III SA/Kr 1061/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu w dniu 26 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. T. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 16 czerwca 2025 r, znak WZ-VIII.3151.160.2024 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę.

Postanowieniem z 16.06.2025 r., znak WZ-VIII.3151.160.2024, Wojewoda Małopolski odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec G. T. (dalej: "skarżący") w związku z niewykonaniem obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Postanowienie to zawierało pouczenie o możliwości wniesienia na nie zażalenia do Ministra Zdrowia za pośrednictwem Wojewody Małopolskiego w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Pismem nadanym w dniu 14.07.2025 r. skarżący wniósł do Sądu skargę na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie skargi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest poprzedzone badaniem, czy skarga w ogóle jest dopuszczalna. Jak stanowi art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), co do zasady skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. Oznacza to, że osoba niezadowolona z rozstrzygnięcia organu I instancji może wnieść odwołanie lub zażalenie do organu wyższego rzędu. Dopiero, gdy organ II instancji wyda postanowienie, można wnieść na nie skargę do sądu administracyjnego. Tym samym skarga jest niedopuszczalna, jeżeli skarżący nie wniesie zażalenia do organu II instancji i od razu zaskarży do sądu administracyjnego postanowienie organu I instancji, albo gdy – już po wyczerpaniu przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia – wniesie skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji do sądu administracyjnego. Sądy administracyjne nie są bowiem powołane do kontroli legalności rozstrzygnięć organów administracyjnych I instancji (nieostatecznych), gdyż takie działanie naruszałoby ww. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżony akt został wydany przez organ I instancji, a skarżący został prawidłowo pouczony o przysługującym mu środku zaskarżenia, tj. zażaleniu do Ministra Zdrowia. Tym samym skarga na rozstrzygnięcie organu I instancji, jako wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.