcie istotnych okoliczności faktycznych, w tym dokumentacji medycznej potwierdzającej pilną konieczność leczenia oraz jego celowość, 2. Naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zasady zaufania obywatela do organów państwa i zasady pogłębionej analizy indywidualnych okoliczności, 3. Naruszenie art. 8 ust 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez nieuwzględnienie indywidualnej i szczególnie trudnej sytuacji życiowej oraz zwrotnej skarżącej, co stoi w sprzeczności z celem ustawy i zasadą sprawiedliwości społecznej. 4. Naruszenie art. 39 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędna interpretację przesłanek przyznania zasiłku celowego i ograniczenia ich wyłącznie do aspektów budżetowych, z pominięciem faktycznej celowości i potrzeby udzielenia świadczenia. 5. Naruszenie art. 2 i art. 68 Konstytucji RP gwarantujących zasadę sprawiedliwości społecznej oraz prawo do ochrony zdrowia. 6. Przekroczenie granic uznania administracyjnego - organ przyjął, ze względy budżetowe stanowią podstawę odmowy świadczenia, podczas gdy przepisy nie przewidują pierwszeństwa kryteriów finansowych organu nad prawami obywatela do pomocy społecznej w sytuacji zagrożenia zdrowia. 7. Naruszenie zasady respektowania wiedzy specjalistycznej - Samorządowe Kolegium Odwoławcze-w przeciwieństwie do organu i instancji-nie zakwestionowało zasadności prywatnego leczenia, lecz utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa, de facto zaakceptowało pominiecie dowodów z dokumentacji lekarskiej oraz faktu uczuleń skarżącej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie sformułowanych w niej zarzutów. Uwypuklono w nim błędną wykładnię art. 39 ustawy o pomocy społecznej poprzez nieuwzględnienie, że pilne leczenie stomatologiczne stanowi niezbędną potrzebę bytową, której zaniechanie mogło prowadzić do pogorszenia stanu zdrowia. Skarżąca podniosła, że organy nie dokonały wszechstronnej oceny jej trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej, pomijając niski dochód, brak oszczędności, przewlekłe schorzenia oraz uczulenie na standardowe środki przeciwbólowe, co ograniczało dostępność leczenia w ramach NFZ. W ocenie skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mimo uznania, że leczenie prywatne nie było wyłącznie jej swobodnym wyborem, bezzasadnie utrzymało decyzję odmowną, opierając się głównie na ograniczeniach budżetowych i uznaniu administracyjnym. Skarżąca zarzuciła także, że organy zignorowały dokumentację medyczną oraz konieczność pilnego leczenia, naruszając zasady indywidualnej oceny sprawy, a nadto konstytucyjne gwarancje ochrony zdrowia i sprawiedliwości społecznej. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2026.143 dalej: p.p.s.a.) uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy to uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części (art. 145 §1 p.p.s.a.). Z kolei jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach to uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 §2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przeprowadzona w tak określonych granicach kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2024 r. o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 39 ust. 1 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Decyzja wydawana na podstawie art. 39 u.p.s. jest decyzją uznaniową, a w konsekwencji kontrola jej legalności dokonywana jest przez Sąd w ograniczonym zakresie. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny, polega ona na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 27.10.2020 r., I OSK 1011/20). Kontrolując legalność takiego aktu, Sąd ocenia, czy w sprawie zachodziły warunki materialnoprawne uzasadniające skorzystanie przez organ administracji z przysługujących mu uprawnień oraz czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej (tak: wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2429/14). W toku postępowania o przyznanie zasiłku celowego organ powinien zatem ustalić, czy wnioskodawca spełnia kryterium majątkowe przyznania pomocy, czy wnosi o zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Konieczne jest również ustalenie, czy wnioskodawca korzysta z pomocy społecznej, jakie są możliwości finansowe organów pomocy społecznej oraz potrzeby innych osób wnioskujących o udzielenie świadczeń z zakresu pomocy społecznej. Jednocześnie uwypuklić należy, że uznanie administracyjne nie jest równoznaczne z dowolnością działania organu. Jak konsekwentnie wskazuje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja oparta na uznaniu administracyjnym podlega sądowej kontroli pod kątem tego, czy organ właściwie ustalił stan faktyczny, czy wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności sprawy, a uzasadnienie decyzji poddaje się weryfikacji pod względem logiki i spójności z zebranym materiałem dowodowym (por. wyroki NSA: z 9 maja 2018 r., I OSK 1684/16; z 16 marca 2021 r., I OSK 3296/18; z 12 stycznia 2023 r., I OSK 1122/22). W sprawie niniejszej u podstaw decyzji organu I instancji legło stanowisko, że skarżąca mimo świadomości ograniczonych środków finansowych zdecydowała się na leczenie prywatne mimo, że mogła skorzystać z leczenia stomatologicznego finansowanego przez NFZ. Z kolei Kolegium w zaskarżonej decyzji przyjęło, że choć leczenie to było konsekwencją nieskuteczności leczenia podjętego wcześniej w ramach NFZ oraz braku realnej możliwości uzyskania szybkiej pomocy w publicznym systemie ochrony zdrowia to jednak samo istnienie takiej potrzeby zdrowotnej i poniesienie wydatku nie przesądzało automatycznie o obowiązku sfinansowania tych kosztów przez pomoc społeczną. Wskazując na powyższe zacząć wypada od tego, że przepis art. 39 u.p.s. stanowi w ust. 2 iż zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów leczenia. Fakt zatem, że świadczeniobiorca skorzystał z prywatnej placówki, sam w sobie nie wyklucza więc zasadności żądania, lecz jest jedynie jedną z okoliczności podlegających indywidualnej ocenie w kontekście konkretnej sytuacji życiowej wnioskodawcy. Odmienne rozumowanie prowadziłoby do nieakceptowalnego wniosku, że osoba znajdująca się w trudnej sytuacji materialnej, zmuszona do skorzystania z prywatnej pomocy medycznej w sytuacji gdy system publiczny okazał się nieskuteczny lub niedostępny w czasie wymaganym przez stan zdrowia, pozostaje bez jakiegokolwiek wsparcia systemu pomocy społecznej. Wykładnia taka pozostaje w sprzeczności z celami ustawy o pomocy społecznej. Tym bardziej, że zasada indywidualizacji pomocy, wynikająca z art. 3 ust. 1 u.p.s., nakazuje organom dostosowanie formy, zakresu i rodzaju wsparcia do sytuacji konkretnej osoby. Ocena celowości przyznania Skarżącej zasiłku celowego na leczenie stomatologiczne powinna więc obejmować: charakter i pilność potrzeby zdrowotnej, rzeczywiste a nie wyłącznie formalne możliwości jej zaspokojenia w ramach systemu publicznego, indywidualne uwarunkowania zdrowotne wpływające na dostępność standardowych metod leczenia, a dopiero w dalszej kolejności możliwości finansowe organu. Tymczasem z uzasadnień decyzji organów obu wynika, że organy potraktowały kwestię hierarchizacji potrzeb i ograniczeń budżetowych jako samoistną, wystarczającą podstawę odmowy bez uprzedniego kompleksowego zbadania, czy potrzeba skarżącej kwalifikuje się jako niezbędna potrzeba bytowa w rozumieniu art. 39 ust. 1 u.p.s., której zaspokojenie było obiektywnie niemożliwe w inny sposób. Takie podejście odwraca właściwą kolejność oceny i w ocenie Sądu stanowi błąd wykładni prawa materialnego. Jednocześnie zdaniem Sądu organy obu instancji uchybiły przepisom postępowania. Przypomnieć należy, że na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.: po pierwsze opierać się na materiale dowodowym. Po drugie - ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Po trzecie organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości poszczególnych dowodów dla toczącej się sprawy. Po czwarte wyciągnięte wnioski muszą mieć uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym i po piąte dokonana ocena musi mieścić się w ustawowych granicach. W sprawie niniejszej organy powyższym wymaganiom nie sprostały. Przede wszystkim, organy nie dokonały rzetelnej oceny złożonej przez skarżącą dokumentacji medycznej. W szczególności nie oceniły w sposób wystarczający kwestii uczulenia skarżącej na standardowe środki przeciwbólowe oraz wynikających stąd ograniczeń w korzystaniu ze standardowych procedur NFZ. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny, czy decyzja o leczeniu prywatnym była dobrowolna, czy też była podyktowana koniecznością zdrowotną. Brak ustaleń w tym zakresie stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej. Po wtóre, organy ograniczyły ocenę do ogólnikowego stwierdzenia, że system NFZ oferuje dostęp do leczenia stomatologicznego, nie badając realnej dostępności tego leczenia dla skarżącej, z uwzględnieniem jej szczególnego stanu zdrowia, deklarowanych i udokumentowanych prób uzyskania pomocy oraz terminów wizyt wyznaczanych przez publiczne placówki. Skoro terminy te przypadały na lipiec lub wrzesień 2025 r., a Skarżąca odczuwała ostry ból związany z odsłoniętym nerwem, stwierdzenie, że mogła skorzystać z leczenia refundowanego, jest co najmniej dowolne. Równocześnie organom umknęło uwagi, iż z przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia stomatologicznego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2148) wynika, że nieodpłatna usługa stomatologiczna wykonywana u osób dorosłych nie dotyczy wszystkich a jedynie określonych tam świadczeń. W konsekwencji zdaniem Sądu, zaprezentowane wyżej stanowiska orzekających organów administracji publicznej wyrażone zostały co najmniej przedwcześnie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obowiązane będą (art. 153 p.p.s.a.) uwzględnić dokonaną w niniejszym wyroku ocenę prawną i jednocześnie dokonają kompleksowej oceny dokumentacji medycznej skarżącej, z uwzględnieniem pilności leczenia, jego charakteru oraz medycznych przesłanek wykluczających lub ograniczających możliwość skorzystania ze standardowych środków przeciwbólowych stosowanych w publicznych placówkach stomatologicznych; 2) przeanalizują zapisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia stomatologicznego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2148), 3) zbadają realną dostępność dla skarżącej leczenia stomatologicznego w ramach NFZ, z uwzględnieniem wyznaczanych terminów wizyt, jej stanu zdrowia w chwili podjęcia leczenia prywatnego oraz wcześniejszej nieskuteczności leczenia refundowanego; 4) ocenią, czy w świetle powyższych okoliczności potrzeba pokrycia kosztów leczenia stomatologicznego stanowiła niezbędną potrzebę bytową w rozumieniu art. 39 ust. 1 u.p.s., a jeżeli tak — rozważą zasadność przyznania świadczenia, biorąc pod uwagę całokształt sytuacji materialnej i zdrowotnej skarżącej; 5) w przypadku odmowy — sformułują uzasadnienia decyzji w sposób wskazujący konkretne, indywidualnie ocenione okoliczności przemawiające za nieprzyznaniem świadczenia, a nie ograniczające się do ogólnych uwag o uznaniowości decyzji oraz ograniczeniach budżetowych organu. Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.