III SA/Kr 1226/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Karcz (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. S. na pismo Starosty Nowosądeckiego z dnia 4 sierpnia 2025 r. znak DPR.630.20.2025.KZ w przedmiocie odmowy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. zasądza od organu na rzecz skarżącego 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 4 sierpnia 2025 r. Starosta Nowosądecki (dalej: Starosta, Organ) poinformował K. S. (dalej: Skarżący) o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o dokonanie z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy. Zaskarżona czynność została podjęta w następującym stanie faktycznym. W dniu 22 lipca 2025 r. Skarżący złożył do Powiatowego Urzędu Pracy dla Powiatu Nowosądeckiego wniosek o przyznanie ze środków Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy, w treści którego wskazał urządzenie do czyszczenia laserowego [...] typu 4 w 1 o wartości 55.1 12,05 zł brutto, przewidziane do przypisania do stanowiska pracy osoby bezrobotnej skierowanej przez Powiatowy Urząd Pracy. W rubryce "dane dotyczące liczby i organizacji wyposażonych lub doposażonych stanowisk pracy (..) skarżący podał: "pracownik zawodowy, wykształcenie zawodowe, mile widziana obsługa elektronarzędzi, sprawność manualna, umiejętność wykonywania zleconych zadań, wymagany staż pracy/doświadczenie zawodowe – nie dotyczy". Z kolei jako rodzaj prac dla osoby skierowanej Skarżący wskazał "przygotowywanie elementów konstrukcji metalowych, czyszczenie powierzchni za pomocą wiązki laserowej: usuwanie rdzy, resztek powstałych w procesie cynkowania, farb itp. Dbanie o porządek na stanowisku pracy, dbanie o należyty stan maszyn, urządzeń i sprzętu. Rozładunek, sortowanie i składowanie materiału. Utrzymanie czystości i przestrzeganie zasad bezpieczeństwa na stanowisku pracy i w obiekcie. Przestrzeganie przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, a także przepisów przeciwpożarowych". Pismem z dnia 4 sierpnia 2025 r. Organ poinformował Skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku. Uzasadnienie odmowy ograniczono do wskazania, że zgodnie z przyjętymi przez Urząd na 2025 r. "zasadami realizacji wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy’' preferowani są pracodawcy, którzy między innymi tworzą stanowiska pracy w zawodach zagrożonych długotrwałym bezrobociem, a w ewidencji bezrobotnych jest grupa osób pozwalających zabezpieczyć powstanie ewentualnego wakatu. Dalej Organ wyjaśnił, że z analizy przedstawionego wniosku, w szczególności rodzaju prac, które będą wykonywane przez skierowanego bezrobotnego, a także biorąc pod uwagę specyfikację wydatków dotyczących tworzonego stanowiska pracy (planowany zakup urządzenia laserowego [...]) w tym jego funkcje, przeznaczenie i wymagania dotyczące pracownika do obsługi powyższego urządzenia, nie jest w stanie zabezpieczyć utrzymania stanowiska pracy (w przypadku powstania wakatu) przez okres trwania umowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżący podniósł zarzuty: 1) braku wskazania podstawy prawnej i braku stosownego pouczenia o przysługujących środkach prawnych; 2) braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego – poprzez to, że organ nie odniósł się do przedstawionych argumentów, nie wykazał, które wymogi formalne nie zostały spełnione, a jest to wymagane zgodnie z §3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (t.j.:Dz.U. z 2022 r. poz. 243 z późn. zm.) oraz art. 7, 8, 9, 10 i 11 k.p.a., 3) błędnej interpretacji dotyczącej kwalifikacji pracownika – gdyż wniosek nie przewidywał wygórowanych kwalifikacji; urządzenie miało służyć do prostych czynności czyszczenia powierzchni metalowych, niewymagających specjalistycznych uprawnień; 4) pominięcia obowiązku organu aktywizacji zawodowej osób bezrobotnych – albowiem urząd powinien zapewnić skierowanie osoby bezrobotnej spełniającej minimalne wymagania, co nie zostało nawet rozważone, w sytuacji gdy większość osób zarejestrowanych jako bezrobotne wskazane we wniosku wymagania spełnia. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu, zobowiązanie organu do ponownego rozpatrzenia wniosku z uwzględnieniem przedstawionych argumentów i zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że zakres czynności zawodowych był jasno określony i obejmował działania niewymagające specjalistycznych kwalifikacji. Fakt, że urządzenie może być używane również do innych czynności, nie ma znaczenia, ponieważ nie takie zastosowanie zostało wskazane we wniosku. Skarżący podniósł, że Starosta w żaden sposób nie określał, dlaczego organ nie ma możliwość zabezpieczenia utrzymania stanowiska pracy przez czas trwania umowy. Wskazał także, że organ nawet nie pouczył go o możliwości zaskarżenia aktu administracyjnego do sądu administracyjnego, ani nie wskazał podstawy prawnej swojego działania. Skarżący zaznaczył, że wniosek dotyczył stanowiska pracy dla bezrobotnego, który musi posiadać jedynie pewną sprawność manualną, która umożliwiłaby mu czyszczenie powierzchni za pomocą wiązki laserowej. Trudno więc sobie wyobrazić, aby organ nie miał możliwość zabezpieczenia utrzymania takiego stanowiska pracy przez czas trwania umowy, gdyż większość osób zarejestrowanych jako osoby bezrobotne lub poszukujące pracy wyżej wymienione kwalifikacje spełniają. W odpowiedzi na skargę Starosta podtrzymał dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wskazał, że przedmiotowe urządzenie wymagało posiadania specjalistycznych kwalifikacji, gdyż jego obsługa obejmuje funkcje laserowego czyszczenia, które nie mogą być powierzone osobie nieposiadającej odpowiedniego doświadczenia i uprawnień. Laserowe czyszczenie to proces przygotowania powierzchni przed spawaniem, czy nakładania powłok. Zaznaczył, że bezpieczeństwo pracy przy urządzeniach laserowych jest regulowane zarówno normami technicznymi, jak i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy, co wyklucza możliwość powierzania ich obsługi osobom bez stosownych kwalifikacji zawodowych, a jedynie specjalistom. Organ wyjaśnił, że wskazane przez Skarżącego urządzenie (zgodnie z parametrami podanymi stronie internetowej serwisu urządzeń spawalniczych) posiada: moc - 3000 W, długość fali - 1064-1080 nm. Zgodnie z normą PN-EN 60825-1 laser o takiej mocy i długości fali można zaliczyć to klasy 4, dla której: "emisja promieniowania niebezpieczna dla oczu i skóry w każdych warunkach, może wywołać pożar. Zagrożenie może stanowić również promieniowanie odbite i rozproszone". Według tejże normy działający laser powinien znajdować się pod kontrolą doświadczonego, dobrze wyszkolonego operatora. Ponadto zgodnie z art. 2 ust. a pkt iii Dyrektywy 2006/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (sztucznym promieniowaniem optycznym) (dziewiętnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG): promieniowanie optyczne: wszelkie promieniowanie elektromagnetyczne o długości fali w zakresie od 100 nm do Imm. Widmo promieniowania optycznego dzieli się na promieniowanie nadfioletowe, promieniowanie widzialne i promieniowanie podczerwone: (...) promieniowanie podczerwone: promieniowanie optyczne o długości fali w zakresie od 780 nm do 1 mm. Zakres podczerwieni dzieli się na IRA (780 - 1 400 nm), (...)". Z kolei art. 2 ust. b. c ww. Dyrektywy określają definicję laseru i promieniowania przez niego wytwarzanego: Przedmiotowe urządzenie jest więc laserem wytwarzającym promieniowanie optyczne - promieniowanie podczerwone (jego długość fali to 1064-1080 nm). Do operowania laserem wymagany jest certyfikat spawacza zgodny z normą PN-EN ISO 9606-1 i certyfikowane szkolenie, a w niektórych przypadkach także certyfikat Inspektora ds. Bezpieczeństwa Laserowego. Wymagania, jakie musi spełnić zakład pracy - pracodawca stosujący ww. typ lasera określają: ww. dyrektywa; rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 maja 2010 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z ekspozycją na promieniowanie optyczne, rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy Powyższe akty stanowią o konieczności zapewnienia pracownikowi będącemu operatorowi urządzenia ww. typu specjalnych warunków pracy zapobiegającym długofalowym zagrożeniom dla zdrowia oraz ryzyku schorzeń chronicznych wynikającym z ekspozycji na promieniowanie optyczne, odzieży ochronnej oraz zapewnienia okresowych profilaktycznych badań lekarskich. Pracodawca musi również prowadzić stosowną dokumentację dotyczącą poziomu ekspozycji, co określa Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 maja 2010 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z ekspozycją na promieniowanie optyczne. Rozporządzenie to mówi także o następujących działaniach, które winien podjąć pracodawca: wprowadzanie procesów lub metod pracy ograniczających ryzyko zawodowe związane z promieniowaniem optycznym; dobór urządzeń, przeznaczonych do wykonywania określonej pracy, o możliwie najniższej emisji promieniowania optycznego; ograniczanie emisji promieniowania optycznego środkami technicznymi, w tym przez stosowanie, w przypadkach koniecznych, urządzeń ochronnych i innych środków ochrony zbiorowej (blokad, obudów, osłon, ekranów itp.); konserwowanie urządzeń będących źródłem emisji promieniowania optycznego i ich wyposażenia, stosowanych urządzeń ochronnych i środków ochrony zbiorowej oraz miejsc i stanowisk pracy; projektowanie miejsc pracy i rozmieszczaniu stanowisk pracy w sposób umożliwiający izolowanie od źródeł promieniowania oraz ograniczający Jednoczesną ekspozycję na promieniowanie optyczne emitowane przez wiele źródeł promieniowania; ograniczanie czasu trwania i poziomu ekspozycji; zapewnienie prawidłowo dobranych środków ochrony indywidualnej; przestrzeganie instrukcji producentów sprzętu, w szczególności w zakresie bezpiecznej obsługi, zapobiegającej powstawaniu szkodliwych emisji promieniowania optycznego lub nadmiernych poziomów ekspozycji. Organ wskazał również, że jeśli nawet wśród bezrobotnych znajdowałaby się osoba z odpowiednimi kwalifikacjami, to w wypadku ustania stosunku pracy między nim a Skarżącym przed upływem minimalnych 18 miesięcy, organ nie byłby w stanie skierować na jego miejsce kolejnego bezrobotnego, co uniemożliwiało prawidłowe wykonanie umowy. Ponadto celem takiej formy wparcia jest przede wszystkim udzielenie pomocy nisko wykwalifikowanej części osób bezrobotnych, które z uwagi na swoje ograniczone kwalifikacje mają szczególne trudności w znalezieniu zatrudnienia na otwartym rynku pracy, a nie kierowanie wsparcia do specjalistów, którzy ze względu na posiadane kompetencje mogą uzyskać zatrudnienie bez konieczności korzystania z instrumentu finansowanego ze środków publicznych. Dalej Organ wyjaśnił, że Skarżący wybrał urządzenie "4 w 1', jednocześnie argumentując potrzebę jego zakupu jedynie w zakresie funkcji czyszczenia, tj. pobocznej, o najmniejszym znaczeniu. Wnioskowane urządzenie laserowe integruje trzy kluczowe procesy obróbki metalu: funkcję spawania laserowego, funkcję czyszczenia laserowego i funkcje cięcia laserowego. Organ w rozmowie telefonicznej poinformował Skarżącego o możliwości zakupu urządzenia ograniczonego do niezbędnej funkcji, które mogłoby być obsługiwane przez dostępnych bezrobotnych. Skarżący odmówił jednak skorzystania z tej alternatywy wskazując brak zainteresowania. Organ zaznaczył przy tym, że Skarżący w dniu 17 marca 2025 r. otrzymał już pomoc de minimis w postaci refundacji doposażenia stanowiska pracy w wysokości 28.439,84 zł. Odnosząc się do zarzutu rzekomego braku wskazania podstawy prawnej i stosownego pouczenia o przysługujących środkach prawnych, Organ zaznaczył, że pismo skierowane do Skarżącego miało charakter informacyjny, a nie decyzji administracyjnej, wobec czego obowiązki wynikające z k.p.a. nie były w tym przypadku relewantne. Organ w pełni wyjaśnił Skarżącemu przyczyny negatywnego rozpatrzenia wniosku. Również przywołana została podstawa prawna działania organu - przepisy ustawy oraz zasady prowadzenia polityki aktywizacji zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym albowiem w myśl art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2026.143 dalej: p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W dalszej kolejności wskazać trzeba, że Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a.uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy to uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części (art. 145 §1 p.p.s.a.). Z kolei jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach to uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 §2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przechodząc do sedna. Z akt sprawy wynika, że Skarżący w dniu 22 lipca 2025 r. złożył wniosek o refundację zakupu urządzenia do czyszczenia laserowego [...] typu 4 w 1 o wartości 55.112,05 zł brutto. Urządzenie miało zostać przypisane do stanowiska pracy osoby bezrobotnej skierowanej przez urząd pracy. Wnioskodawca określił wymagania wobec pracownika jako niewygórowane, wskazując na wykształcenie zawodowe, mile widzianą obsługę elektronarzędzi, sprawność manualną i umiejętność wykonywania zleconych zadań. Jako zakres prac wskazał przygotowywanie elementów konstrukcji metalowych, czyszczenie powierzchni za pomocą wiązki laserowej, usuwanie rdzy, resztek cynkowania i farb, rozładunek, sortowanie i składowanie materiałów oraz przestrzeganie zasad BHP. Organ odmówił uwzględnienia wniosku, podając, że nie jest w stanie zabezpieczyć utrzymania stanowiska pracy w przypadku powstania wakatu przez okres trwania umowy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną. Refundacja kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy nie jest przyznawana w drodze decyzji, lecz na podstawie umowy zawieranej ze starostą. Także odmowa uwzględnienia wniosku nie przybiera postaci decyzji administracyjnej. Nie oznacza to jednak, że czynność ta jest wyłączona spod kontroli sądu administracyjnego. Przeciwnie, wskazana czynność jest czynnością z zakresu administracji publicznej, która podlega kontroli Sądu administracyjnego w zakresie jej zgodności z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1736/11 (orzeczenie dostępne w CBOSA oraz w Lex) wyraził pogląd, że stanowisko w zakresie rozstrzygnięcia odmowy refundacji wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanych bezrobotnych ze środków funduszu pracy ze środków funduszu pracy nie dokonuje się w formie decyzji administracyjnej, ale czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd ten należy uznać za aktualny w sprawie niniejszej uwzględniając rozwiązania przyjęte przez ustawodawcę w ustawie z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U.2025.620 dalej: "ustawa o rynku pracy", która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2025 r. oraz w obowiązującym do dnia 30 listopada 2025 r. Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszy Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (t.j.:Dz.U.2022.243 dalej "rozporządzenie z 2017 r.") zastąpionym od dnia 1 grudnia 2025 r. Rozporządzeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 listopada 2025 r. w sprawie wniosków i realizacji umów o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej oraz o refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy (Dz.U.2025.1645 dalej "rozporządzenie z 2025 r."). Pismo powiadamiające o odmowie przyznania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego jako czynność podlega kontroli sądowoadministracyjnej stosowanie do unormowania zawartego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Kontrola ta może być sprawowana, gdy skarga na czynność zostanie wniesiona w terminie i w sposób określony w art. 52 i art. 53 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie termin i tryb wniesienia skargi został zachowany. Jednocześnie przedmiotowa czynność spełnia warunki uznania ją, za inną niż decyzje i postanowienia, czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wskazano w uzasadnieniu przywołanego wyroku NSA czynność w sprawie indywidualnej charakteryzuje się tym, że: dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, ma charakter publiczny, jest podejmowana w sprawie indywidualnej i nie ma charakteru decyzji lub postanowienia, a więc norma prawa administracyjnego nie wymaga konkretyzacji przy pomocy sformalizowanej procedury administracyjnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, s. 54-55, t. 33, Warszawa 2011). Kwestia przyznania lub odmowy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Aktualnie podstawą prawną do przyznania refundacji jest przepis art. 154 ust. 1 pkt. 1 ustawy o rynku pracy stosownie do którego Starosta może zrefundować przedsiębiorcy z Funduszu Pracy koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego lub skierowanego poszukującego pracy niezatrudnionego i niewykonującego innej pracy zarobkowej opiekunowi osoby niepełnosprawnej. Rozstrzygnięcie w tym zakresie dotyczy uprawnienia polegającego na pokryciu kosztów, które poniósł przedsiębiorca w związku z wyposażeniem lub doposażeniem stanowisk pracy skierowanych do niego osób. Ma ona charakter publiczny, ponieważ jest podejmowana przez organ administracji państwowej w sprawie skierowanej do podmiotu niebędącego organem administracji publicznej. Sprawa ma charakter indywidualny, gdyż rozstrzygnięcie o odmowie przyznania refundacji dotyczy konkretnego przedsiębiorcy, który na podstawie obowiązującego rozporządzenia złożył stosowny wniosek (por. §11 rozporządzenia z 2025 r. oraz §3 rozporządzenia z 2017 r.). Jak przy tym trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku sprawy dotyczące refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy dla skierowanych bezrobotnych ze środków Funduszu Pracy nie są załatwiane w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem ich konkretyzacja nie wymaga formy decyzji administracyjnej. Wskazują na to przepisy relewantnych rozporządzeń, które statuują odrębną procedurę przyznawania i odmowy przyznawania środków. Przedsiębiorca składa wniosek o ustalonej treści wraz z oświadczeniami. Wniosek taki podlega ocenie i jest podstawą do zawarcia w umowy cywilnoprawnej. Podstawą refundacji jest zawarta umowa. W § 3 ust. 3 rozporządzenia z 2017 r. wskazano, że o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnieniu wniosku o refundację starosta powiadomią w formie pisemnej w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku. Przy czym w przypadku nieuwzględnienia wniosku starosta podaje przyczynę odmowy. Przepis ten choć wskazuje dodatkowy element jaki powinno zawierać powiadomienie o odmowie uwzględnienia wniosku nie statuuje jednak formy decyzji administracyjnej, jako sposobu zakończenia sprawy o odmowie przyznania refundacji, ale określa, że wnioskodawca otrzymuje jedynie pisemne powiadomienie o odmowie, w którym podaje się przyczyny odmowy. Prawodawca wyraźnie więc przesądził formę, w jakiej przedsiębiorca jest powiadamiany o odmowie przyznania refundacji - pismo z podaniem przyczyny odmowy. Stanowisko powyższe ma także oparcie w treści art. 38 ust. 1 pkt 14 ustawy o rynku pracy, który określa w jakich sprawach z zakresu opisanym przez ww. ustawę starosta wydaje decyzje administracyjne. Katalog wymienionych spraw ma charakter zamknięty, a więc w innych sprawach organ ten nie wydaje decyzji. Podsumowując. Odmowa refundacji dotyczy realizacji publicznoprawnego instrumentu rynku pracy, finansowanego ze środków Funduszu Pracy, a więc jest czynnością z zakresu administracji publicznej odnoszącą się do sytuacji prawnej wnioskodawcy w związku z czym czynność ta podlega kontroli Sądu administracyjnego, przy czym zakres kontroli sądowej jest w tego rodzaju sprawie ograniczony. Sąd nie może nakazać zawarcia umowy ani przyznać refundacji. Nie zastępuje też organu w ocenie celowości wydatkowania środków publicznych. Sąd bada natomiast, czy organ działał w granicach prawa, czy zachował kryteria wynikające z przepisów i przyjętych zasad, czy nie naruszył zasady równego traktowania wnioskodawców oraz czy podał rzeczywistą i weryfikowalną przyczynę odmowy. W niniejszej sprawie jak wskazano i wykazano powyżej obowiązkiem Organu było pisemne powiadomienie Skarżącego o odmowie uwzględnienia wniosku i podanie przyczyny tej odmowy. Obowiązek ten nie ma charakteru czysto formalnego. Przyczyna odmowy powinna być na tyle konkretna, aby strona mogła zrozumieć motywy rozstrzygnięcia, a sąd mógł skontrolować, czy organ nie przekroczył granic przysługującego mu luzu decyzyjnego. Tymczasem w sprawie niniejszej Organ wskazał jedynie, że z uwagi na rodzaj prac, specyfikację wydatków, funkcje urządzenia i wymagania dotyczące pracownika nie jest w stanie zabezpieczyć utrzymania stanowiska pracy przez okres trwania umowy. Takie uzasadnienie ma charakter ogólnikowy. Nie wynika z niego, jakie konkretne kwalifikacje były zdaniem Organu niezbędne do obsługi urządzenia. Nie wyjaśniono, dlaczego wymagania opisane przez Skarżącego były niewystarczające. Nie wskazano, czy Organ dokonał analizy ewidencji osób bezrobotnych, ilu bezrobotnych mogłoby odpowiadać profilowi stanowiska, czy możliwe byłoby skierowanie osoby po przeszkoleniu oraz dlaczego ewentualne powstanie wakatu uniemożliwiałoby dalsze wykonywanie umowy. Dopiero w odpowiedzi na skargę Organ przedstawił szeroką argumentację dotyczącą klasy lasera, długości fali, wymogów BHP, zagrożeń dla oczu i skóry, norm technicznych, dyrektywy 2006/25/WE oraz konieczności zapewnienia szczególnych warunków pracy. Argumentacja ta może być merytorycznie istotna, ale nie może zastąpić uzasadnienia zaskarżonej czynności. Kontroli Sądu podlega bowiem czynność z dnia 4 sierpnia 2025 r., a nie jej późniejsze uzupełnienie w odpowiedzi na skargę. Nie można wykluczyć, że po ponownym rozpoznaniu wniosku organ dojdzie do tego samego rezultatu. Sąd dostrzega, że przedmiotowe urządzenie laserowe, przeznaczone nie tylko do czyszczenia, ale również do innych procesów obróbki metalu, może wymagać szczególnych kwalifikacji, środków ochrony oraz organizacji stanowiska pracy. Organ ma prawo badać, czy planowany wydatek odpowiada celowi refundacji oraz czy istnieje realna możliwość skierowania i utrzymania na tym stanowisku osoby bezrobotnej. Ma również prawo uwzględniać, że instrument refundacji ma służyć aktywizacji osób pozostających bez pracy, a nie finansowaniu zakupu sprzętu, którego obsługa wymaga kwalifikacji niedostępnych wśród osób zarejestrowanych w urzędzie. Rzecz jednak w tym, że Organ powinien te okoliczności ustalić i wyjaśnić przed odmową oraz ująć je w piśmie negatywnie rozpatrującym wniosek. Strona nie może dowiadywać się dopiero z odpowiedzi na skargę, jaka była rzeczywista podstawa odmowy. Zasadny jest zatem zarzut braku należytego uzasadnienia i niewystarczającego wyjaśnienia sprawy. Nie jest natomiast trafne stanowisko Skarżącego w takim zakresie, w jakim zmierza ono do wykazania, że organ miał obowiązek przyznać refundację po spełnieniu wymogów formalnych. Refundacja ma charakter fakultatywny i umowny. Organ dysponuje w tym zakresie zakresem oceny, obejmującym także celowość wydatkowania środków publicznych oraz możliwość zapewnienia osoby bezrobotnej na tworzone stanowisko pracy. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym samo spełnienie przez wnioskodawcę określonych warunków nie obliguje organu do złożenia oświadczenia woli w przedmiocie zawarcia umowy. Obowiązek taki nie powstaje ex lege po spełnieniu określonych przesłanek lecz warunkowany jest pozytywnym rozpatrzeniem wniosku, przy czym kryteria określone w rozporządzeniu pozostawiają znaczny zakres luzu decyzyjnego w podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie wniosku. Rozstrzygnięcie organu stanowi przesłankę zawarcia umowy cywilnoprawnej, ewentualne zaś roszczenia z niej wynikające mogą być dochodzone przed sądem powszechnym. W przypadku negatywnego rozpatrzenia wniosku nie dochodzi do zawarcia umowy i wnioskodawca nie dysponuje możliwością skutecznego wniesienia powództwa. Ponownie rozpoznając sprawę Organ powinien w szczególności ustalić, jakie kwalifikacje i warunki BHP są rzeczywiście niezbędne do obsługi urządzenia wskazanego we wniosku, czy osoby zarejestrowane jako bezrobotne lub poszukujące pracy o których mowa w art. 147 ust. 1 pkt. 3 ustawy o rynku pracy mogą spełniać te wymagania, czy możliwe jest ich przeszkolenie, czy w przypadku powstania wakatu urząd mógłby skierować kolejną odpowiednią osobę oraz czy zakup urządzenia wielofunkcyjnego 4 w 1 pozostaje w racjonalnym związku z opisanym stanowiskiem pracy. Dopiero po dokonaniu tych ustaleń Organ powinien ponownie rozpoznać wniosek i w razie odmowy podać konkretną, zindywidualizowaną przyczynę negatywnego rozstrzygnięcia. Z tych względów Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności o czym orzeczono w pkt I wyroku. Natomiast o kosztach orzeczono w pkt II na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §1 p.p.s.a.