III SA/Kr 1227/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: ASR WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 lipca 2025 r. nr BP.503.22.2025.1001.BF. w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny nałożonej mandatem karnym postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W dniu 1 sierpnia 2025 r. (data nadania k. 51 a.a.) T. K. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 lipca 2025 r. nr BP.503.22.2025.1001.BF. w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny nałożonej mandatem karnym. Organ administracyjny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie oraz przekazanie sprawy do WSA w Warszawie, zgodnie z właściwością. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Odstępstwo od tej zasady dopuszcza art. 13 § 3 p.p.s.a., który przewiduje, że Prezydent RP może w drodze rozporządzenia przekazać sądowi wojewódzkiemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 788). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728 i 731) przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Siedziby oraz obszar właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2024 r., poz. 785). Stosownie do § 1 pkt 13 ww. rozporządzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest właściwy dla obszaru województwa mazowieckiego. Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Z ww. regulacji wynika, że tylko sprawy w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym należą do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, na obszarze których strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Przedmiotem skargi w tej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w której organ odmówił umorzenia grzywny nałożonej mandatem karnym, w oparciu o przepisy ustawy z 27 sierpnia 2099 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2023r., poz. 1270 ze zm.). Zatem, z uwagi na powyższe, powołane wcześniej rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. nie znajduje zastosowania. W związku z tym, stwierdzić należało, że właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ponadto wskazać należy, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie, iż właściwym do wniesienia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia.