III SA/Kr 1177/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. O. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. O. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 19 lipca 2013 r. nr [....] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie na jego rzecz adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka.

Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się ustanowienia adwokata. Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem. Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, synem i córką. Określając swój majątek uwidocznił, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Dochody swego gospodarstwa domowego oszacował na kwotę 1600 zł z jego umowy o pracę. Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że z uwagi na kryzys w branży budowlanej zmuszony został do zamknięcia swojej działalności gospodarczej albowiem wypowiedzenie umowy o roboty budowlane przez jego głównego kontrahenta spowodowało załamanie się jego płynności finansowej. Aktualnie jego dochody odpowiadają najniższemu wynagrodzenie. Na utrzymaniu ma żonę i dwójkę dzieci. Nie posiada żadnego wartościowego majątku. Podniósł, że zobowiązany jest do spłacania długów powstałych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Przepis art. 245 ppsa przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 §1 pkt. 2 ppsa) polega na zwolnieniu tylko z opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje to w sytuacji, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania (obejmujących wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika) bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył wymagane oświadczenie, które pozwala uznawać skarżącego za osobą niezamożną w potocznym tego słowa znaczeniu. Tak bowiem należy postrzegać osobę bez majątku, zadłużoną. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi dysponuje to gospodarstwo domowe skarżącego wystarczają na opędzenie podstawowych potrzeb dnia codziennego. W związku z tym udzielono skarżącemu wnioskowanej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.