III SA/Kr 1092/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 8 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata S. F. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej w sprawie ze skarg G. P. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr [...] z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr [...] z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr [...] z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr [...] z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie adwokatowi S. F.i wykonującemu zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w K., kwotę 600 zł (słownie: sześćset złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.

Ustanowiony dla strony adwokat którego Okręgowa Rada Adwokacką wyznaczyła w osobie mecenasa S. F. za czynności podjęte przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji otrzymał stosowne wynagrodzenie (k. [...]). Następnie w sporządzonej i wniesionej skardze kasacyjnej sformułował m.in. wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wraz z oświadczeniem, że opłaty te nie zostały opłacone w całości lub części (k. [...]). Wyznaczony adwokat nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. [...]). Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2017 r. wydanym w sprawie do sygn. akt I OSK 3265/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy. Z urzędu stwierdza się, że w związku z brakiem uzasadnionego przypadku (w rozumieniu przepisu art. 250 §2 ppsa) akta sprawy zostały przekazane referendarzowi sadowemu do rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej (vide: zarządzenia z 25.08.2017 i 28.08.2017 r. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wobec tego, że skarga kasacyjna została wniesiona w 2015 r. więc zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) Zgodnie z §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku zostało ono złożone przez adwokata. Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje adwokatowi który prowadził sprawę przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji opłata w wysokości 120 zł stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b) cyt. rozp. Kwota ta odpowiada bowiem 50% stawki określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c). Uwzględniając jednocześnie fakt, że w realiach rozstrzyganego przypadku, sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ustaloną opłatę należało zwielokrotnić do kwoty 600 zł (z wyliczenia 120x5=600). Chociaż bowiem połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wykazują znaczne podobieństwo stanu prawnego oraz zbieżność przedmiotową, to jednak w takich przypadkach zdaniem NSA nie mogą być traktowane jak sprawa pojedyncza (por. wyrok NSA z 6.11.2009 r. I OSK 392/09 oraz postanowienie WSA w Krakowie z 30.03.2010 r. III SA/Kr 635/08). Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie oznacza bowiem, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę a tylko jest podyktowane względami technicznymi oraz ekonomią procesową. To zaś nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak-Molczyk komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z 1.04.2010 r. II OSK 2060/09 a także postanowienie NSA z 10.06.2008 r. II FZ 231/08). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.