III SA/Kr 1234/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie WSA Jakub Makuch WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 lipca 2025 r., nr SKO.Dr./4122/31/2023 w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 1 lipca 2025 r. znak SKO.Dr./4122/31/2023, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego – D. P. (prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: P.H.U "S.", ul. N. [...], [...] K.) od decyzji z dnia 13 stycznia 2023 r., nr 8/G/PK/KR/JP/23/ZDMK, nr sprawy: PKK.610.1.163.2022, Prezydenta Miasta Krakowa, orzekającej o ustaleniu i nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5 757,20 zł, za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy: K. (działka nr [...], obr. [...], jedn. ewid. Ś.) powierzchnią reklamową o treści: "G. [...] ..." w dniach od 28 kwietnia 2022 r. do 27 czerwca 2022 r.; działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), a także na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 13 i ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1693 ze zm.; dalej: UDP) w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1768), w zw. z § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr XXX/789/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (tekst jedn.: Dz.Urz.Woj.Małop. z 2020 r. poz. 7324; dalej: Uch.RMK) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zaskarżoną decyzją, Prezydenta Miasta Krakowa, orzeczono o ustaleniu i nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5 757,20 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy: K. (działka nr [...], obr. [...], jedn. ewid. Ś.) powierzchnią reklamową o treści: "G. [...] ..." w dniach od 28 kwietnia 2022 r. do 27 czerwca 2022 r. Wysokość kary za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi organ pierwszej instancji obliczył uwzględniając czas zajęcia pasa drogowego (61 dni), powierzchnię zajęcia (2,42 m2), a także stawkę opłaty dziennej wynikającą z Uch.RMK, tj. 3,90 zł. Biorąc pod uwagę powyższe, w przedmiotowym przypadku opłata za zajęcie pasa drogowego powinna zdaniem organu pierwszej instancji wynosić 575,72 zł, a dziesięciokrotność wskazanej kwoty (5 757,20 zł) - zgodnie z ustawą - stanowi wysokość kary pieniężnej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że podczas kontroli ul. K. w dniu 28.04.2022 r. stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez jednostronną tablicę reklamową o treści "G. [...]...", o wymiarach: 2,1 m (szerokość) x 1,15 m (wysokość), o całkowitej powierzchni reklamowej: 2,42 m2, zlokalizowaną w pasie drogowym ul. K. (działka nr [...], obr. [...], jedn. ewid. Ś.) bez zezwolenia zarządcy drogi, co udokumentowano sporządzonym protokołem z podjętych czynności kontrolnych pasa drogowego oraz na wykonanych podczas kontroli fotografiach. Wymiary reklamy ustalone zostały na podstawie przeprowadzonego pomiaru przy pomocy urządzenia mierniczego - dalmierza laserowego Leica Disto D810. Czynności inspekcyjno-kontrolne pasa drogowego, z których sporządzono ww. protokół, zostały podjęte w ramach realizacji ustawowych zadań zarządcy drogi, polegających na obowiązku ochrony dróg. W związku z ujawnionym zajęciem zarządca drogi zweryfikował zajęcie pasa drogowego na podstawie uzyskanych dokumentów geodezyjnych w postaci uproszczonego wypisu rejestru gruntów, mapy zasadniczej oraz ewidencyjnej pozyskanych z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego oraz mapy wygenerowanej z systemu ewidencji dróg i obiektów mostowych EDIOM, która jest cyfrowym rozwinięciem książki drogi. Na mapach tych oznaczono przebieg pasa drogowego ul. K. oraz miejsce kolizji umieszczonej w pasie jednostronnej tablicy reklamowej, z liniami granicznymi tego pasa. Ustalono, że przedmiotowa jednostronna tablica reklamowa w całości była zlokalizowana na wskazanej wyżej działce nr [...], obr. [...], jedn. ewid. Ś., o klasoużytku "dr" (drogi). Działka ta w całości jest objęta pasem drogowym ul. K., posiada uregulowany stan prawny, jej właścicielem jest Gmina Miejska Kraków, a droga pozostaje w zarządzie Zarządu Dróg Miasta Krakowa. Na załączonej do akt sprawy mapie ewidencyjnej i zasadniczej wkreślono przebieg granicy pasa drogowego ul. K. na ww. działce oraz lokalizację przedmiotowej tablicy reklamowej. Dodatkowo zaznaczono, że reklama była umieszczone na chodniku, a zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym do dnia 20.09.2022 r.) chodnik to część drogi przeznaczona do ruchu pieszych. Wobec powyższego, w ocenie organu miejsce, na którym znajdowała się reklama bezspornie stanowiło integralną część pasa drogowego. Organ nadto ustalił, że właścicielem reklamy jest skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pn. D. P. Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "S.". Tablica reklamowa została umieszczona na chodniku obok lokalu o nazwie B., w którym skarżący prowadzi działalność gospodarczą. Na elewacji budynku znajdują się reklamy zamontowane na płasko o tożsamej treści do tej, która znajdowała się na reklamie zajmującej pas drogowy. Organ zauważył, że w ww. lokalu sprzedawane są reklamowane marki piwa, których logo widnieje zarówno na reklamach umieszczonych na elewacji budynku, jak również na jednostronnej tablicy reklamowej umieszczonej na chodniku. W związku z dokonanymi ustaleniami, organ pierwszej instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnego zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie w nim opisanej wyżej reklamy, zawiadamiając o tym skarżącego (zawiadomienie doręczono stronie w dniu 19.05.2022 r.). W dalszej części uzasadnienia decyzji zacytowano mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, a także dokonano ich interpretacji z powołaniem poglądów prezentowanych w tym zakresie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zauważono, że zajęcie przedmiotowego pasa drogowego potwierdzono także w toku następnych inspekcji pasa drogowego, które odbyły się w dniach 05.05.2022 r., 13.05.2022 r., 20.05.2022 r., 24.05.2022 r., 31.05.2022 r.,14.06.2022 r., 21.06.2022 r., 27.06.2022 r. Protokoły z tych czynności zostały dołączone do akt sprawy. Tym samym w świetle przeprowadzonych kontroli obiekt - jednostronna tablica reklamowa o treści "G. [...]..." o wymiarach 2,1 m x 1,15 m, o całkowitej powierzchni reklamowej 2,42 m2 -znajdował się w pasie drogowym ul. K. bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od dnia 28.04.2022 r. do dnia 27.06.2022 r. (61 dni) i ostatecznie został usunięty. Organ pierwszej instancji podkreślił, że w toku postępowania umożliwiono Stronie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym z wyżej wymienionymi protokołami, bowiem Strona została poinformowana o przysługującym jej prawie do zapoznania się z zebranymi dowodami i materiałami oraz do złożenia wyjaśnień, wniosków i żądań. Strona nie skorzystała jednak z przysługujących jej uprawnień procesowych. Wskazano, że obiekt znajdujący się w pasie drogowym, jako nośnik informacji wizualnej, spełnia przesłanki do uznania go za reklamę. Organ zauważył, że w sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia oględzin, gdyż nie zachodzą wątpliwości co do ustaleń stanu faktycznego, a Strona nie kwestionowała pomiarów dokonanych przez organ. Równocześnie nie budzi wątpliwości, że Strona nie dysponowała żadnym zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego w tym miejscu, a teren ten nie był w legalnym jej władaniu. W tej sytuacji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ocenie organu pierwszej instancji stanowi wystarczającą podstawę do przyjętych ustaleń faktycznych dotyczących: tożsamości podmiotu dokonującego naruszenia, dokładnego okresu bezprawnego zajęcia pasa drogowego, powierzchni obiektu znajdującego się w pasie drogowym oraz jego dokładnego położenia, jako znajdującego się w pasie drogowym. W toku postępowania skarżący na piśmie złożył uwagi, w których wskazał, że w jego ocenie nie jest stroną w toczącym się postępowaniu, nigdy nie zajmował pasa drogowego ul. K. i nie umieszczał na chodniku żadnej tablicy reklamowej bez zezwolenia zarządcy drogi, dlatego wniósł o umorzenie postępowania w sprawie. Organ pierwszej instancji odniósł się do tych wyjaśnień w toku postępowania osobnym pismem, uznając wyjaśnienia Strony za nieprzekonujące i nie zasługujące na uwzględnienie. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji przedstawił sposób obliczenia nakładanej kary administracyjnej. Wskazano m.in. na przepisy uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXX/789/19 z dnia 05 grudnia 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem utrzymaniem i ochroną dróg, w której ustalono w § 5 ust. 1 pkt 8 stawkę dzienną za zajęcie pasa drogi gminnej, jaką jest ul. K., dla reklam w formie tablic reklamowych (pozostałe reklamy) - w wysokości 3,90 zł za Im2. Tym samym biorąc pod uwagę pole powierzchni jednostronnej tablicy reklamowej wynoszące 2,42 m2 (tj. szerokość 2,1 m x wysokość 1,15 m), liczbę dni zajęcia (61 dni) oraz stawkę dzienną wynikającą z uchwały (3,90 zł) organ stwierdził, że kara pieniężna (stanowiąca dziesięciokrotność iloczynu ww. wartości) w tym przypadku powinna wynosić 5 757,20 zł. Organ pierwszej instancji dokonał również analizy sprawy z perspektywy zastosowania przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, określonych w art. 189f k.p.a., stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie przesłanki te jednak nie zostały spełnione. Zdaniem organu pierwszej instancji waga naruszenia prawa, jakim jest zajęcie pasa drogowego bez zgody jego zarządcy, nie jest znikoma w rozumieniu przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Przedmiotowa tablica reklamowa została umieszczona w pasie drogowym ul. K. w celu dotarcia do szerszego grona odbiorców z konkretną treścią reklamową, która miała zachęcić do skorzystania z prezentowanej oferty znajdującego się obok lokalu. Umieszczenie reklamy powodowało rozpraszanie uwagi uczestników ruchu drogowego (kierowców i pieszych), którzy poruszając się po drodze powinni być skoncentrowani na obowiązkach związanych z ruchem drogowym, obserwacji innych użytkowników drogi i jej otoczenia. Umieszczenie reklamy bezpośrednio na chodniku było zatem równoznaczne ze zignorowaniem przepisów i wymogów bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Waga naruszenia prawa, jakim jest zajęcie pasa drogowego bez zgody jego zarządcy, przez profesjonalny podmiot obrotu gospodarczego, działający z zamiarem określonego zysku i z pogwałceniem wartości (bezpieczeństwa w ruchu drogowym) leżących u podstaw zakazu umieszczania w pasie drogowym urządzeń niesłużących obsłudze ruchu drogowego, nie może być traktowana jako znikoma. Zaznaczono, że ulica K. charakteryzuje się wzmożonym ruchem pieszych z uwagi bliskość licznych obiektów usługowo-handlowych oraz historycznego centrum miasta Krakowa. Z uwagi na fakt, iż w okolicy lokalu, przy którym umiejscowiono przedmiotową tablice reklamową, zlokalizowany jest Rynek Główny, częstotliwość ruchu pieszego jest wzmożona, zwłaszcza w godzinach funkcjonowania lokali handlowo-usługowych. W ocenie organu pierwszej instancji nie zachodzą również przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary określone w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż Strona za to samo zachowanie nie została wcześniej ukarana, stąd nie może być spełniony warunek, że uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Wreszcie w ocenie organu w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 2 k.p.a., albowiem celem nałożenia kary administracyjnej jest nie tylko zastosowanie sankcji wobec podmiotu dokonującego naruszenia, ale także przywrócenie zaufania do porządku prawnego. Nie można również postawić w gorszej sytuacji podmiotu, który podjął działania zmierzające do zgodnego z prawem uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (a w konsekwencji ponosi z tego tytułu stosowne opłaty) od podmiotu, który tenże pas zajął nielegalnie, bez ponoszenia kosztów takiego działania. Takie działanie w ocenie organu pierwszej instancji z pewnością nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna w rozumieniu art. 189f § 2 k.p.a. Podkreślono, że w świetle art. 40 ust. 12 UDP organ był zobligowany do nałożenia kary pieniężnej w wysokości podanej w decyzji, a nałożona kara administracyjna jest adekwatna do naruszenia prawa przez skarżącego, jakim było zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Decyzja została doręczona Stronie w dniu 26 stycznia 2023 r. Odwołanie od decyzji, w ustawowym terminie, złożył skarżący, podnosząc, że - tak jak zaznaczał w toku postępowania pierwszej instancji - nie jest i nigdy nie był właścicielem nośnika reklamowego umieszczonego na ulicy K. [...] w K. Skarżący podniósł, że w roku 2022 teren ten był wynajęty przez inną firmę, której dane nie zostały mu udostępnione, stąd obciążenie jakimikolwiek kosztami wynikającymi z zaskarżonej decyzji uważa on za całkowicie bezprawne i bezpodstawne i w jego ocenie decyzja została wydana z naruszeniem współżycia społecznego oraz zasad postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł jednocześnie o umożliwienie mu - po przekazaniu sprawy do Kolegium - zapoznania się z całym materiałem przekazanym i ustalenie terminu na zapoznanie się Strony z aktami sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie zauważyło, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o drogach publicznych, w tym art. 40 tej ustawy, którego istotne zmiany wprowadzono na podstawie art. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1768), zmieniającej ustawę o drogach publicznych z dniem 21 września 2022 r. Równocześnie zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy zmieniającej do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 21 września 2022 r. prowadzonych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym stosuje się przepisy tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym. Ponieważ w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte z urzędu w dniu 2 maja 2022 r. (k-13, zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczono w dniu 19 maja 2022 r.), toteż przyjąć należy, że w sprawie mają zastosowanie relewantne przepisy ustawy o drogach publicznych w brzmieniu sprzed nowelizacji (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 1693). Organ przytoczył treść przepisów art. 40 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 6, ust. 8,ust. 12, ust. 13 sprzed nowelizacji dokonanej wyżej wymieniona ustawą. Rada Miasta Krakowa - uchwałą Nr XXX/789/19 z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg - ustaliła przedmiotowe stawki (uchwała weszła w życie w dniu 27 grudnia 2019 r.), przy czym zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały za zajęcie 1 m2 pasa drogowego drogi gminnej w celu umieszczenia reklamy lub urządzenia reklamowego innych niż wymienione w punktach 1-7 pobiera się stawkę opłaty dziennej w wysokości 3,90 zł za każdy dzień zajęcia. Organ przytoczył także treść art. 189f k.p.a. i wskazał, że rozpoznając niniejszą sprawę jako organ drugiej instancji, tut. Kolegium w pierwszej kolejności zbadało, czy w sprawie ziściły się przewidziane w ustawie o drogach publicznych znamiona deliktu administracyjnego w postaci samowolnego zajęcia pasa drogowego drogi publicznej. Jak ustalił organ pierwszej instancji, w niniejszej sprawie doszło do zajęcia w dniach od 28 kwietnia 2022 r. do 27 czerwca 2022 r. pasa drogowego ul. K. w K. (działka nr [...], obr. [...], jedn. ewid. Ś.) przez umieszczenie w nim - bez zezwolenia zarządcy drogi - jednostronnej tablicy reklamowej o treści: "G. [...]...", o wymiarach: szerokość 2,1 m, wysokość 1,15 m (powierzchnia całkowita: 2,42 m2', która to tablica została umieszczona na chodniku. Okoliczności zajęcia pasa drogowego zostały ustalone i potwierdzone w trakcie kontroli pasa drogowego, dokonywanych regularnie przez Zarządcę drogi w ramach wykonywania jego zadań. W aktach sprawy znajdują się protokoły z przedmiotowych kontroli przeprowadzonych w dniach: 28 kwietnia 2022 r. (k. 12), 05 maja 2022 r., 13 maja 2022 r., 20 maja 2022 r., 24 maja 2022 r., 31 maja 2022 r., 14 czerwca 2022 r., 21 czerwca 2022 r. i 27 czerwca 2022 r. (k. 15-22). Protokoły te zawierają fotografie obrazujące miejsce, rodzaj zajęcia oraz wygląd tablicy, a także wskazują na pomiary tablicy reklamowej, których dokonywano za pomocą dalmierza laserowego Leica Disto D810 Touch z podaniem wymiarów reklamy oraz obliczeń jej powierzchni. Z każdej czynności kontrolnej pasa drogowego sporządza się protokół, który stanowi dowód w sprawie. Na podstawie tych protokołów, ustala się okres zajęcia pasa drogowego, z czego data "pierwszego" protokołu w którym ujawniono okoliczność zajęcia pasa, stanowi początek okresu, za który naliczana jest kara. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne niezwłocznie po ujawnieniu samowolnego zajęcia pasa drogowego (zawiadomienie z dnia 2 maja 2022 r., doręczone stronie w dniu 19 maja 2022 r.), a w zawiadomieniu wszczynającym postępowanie opisano okoliczności ujawnienia zajęcia pasa drogowego oraz podano wymiary reklamy. W toku postępowania Strona nie kwestionowała wymiarów reklamy lub sposobu dokonania pomiaru powierzchni zajęcia, stąd organ pierwszej instancji uznał, że nie ma potrzeby przeprowadzania oględzin, poprzestając na ustaleniach w tym zakresie dokonanych w trakcie czynności inspekcyjno-kontrolnych pasa drogowego. Strona zatem miała świadomość okoliczności zajęcia pasa drogowego ujawnionych przez organ, jednakże w toku postępowania okoliczności tych w ogóle nie kwestionowała ani nie próbowała kwestionować, np. wyrażając negację w stosunku do dokonanych ustaleń, wnosząc o przeprowadzenie oględzin weryfikujących dotychczasowe ustalenia lub przedstawiając własne przeciwdowody. Tut. organ odwoławczy aprobuje stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie ustalenia powierzchni oraz czasokresu bezprawnego zajęcia pasa drogowego. Kolegium podkresliło, że dokumentacja z tzw. czynności inspekcyjno-kontrolnych (nazywana "protokołami") również posiada wartość dowodową i niejednokrotnie może stanowić wystarczający dowód w sprawie zajęcia pasa drogowego - pod warunkiem, że strona miała możliwość zapoznania się z tymi dowodami w toku postępowania, wypowiedzenia się co do nich i nie kwestionuje okoliczności z tych dowodów wynikających, a taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Ani w toku postępowania pierwszej instancji, ani w toku postępowania odwoławczego skarżący nie kwestionował ustaleń co do powierzchni reklamy lub prawidłowości dokonania pomiarów, stąd nie było potrzeby przeprowadzania dodatkowych czynności dowodowych w postaci oględzin z udziałem Strony w celu zweryfikowania pomiarów lub w celu usunięcia ewentualnych innych wątpliwości. Również w odwołaniu skarżący nie podniósł żadnych uwag lub zastrzeżeń w tym zakresie, tym samym okoliczności ustalone w toku czynności kontrolnych i wynikające z zawartych w aktach sprawy protokołów, uznać należy za udowodnione. W niniejszej sprawie - jak wskazano - skarżący nie zakwestionował okoliczności ujawnionych i ustalonych w trakcie czynności inspekcyjno-kontrolnych pasa drogowego. Dołączone do akt sprawy - będące w istocie notatkami urzędowymi - "protokoły" z kontroli pasa drogowego nie są wprawdzie protokołami z oględzin w rozumieniu art. 67 § 2 KPA, a sama czynność kontroli nie stanowi oględzin w rozumieniu art. 85 KPA, tym niemniej przedmiotowe notatki urzędowe (zwane protokołami) stanowią z pewnością jeden ze środków dowodowych, podlegający ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie takie oględziny nie były wymagane w związku z niekwestionowaniem powierzchni bezprawnego zajęcia pasa drogowego przez Stronę i niezgłaszaniem w tym zakresie wątpliwości lub wniosków o przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Zdaniem Kolegium przyjęta przez organ pierwszej instancji powierzchnia jednostronnej tablicy reklamowej zlokalizowanej przy ul. K. w K. i ujawnionej podczas kontroli pasa drogowego, została obliczona prawidłowo. Powierzchnia reklamy oraz okoliczności pomiaru (w tym sposób jego dokonania) zostały przedstawione i wykazane w materiale dowodowym ponad wszelką wątpliwość i Kolegium przyjmuje je za własne. Odnośnie do samego zajęcia pasa drogowego organ podkreślił, że akta sprawy zawierają dowody z dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Organ pierwszej instancji dołączył do akt uproszczony wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że działka ewidencyjna nr [...] obejmująca ul. K. w K., będąca własnością Gminy Miejskiej Kraków, stanowi drogę. Dołączono również uwierzytelnioną kopię mapy zasadniczej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Krakowa, wykonanej w skali 1:500, na której oznaczono granice pasa drogowego ul. K. oraz miejsce położenia tablicy reklamowej. Te same elementy widnieją na uwierzytelnionej kopii mapy ewidencyjnej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Krakowa, wykonanej w skali 1:1000. Dowody te zostały jednocześnie prawidłowo opisane [tj. zawierają opis (legendę) oraz wskazują organ, z którego zasobów mapa pochodzi] i obrazują w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotowa tablica reklamowa znajdowała się w pasie drogowym. Dołączono również mapę wygenerowaną z systemu ewidencji dróg i obiektów mostowych EDIOM, która jest cyfrowym rozwinięciem książki drogi. Organ powołał definicję pasa drogowego z art. 4 pkt 1 UDP i podkreślił, że zdaniem organu w sprawie udowodniono przebieg tych granic na podstawie mapy zasadniczej w odpowiedniej skali, obejmującej odcinek usytuowania obiektu zajmującego pas drogowy. Ponieważ w sprawie niniejszej nie było problemu z ustaleniem w sposób pewny granic pasa drogowego odpowiadających jego parametrom technicznym, a także nie ma wątpliwości co do znajdowania się reklamy w całości w pasie drogowym, nie było potrzeby wciągania do akt sprawy książki drogi, a wystarczające było, że dane wynikające z tego dokumentu - będącego częścią ewidencji drogi - zostały powiązane z odpowiednim materiałem geodezyjnym lub kartograficznym. Z kolei odnośnie do ustalenia podmiotu ponoszącego odpowiedzialność administracyjną z powyższego tytułu oraz uczynienia stroną postępowania (i adresatem zaskarżonej decyzji) skarżącego, Kolegium podziela stanowisko organu pierwszej instancji. Z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy (vide: wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej) wynika, że skarżący w okresie, w którym doszło do zajęcia pasa drogowego przez sporną reklamę, prowadził pod adresem ul. T. [...] w K. (tj. w budynku, który okalają ulica T. [...] i ulica K., wejście do lokalu od ul. T.) działalność gospodarczą w postaci pubu belgijskiego (działalność gospodarcza oznaczona m.in. kodem PKD 56.10.A - restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne, 56.30.Z - przygotowywanie i podawanie napojów), natomiast w okresie od 7 września 2017 r. do 6 września 2022 r. skarżący legitymował się zezwoleniami: na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. K., ul. T. [...] - lokal gastronomiczny, na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. K., ul. T. [...] - lokal gastronomiczny oraz na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. K., ul. T. [...] - lokal gastronomiczny. Z kolei nie ulega wątpliwości, że reklama znajdowała się na chodniku obok ww. lokalu gastronomicznego (reklama przylegała do okna-witryny, przy którym przez pewien czas znajdował się uliczny "ogródek" przynależny do lokalu ze stolikami i krzesłami) i treścią reklamową objęty był ten lokal (pub), o czym świadczą nie tylko widniejące na tablicy loga marek podawanych w lokalu alkoholi (identyczne jak widniejące w witrynie lokalu oraz na zawieszonej na ścianie budynku tablicy przy wejściu do lokalu), hasło reklamowe mówiące o tym pubie ("probably the best belgian pub in the world"), ale także znajdująca się na tablicy nazwa "G. [...]" (w jęz. niderlandzkim - "Z."), gdy tymczasem skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "S.". Tym samym nie ulega wątpliwości, że sprawcą zajęcia pasa drogowego był skarżacy, a reklama dotyczyła prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w formie pubu. Nie zasługują zatem na uwzględnienie wyjaśnienia Strony, że nigdy nie zajmował drogi publicznej ul. K. w K., że nie umieścił na chodniku tej ulicy żadnej tablicy reklamowej i że nie był jej właścicielem. Trzeba zauważyć, że pojęcie "sprawstwa" niekoniecznie musi tu oznaczać wyłącznie fizyczne, osobiste umieszczenie przedmiotu w pasie drogowym, gdyż sprawstwo nieraz może polegać na wydaniu polecenia umieszczenia tablicy reklamowej lub sprawowania pieczy i kontroli nad wykonaniem takiej czynności. Polecenie dokonania czynności może być przy tym wydawane bezpośrednio przez podmiot zainteresowany (beneficjenta treści reklamowej) albo w imieniu takiego podmiotu. Z kolei odnośnie do wniosków procesowych skarżącego zawartych w odwołaniu, Kolegium zaznacza, że zgodnie z żądaniem Strony tut. organ umożliwił Stronie zapoznanie się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przesyłając Stronie stosowne - prawidłowo doręczone i odebrane przez Stronę zawiadomienie. Strona nie skorzystała jednak ze swoich praw. Podobnie w toku postępowania pierwszej instancji, Prezydent Miasta Krakowa uczynił zadość swoim obowiązkom w zakresie zapewnienia Stronie czynnego udziału na każdym stadium postępowania. Ani w toku postępowania pierwszej instancji, ani w toku postępowania odwoławczego Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, ani nie podniosła wiarygodnych twierdzeń mogących zmienić stanowisko organów odnośnie do prawidłowości przypisania odpowiedzialności skarżącemu. Podniesiony przez Stronę w odwołaniu argument, że "w roku 2022 r. teren ten był wynajęty przez inną firmę" - jest ogólnikowy, gołosłowny i nie został niczym poparty. Gmina nie może wynajmować nikomu terenu drogi publicznej i sytuacja taka nie miała miejsca. Organ pierwszej instancji ustalił, że odnośnie do zajęcia pasa drogowego w miejscu położenia przedmiotowej reklamy i na wskazany wyżej okres nie udzielono D. P. zezwolenia i tym samym Strona nie legitymuje się takim zezwoleniem. Podsumowując dotychczasowe analizy Kolegium stwierdziło, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego istotnie doszło do popełnienia przez skarżącego opisanego wyżej deliktu administracyjnego. W dalszej kolejności tut. Kolegium zbadało, czy w sprawie niniejszej zachodzą podstawy do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f KPA. W tym kontekście Kolegium podziela jednak twierdzenia organu pierwszej instancji i zauważa, że w sprawie nie zostały spełnione warunki do odstąpienia od ukarania. Kolegium podkreśliło, że Strona zajmowała bezprawnie pas drogowy przez 61 dni, zatem skala naruszenia prawa jest znaczna. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił kwestię dopuszczalności odstąpienia od wymierzenia kary i poprzestania na pouczeniu, wywodząc, że brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia kary. Wreszcie Kolegium zbadało, czy ustalona przez organ pierwszej instancji wysokość kary pieniężnej została obliczona prawidłowo. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 8 Uch.RMK stawka dzienna za każdy dzień zajęcia 1m2 pasa drogowego drogi gminnej w celu umieszczenia reklamy lub urządzenia reklamowego innych niż wymienione w punktach 1-7 ("pozostałe reklamy") wynosi 3,90 zł. Biorąc zatem pod uwagę liczbę metrów kwadratowych powierzchni reklamy (2,42 m2), liczbę dni zajmowania pasa drogowego (61 dni) oraz stawkę opłaty (3,90 zł), należy stwierdzić, że iloczyn wskazanych czynników (2,42 x 61 x 3,90) stanowi wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego i wynosi w zaokrągleniu 575,72 zł, z kolei dziesięciokrotność tej opłaty, to jest: 5 757,20 zł, stanowi kwotę kary, jaką należy uiścić za samowolne zajęcie pasa drogowego przez przedmiotową reklamę. Porównując wnioski, do jakich w tym zakresie doszło tut. Kolegium w powyższych rozważaniach, z konkluzjami organu pierwszej instancji, Kolegium stwierdza, że wysokość kary za przedmiotowy delikt administracyjny została przez organ pierwszej instancji naliczona prawidłowo, a przyjęte wartości i podstawa prawna zostały szczegółowo wskazane w treści rozstrzygnięcia. Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów odwołania w zakresie rzekomego naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Kolegium stwierdziło, iż zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący D. P. Skarżący domagał się umorzenie prowadzonego postępowania w związku z faktem niewłaściwego przypisania właściciela szyldu reklamowego niezgodnego z treścią wydanych decyzji w tym okresie, zgodnie z treścią składanych pism w sprawie, oraz ewentualnie wniósł o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w związku z licznymi brakami formalnymi umożliwiającymi prawidłowe przypisanie sprawstwa czynu. Skarżący stwierdził, że nie był nigdy właścicielem wspomnianej w decyzji szyldu reklamowego. Nie mam on wiedzy kto jest właścicielem szyldu reklamowego. A przypisanie mu odpowiedzialności za ten czyn jest naruszeniem obowiązującego prawa. Podkreślił, że nazwa jego lokalu oraz szyld reklamowy nie mają ze sobą nic wspólnego. W ocenie skarżącego fakt przeprowadzenia kontroli w dniu 28 kwietnia 2022 nie jest żadnym dowodem na okoliczność jakichkolwiek nieprawidłowości w dniu następnym. Dlatego całkowicie bezzasadne jest twierdzenie ciągłości, nieprawidłowości jak i stwierdzenia nieprawidłowości w terminach w których to nie została przeprowadzona żadna kontrola, i brak jest jakichkolwiek okoliczności na przypisanie takich wniosków, bez żadnej podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosownie natomiast do art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 lipca 2025 r. znak SKO.Dr./4122/31/2023, utrzymująca w mocy decyzję z dnia 13 stycznia 2023 r., nr 8/G/PK/KR/JP/23/ZDMK, nr sprawy: PKK.610.1.163.2022, Prezydenta Miasta Krakowa, orzekającą o ustaleniu i nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5 757,20 zł, za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy: K. (działka nr [...], obr. [...], jedn. ewid. Ś.) powierzchnią reklamową o treści: "G. [...]..." w dniach od 28 kwietnia 2022 r. do 27 czerwca 2022 r. Materialnoprawną podstawę wydanej w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2021 poz. 1376). Zgodnie z art. 4 pkt 1 udp (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 września 2022 r., znajdującym zastosowanie w tej sprawie stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2022 r., poz. 1768) pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z kolei z art. 4 pkt 2, 5 i 6 udp wynika, że droga składa się z jezdni i chodnika. Na podstawie art. 39 ust. 1 udp zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlega zatem szczególnej ochronie prawnej. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, to dotyczy m. in.: umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 1 i 2 pkt. 3 udp). Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 udp za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 udp). Sposób ustalenia tej opłaty w przypadku zajęcia pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim reklamy, określa ust. 6 art. 40 udp, który stanowi, że opłatę za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 23 udp, określenie reklama oznacza umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W niniejszej sprawie zakres postępowania wyjaśniającego obejmował ustalenie, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie w nim reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi oraz czy dokonał tego skarżący. W rozpoznawanej skardze, skarżący kwestionowała zasadniczo fakt, iż to on był właścicielem szyldu reklamowego. Konieczne w sprawie było ustalenie granic pasa drogowego oraz ustalenie, czy przedmiotowa reklama zajmowała jego przestrzeń, a jeżeli tak - na jakiej powierzchni i przez jaki okres. Okoliczności te powinny być ustalone zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa), zasadą informowania stron (art. 9 kpa) i z zasadą szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania (art. 12 kpa). Zdaniem Sądu organy sprostały tym wymogom. Prawidłowo ustaliły przebieg pasa drogowego na spornym odcinku, udokumentowały powierzchnię spornego nośnika reklamowego, jego pozostawanie w przestrzeni pasa drogowego, czas tego pozostawania (okres zajęcia pasa drogowego) oraz prawidłowo ustalił właściciela reklamy. W niniejszej sprawie, z akt administracyjnych wynika, że działka nr [...], obręb [...] jedn. ewid. Ś. jest własnością Gminy Miejskiej Kraków i pozostaje w zarządzie Zarządu Dróg Miasta Krakowa. W ocenie Sądu zebrane w sprawie dokumenty w pełni potwierdzają ustalenie, że przedmiotowa tablica reklamowa znajdowała się w pasie drogowym ul. K. w K. Zasadna jest więc ocena organu odwoławczego, że zajęcie pasa drogowego zostało w niniejszej sprawie należycie udokumentowane. Wbrew argumentacji skarżącego, zdaniem Sądu, wobec zawartości akt sprawy, brak było podstaw do dołączenia do akt sprawy książki drogi. Akta sprawy zawierają dowody z dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Organ pierwszej instancji dołączył do akt uproszczony wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że działka ewidencyjna nr [...] obejmująca ul. K. w K., będąca własnością Gminy Miejskiej Kraków, stanowi drogę. Dołączono również uwierzytelnioną kopię mapy zasadniczej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Krakowa, wykonanej w skali 1:500, na której oznaczono granice pasa drogowego ul. K. oraz miejsce położenia tablicy reklamowej. Te same elementy widnieją na uwierzytelnionej kopii mapy ewidencyjnej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Krakowa, wykonanej w skali 1:1000. Dowody te zostały jednocześnie prawidłowo opisane [tj. zawierają opis (legendę) oraz wskazują organ, z którego zasobów mapa pochodzi] i obrazują w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotowa tablica reklamowa znajdowała się w pasie drogowym. Dołączono również mapę wygenerowaną z systemu ewidencji dróg i obiektów mostowych EDIOM, która jest cyfrowym rozwinięciem książki drogi. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie takich wątpliwości nie pozostawiał, gdyż pozwalał na wyraźne i jednoznaczne ustalenie zarówno granic pasa drogowego, faktu umiejscowienia spornej reklamy, jak i faktu znajdowania się tejże reklamy w pasie drogowym. W takiej sytuacji przeprowadzanie innych dowodów dotyczących tych okoliczności nie było niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie ulega również wątpliwości, że treść nośnika reklamowego stanowiła reklamę, w rozumieniu art. 4 pkt 23 udp , a skarżący nie legitymuje się zezwoleniem właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. Udokumentowanie, że nośnik/reklama znajdował/a się w pasie drogowym w określonych (konkretnych) dniach, pozwalało na sformułowanie wniosku, że obiekt ten znajdował się w pasie drogowym nieprzerwanie w okresie, o którym mowa w zaskarżonej decyzji. Nie może być przy tym uznany za zasadny zarzut bezpodstawnego przyjęcia, że sporny nośnik znajdował się w pasie drogowym pomiędzy kontrolami, gdyż pozostaje on w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W sytuacji zdemontowania nośnika każda następna kontrola nie potwierdzałaby jego usytuowania w miejscu montażu. Udokumentowanie, że reklama/nośnik znajdowała się w pasie drogowym w określonych (konkretnych) dniach, pozwalało na sformułowanie wniosku, że obiekt ten znajdował się w pasie drogowym nieprzerwanie w całym okresie, o którym mowa w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu oczywistym jest, że skoro w trakcie kilku kontroli pasa drogowego ujawniono nośnik przy ul. K., to nośnik ten znajdował się w tym miejscu również pomiędzy tymi kontrolami. Skarżący nie przedstawiła natomiast żadnego dowodu, który przeczyłby takiemu logicznemu rozumowaniu organu. Podkreślić należy, że kontrole potwierdzające umieszczenie reklamy miały miejsce aż 8 razy. Sąd wskazuje, że znajdujące się w aktach sprawy na k. 15-23 a.a. dokumenty z kontroli pasa drogowego zatytułowane jako "protokoły" są w istocie notatkami urzędowymi, co nie wyklucza faktu, że mogą być one dowodem w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że dopuszczalne jest uznanie za dowód notatek urzędowych. Zgodnie bowiem z treścią art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Sąd zaznacza w tym miejscu, że istota kontroli pasa drogowego przez uprawnionych pracowników zarządcy danej drogi sprowadza się do tego, że jest ona wykonywana doraźnie, bez udziału stron postępowań wszczętych ewentualnie w wyniku takowych kontroli i ustaleń w nich poczynionych. Trudno sobie bowiem wyobrazić, aby dla możliwości przeprowadzenia takiej kontroli wymaganym było, za każdym razem, generowanie stosownych zawiadomień. Zarządca drogi, ma obowiązek czuwać, aby droga i jej pas były utrzymane w należytym stanie, zarówno technicznym, jak i prawnym. Dla realizacji tego celu obowiązany jest, za pośrednictwem swoich pracowników, monitorować drogi i w przypadku stwierdzenia jakiś nieprawidłowości, np. posadowienia w pasie drogowym urządzenia niezwiązanego z jego utrzymaniem, wszcząć postępowanie administracyjne, celem wyjaśnienia stanu rzeczy. Artykuł 67 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. Ponadto przepis ten w § 2, wśród przykładowych czynności, z których sporządza się protokół, wymienia oględziny. Z kolei zgodnie z art. 72 k.p.a. czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Chociaż czynnościom kontrolnym organu nie można przypisać charakteru oględzin, to jednak nie oznacza, że takie notatki nie mogą być przedmiotem dowodu (zob. wyrok NSA z 4.12.2012 r., II GSK 1763/11, LEX nr 1367156). Katalog środków dowodowych określonych w art. 75 § 1 k.p.a nie jest bowiem zamknięty, a tym samym także inne nie wymienione w tym przepisie środki dowodowe mogą być dopuszczone jako dowód w sprawie. W świetle tej regulacji istotne jest to, aby dowód mógł się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Notatka służbowa sporządzona w ramach realizacji ustawowych zadań zarządcy drogi polegających na obowiązku ochrony dróg jest środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 75 § 1 k.p.a. i podlega ocenie w trybie i na zasadach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 15.06.2012 r., II GSK 699/11, LEX nr 1244808). W ocenie Sądu okres zajęcia pasa drogowego przez skarżącego zostało w niniejszej sprawie należycie udokumentowany. Każde ze zdjęć zawartych na k. 15-23 a.a. jest opatrzone datownikiem i podpisem osoby kontrolującej. Odnośnie zarzutu, że to nie skarżący jest właścicielem reklamy będącej przedmiotem niniejszego postepowania, wyjaśnienia skarżącego Sąd uznaje za sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego myślenia. Sąd w całości podziela ustalenia organów, że reklama znajdowała się na chodniku obok ww. lokalu gastronomicznego (reklama przylegała do okna-witryny, przy którym przez pewien czas znajdował się uliczny "ogródek" przynależny do lokalu ze stolikami i krzesłami) i treścią reklamową objęty był ten lokal (pub), o czym świadczą nie tylko widniejące na tablicy loga marek podawanych w lokalu alkoholi (identyczne jak widniejące w witrynie lokalu oraz na zawieszonej na ścianie budynku tablicy przy wejściu do lokalu), hasło reklamowe mówiące o tym pubie ("probably the best belgian pub in the world"), ale także znajdująca się na tablicy nazwa "G. [...]" (w jęz. niderlandzkim - "[...]"), gdy tymczasem skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "S.". Tym samym nie ulega wątpliwości, że sprawcą zajęcia pasa drogowego był skarżący, a reklama dotyczyła prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w formie pubu. Sąd podkreśla też, że w toku postępowania skarżący zapewniony czynny w nim udział. Miała ona zatem możliwość przedstawienia lub wnioskowania dowodów na okoliczność tego, ze kto inny jest właścicielem powyższej reklamy. Skarżący złożył jedynie pismo (k.26 a.a.) w którym oświadczył, że nie umieszczał nigdy żadnej tablicy reklamowej na chodniku i wnosi o umorzenie postępowania administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę w zestawieniu z całością materiału dowodowego zebranego w sprawie, stwierdzić należy, że argumentacja skargi sprowadza się do gołosłownej polemiki, która nie może doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z obrotu prawnego. Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości w określaniu powierzchni tablic reklamowych czy też wyliczenia wysokości kary pieniężnej. Materiał dowodowy sprawy potwierdza powierzchnię przedmiotowych reklam oraz sposób jej ustalenia, a jak już wyżej wspomniano, strona skarżąca skutecznie tych ustaleń nie zakwestionowała. Właściwie też zastosowano przepisy Uchwały nr XXX/789/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na cele niezwiązane z budowa, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, gdzie w § 5 ust. 1 pkt. 8 ustalono stawkę za zajęcie pasa drogi gminnej, jaką jest ul. K. dla tablic reklamowych w kwocie 3,90 zł/mkw./dzień. Sąd uznał że organy nie naruszyły art. 189f k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W treści zaskarżonego rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdzając brak podstaw do zastosowania art. 189f k.p.a. wskazał, że waga naruszenia prawa nie była znikoma, bowiem tablice reklamowe umieszczone w pasie drogowym nieprzerwanie przez 61 dni. Dodatkowo wskazać należy, że skarżący, pomimo otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania, nie zaprzestała naruszenia prawa, zatem w ocenie Sądu zasadnie przyjęto, że nie zostały spełnione warunki przewidziane w przepisie art. 189f k.p.a do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Organ odwoławczy podzielając stanowisko organu pierwszej instancji zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji istotne ustalenia stanu faktycznego, co do zajęcia pasa drogowego przez przedmiotowy nośnik reklamowy w okresie od 28 kwietnia 2022 r. do 27 czerwca 2022 r. tj. przez 61 dni. Prawidłowo wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia. Właściwie uznał, że zajęcie pasa drogowego w celach reklamowych zostało należycie udokumentowane. Organ odwoławczy odniósł się też do sposobu liczenia kary pieniężnej w odniesieniu do przepisów ww. uchwały uznając, że wysokość kary została ustalona prawidłowo. Reasumując, wobec ustalenia, że strona skarżąca we wskazanym okresie umieściła reklamy w przedmiotowym pasie drogi bez zezwolenia, zarządca tej drogi obowiązany był do wymierzenia jej odpowiedniej kary pieniężnej. W tym zakresie nie istnieje tzw. "uznanie administracyjne", a decyzja ma charakter związany. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2026 r., poz. 143), orzekł jak w sentencji wyroku.