III SA/Kr 1000/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie: WSA Jakub Makuch Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2024 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie z dnia 6 kwietnia 2023 r., znak: WP-IX.9531.5.3.2023, w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności skargę oddala.

Zaskarżoną przez W. Ł., zwaną dalej skarżącą, decyzją z dnia 6 kwietnia 2023 r., znak: WP-IX.9531.5.3.2023, Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 98 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 100), utrzymał w mocy decyzję Miejskiego Zespołu ds. Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie z dnia 30 stycznia 2023 r., znak: SZ-13-1.8421.1.5431.2019, o umorzeniu postępowania w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z wniosku W. Ł. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Dnia 5 sierpnia 2019 r. skarżąca złożyła w Miejskim Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie) wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, w celu kontynuacji posiadanego dotychczas umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Do wniosku załączyła jedynie zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia z dnia 31 lipca 2019 r. Dnia 6 września 2019 r, na podstawie § 33 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2021 r., poz. 857) lekarz analityk, wyznaczony przez Przewodniczącego miejskiego zespołu, dokonał wstępnej weryfikacji złożonej dokumentacji w zakresie jej kompletności oraz konieczności uzupełnienia o niezbędne dokumenty medyczne. Dnia 19 września 2019 r. Przewodniczący miejskiego zespołu zawiadomił skarżącą o konieczności uzupełnienia dokumentacji medycznej o: aktualne wyniki badań psychologicznych z ostatnich dwóch lat - wyniki testów organicznych, badania osobowości, wynik EEG, opis RTG lub MRI kręgosłupa, odpis kartoteki z przebiegu leczenia w poradni specjalistycznej z ostatnich dwóch lat, posiadane karty informacyjne leczenia szpitalnego, w terminie do dnia 11 października 2019 r. Dnia 11 października 2019 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania z uwagi na konieczność pozyskania ww. dokumentacji medycznej. Postanowieniem z dnia 17 października 2019 r., znak SZ-13-1.8421.1.5431.2019, Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie zawiesił postępowanie. Jednocześnie pouczono skarżącą, że jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania (tj. do 17 października 2022 r.) skarżąca nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Dnia 20 października 2022 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania, załączając zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia z dnia 20 września 2022 r. Pismem z dnia 24 października 2022 r. poinformowano skarżącą, że nie uzupełniła wymaganej dokumentacji medycznej i postępowanie administracyjne pozostaje nadal zawieszone. Decyzją z dnia 30 stycznia 2023 r., znak: SZ-13-1.8421.1.5431.2019, Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie umorzył postępowanie w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wyjaśnił, że okres trzech lat, od daty zawieszenia postępowania upłynął w dniu 17 października 2022 r. Skarżąca nie dostarczyła wymaganych dokumentów w tym okresie, w związku z czym należało postępowanie umorzyć. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła odwołanie. Opisaną na wstępie decyzją z dnia 6 kwietnia 2023 r. Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tak podjętej decyzji organ wskazał, że dokonanie w postępowaniu orzeczniczym rozstrzygnięcia w zakresie wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności następuje zgodnie z przepisami, standardami oraz procedurami postpowania określonymi w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 100) oraz rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. z 2021 r., poz. 857, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności). W kwestiach nieuregulowanych zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle powyższych przepisów kwalifikacja osoby zainteresowanej do określonego stopnia niepełnosprawności następuje po przeprowadzeniu postępowania orzeczniczego, podczas którego skład orzekający dokonuje ustaleń w zakresie stopnia niepełnosprawności oraz związanych z nim wskazań. Ustalenia te następują w oparciu o wnikliwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności aktualnych wyników badań, opinii specjalistycznych oraz badanie lekarskie, których celem jest ustalenie ograniczeń zawodowych i funkcjonalnych, a następnie przyrównanie ich do definicji i stopni niepełnosprawności wyrażonych w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Zgodnie z treścią § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, do wniosku o wydanie orzeczenia dołącza się dokumentację medyczną, w tym zaświadczenie lekarskie, wydane nie wcześniej niż na 30 dni przed dniem złożenia wniosku, oraz inne dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. W przypadku stwierdzenia przez lekarza analityka, że przedłożona wraz z wnioskiem dokumentacja jest niewystarczająca do wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, Przewodniczący zespołu zawiadamia na piśmie osobę zainteresowaną o konieczności jej uzupełnienia oraz wyznacza termin złożenia brakującej dokumentacji z pouczeniem, że nieuzupełnienie jej w określonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. § 2. Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie skarżąca załączyła do wniosku o wydanie orzeczenia wyłącznie zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia, zatem koniecznym stało się wezwanie jej do uzupełnienia niezbędnej dokumentacji medycznej. Podstawą zawieszenia postępowania administracyjnego był wniosek strony z 11 października 2019 r., w którym skarżąca powołała się na konieczność pozyskania żądanej dokumentacji medycznej (art. 98 § 1 k.p.a.). Jeśli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania strona nie zwróci się o jego podjęcie, wówczas żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (98 § 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie trzyletni termin do złożenia wniosku o podjęcie postępowania upłynął 17 października 2022 r., jednak ze względu na przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) oraz ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875), bieg terminów procesowych był zawieszony od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r., dlatego też termin na podjęcie postępowania w przedmiotowej sprawie, wedle powyższych przepisów, został odpowiednio wydłużony o okres zawieszenia terminów na mocy ustaw szczególnych. Organ wskazał, że analiza formalno - prawna nadesłanych przez organ pierwszej instancji akt sprawy wykazała, że skarżąca wystąpiła 20 października 2022 r. do miejskiego zespołu wnioskiem o wznowienie postępowania, załączając do nie go wyłącznie zaświadczenie o stanie zdrowia. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie uzupełniła wymaganej dokumentacji medycznej w okresie biegu terminu zawieszenia postępowania, zatem organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu pierwszej instancji o uznaniu wniosku z dnia 5 sierpnia 2019 r. za wycofany i w związku z tym zasadnie wydał orzeczenie o umorzeniu postępowania administracyjnego. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego., w tym m.in. wyrok z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1180/11, w którym stwierdzono, że "Naczelny Sąd Administracyjny opowiada się za stanowiskiem przyjętym przez Sąd I instancji, według którego w przypadku niezwrócenia się strony w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania o podjęcie postępowania, a więc zaistnienia sytuacji, w której żądanie wszczęcia postępowania uważa się za niebyłe (art. 98 § 2 Kpa), należy na podstawie art. 105 § 1 Kpa, umorzyć postepowanie w formie decyzji". Jednocześnie organ wyjaśnił, że w obecnej sytuacji skarżąca ma możliwość, po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji, złożyć wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w Miejskim Zespole do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie, w terminie dogodnym, uwzględniającym jej sytuację osobistą i zdrowotną, załączając do niego zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia oraz dokumentację medyczną odzwierciedlającą jej aktualny stan zdrowia. W skardze złożonej na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów: - art. 77 § 1 i 2 oraz art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu, - art. 53 k.p.a. z uwagi na arogancje organu, - art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak adekwatnego uzasadnienia decyzji przejawiającego się w niewyczerpującym i nieprzekonywującym wyjaśnieniu motywów wydanego rozstrzygnięcia, - art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a., bowiem strona nie uczestniczyła w postępowaniu przed organem odwoławczym, nie została np. przeprowadzona rozprawa administracyjna, która jest częścią postępowania wyjaśniającego i ma na celu umożliwienie ustalenia stanu faktycznego w sprawie, pozwalając na przeprowadzenie dowodów w jednym miejscu i czasie. Co istotne, postępowanie dowodowe organu odwoławczego sprowadziło się jedynie do zapoznania się z orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, - art. 9 k.p.a. poprzez odmowę sporządzenia protokołu i złożenia wniosków dowodowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona bowiem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym kontrola wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji o umorzeniu postępowania o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z wniosku skarżącej wykazała, że decyzje te nie są obarczone kwalifikowanymi wadami skutkującymi stwierdzeniem nieważności, czy wznowieniem postępowania. Sąd nie dopatrzył się także takich naruszeń przez organy zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, które by powodowały konieczność uchylenia tych decyzji. Powtórnie podkreślić należy, że na skutek skargi skarżącej kontroli zostały poddane decyzje o umorzeniu postępowania o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z wniosku skarżącej. Podstawę materialnoprawną tych decyzji stanowił art. 98 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). W świetle tego przepisu jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Zdaniem Sądu po pierwsze, organ odwoławczy mógł wydać w postępowaniu odwoławczym decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji po rozpoznaniu odwołania skarżącej. Podnieść należy, że Sąd wezwał organ do złożenia wyjaśnień m. in. w tym zakresie i na podstawie art. 113 § 2 P.p.s.a. postanowił przeprowadzić dowody z dokumentów poza rozprawą. Z wyjaśnień organu, zawartych w piśmie z dnia 11 marca 2024 r. (k. 34 akt sadowych) wynika niezbicie, że skarżąca skutecznie uzupełniła brak formalny odwołania poprzez jego podpisanie i odesłała je do organu przy piśmie z dnia 28 marca 2023 r. (nadane w tym samy m dniu w urzędzie pocztowym), którego kopię, z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem dołączył organ do wskazanego pisma z dnia 11 marca 2024 r. Organ odwoławczy mógł zatem procedować. Wobec powyższego kluczowa dla prawidłowości kontrolowanych decyzji o umorzeniu postępowania jest wykładnia rozpoczęcia biegu terminu "trzech lat od daty zawieszenia postępowania". W wykładni przepisu art. 98 § 2 k.p.a. w doktrynie, jak i w orzecznictwie istnieje rozbieżność poglądów co do tego, od kiedy rozpoczyna bieg trzyletni okres, o którym mowa w tym przepisie, czy odnosi się on od daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, czy też od daty doręczenia postanowienia o zawieszeniu postępowania. "Zgodnie z przeważającym nurtem orzeczniczym zwrot "w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania" użyty w dyspozycji art. 98 § 2 k.p.a. odnosi się - jeżeli chodzi o rozpoczęcie biegu terminu 3 lat - do daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, a nie do daty jego doręczenia. Wskazany pogląd opiera się na założeniu, że data początkowa od której zaczyna biec termin 3 lat musi być datą jednakową dla wszystkich stron postępowania, co było by niemożliwe w sprawach, w których o zawieszenie postępowania występowało kilka osób."(zob. Chabel Cezary, Rozpoczęcie biegu terminu zawieszenia postepowania na wniosek strony; linia orzecznicza art. 98 § 2 k.p.a. w LEX/el 2017). Także Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela powyższy, dominujący pogląd, że w tym wypadku rozpoczęcie biegu terminu trzech lat liczy się od daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, a nie do daty jego doręczenia. Zasadnie bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2024/14(publik w LEX nr 2082498), że po pierwsze, bieg trzyletniego terminu liczy się od daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w uwzględnieniu wniosku strony, a nie od daty jego doręczenia stronom. Po drugie, że jest to termin materialnoprawny. "... Termin, o którym tu mowa, jest wprawdzie zastrzeżony w ustawie procesowej, ale to samo w sobie nie przesądza o jego charakterze, gdyż niektóre zamieszczone w niej uregulowania mają charakter materialnoprawny. Za termin procesowy uważa się termin wyznaczony dla strony postępowania lub organu prowadzącego postępowanie (termin instrukcyjny) dla dokonania pewnej czynności procesowej. Tymczasem w rozważanym przypadku strona nie jest zobligowana do dokonania jakiejkolwiek czynności procesowej w terminie określonym w art. 98 § 2, natomiast z jego upływem gaśnie jej uprawnienie do skutecznego złożenia wniosku o podjęcie postępowania, a organ je prowadzący, w związku z wygaśnięciem tego uprawnienia, ma obowiązek postępowanie umorzyć. Upływ tego terminu sprawia zatem, że strona nie uzyska rozstrzygnięcia konkretyzującego jej prawa i obowiązki we wszczętym już postępowaniu, w którym pierwotnie zamierzała taki akt uzyskać. Tego rodzaju konsekwencje upływu terminu należy lokować nie tylko w sferze prawa procesowego, ale i materialnego, co ostatecznie powinno zadecydować o zakwalifikowaniu terminu do kategorii materialnoprawnych, a zatem niepodlegających przywracaniu (por. Marta Romańska, Komentarz do art. 98 k.p.a., Lex). Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd co do materialnoprawnego charakteru terminu, o którym mowa w art. 98 § 2 k.p.a." Wobec powyższego w ocenie Sądu organy podjęły prawidłowe decyzje o umorzeniu postępowania o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z wniosku skarżącej. Skoro postanowienie o zawieszeniu postępowania z wniosku skarżącej o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności zostało wydane w dniu 17 października 2019 r., (znak SZ-13-1.8421.1.5431.2019), w którym jednocześnie pouczono skarżącą, że jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania (tj. do 17 października 2022 r.) skarżąca nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane, to złożenie przez nią w dniu 20 października 2022 r. (k. 8 akt administracyjnych) wniosku o wznowienie postępowania (skarżąca złożyła go osobiście w tym dniu, jak wynika z wyjaśnień zawartych w piśmie organu z dnia 11 marca 2024 r.; k. 34 akt sądowych) wraz z, załączonym zaświadczeniem lekarskim o stanie zdrowia z dnia 20 września 2022 r., nastąpiło niewątpliwie po upływie okresu trzech lat, o którym mowa w art. 98 § 2 k.p.a. liczonym od daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania na wniosek skarżącej ( wniosek o zawieszenie wyrażony w piśmie skarżącej z dnia 11 października 2019 r. k. 6 akt administracyjnych). W takim stanie rzeczy skutkować to musiało wydaniem przez organy decyzji o umorzeniu postępowania z wniosku skarżącej o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności. Upływ bowiem tego terminu oznacza mianowicie, że skarżąca utraciła możność skutecznego podjęcia zawieszonego uprzednio na jej wniosek postępowania i co za tym idzie nie uzyska w tym postępowaniu orzeczenia o niepełnosprawności, a organy miały obowiązek umorzyć postępowanie, gdyż żądanie skarżącej uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności uważa się wtedy w świetle postanowień art. 98 § 2 in fine za wycofane. Prawidłowe były w tym zakresie działania organów. Za mylące, lecz nie mające wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia, wobec wskazanych kluczowych okoliczności upływu terminu trze lat od wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, należało uznać jedynie wskazania organu odwoławczego odnoszące się do nieuzupełnienia w tym okresie przez skarżącą, pomimo jej wezwania, wniosku o wskazaną dokumentację medyczną. Jego nieuzupełnienie, jak zresztą prawidłowo pouczono też w tym zakresie skarżącą, skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania wobec treści § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2021 r., poz. 857). Podkreślić przy tym należy, że Sąd nie oceniał, i zresztą nie mógł oceniać, prawidłowości działania organów w zakresie konieczności uzupełnienia przez skarżącą wniosku o dokumentację medyczną i skutków nieuzupełnienia tego wniosku o tą dokumentację skoro upływ trzyletniego terminu powoduje konieczność umorzenia postępowania a więc nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy. Podniesione zatem przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania - artykułów 77 § 1 i 2 oraz art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu, art. 53 k.p.a. poprzez arogancję organu, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i nieprzekonywujące wyjaśnienie motywów wydanego rozstrzygnięcia, art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez brak uczestniczenia skarżącej w postępowaniu przed organem odwoławczym i nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Wszystkie niezbędne okoliczności dla podjęcia rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania, w ocenie Sądu zostały wyjaśnione. Skarżąca wiedziała o uruchomionym postępowaniu odwoławczym, uruchomionym na skutek jej odwołania, co potwierdza także i pismo skarżącej z dnia 28 marca 2023 r. (k. 15 akt administracyjnych), w załączeniu którego przesyłała uzupełnione o jej podpis odwołanie, kierowane do organu odwoławczego. Organ wskazał też powody wydania rozstrzygnięcia. Niezbędne elementy z art. 107 § 3 k.p.a. w uzasadnieniu decyzji zostały wskazane. Można mieć zastrzeżenia co do redakcji uzasadnienia, ale nie w stopniu skutkującym uchyleniem decyzji. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż czynny udział w toczącym się postępowaniu, w tym także odwoławczym jest uprawnieniem strony, z którego może, ale nie musi skorzystać. Nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez pominięcie dowodu skoro skarżąca nie wykazała, że wnosiła o przeprowadzenie konkretnego dowodu i to na okoliczność mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Skarżąca, powołując się na zaniedbania organu w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych w toku postępowania, powinna więc wykazać, jakiej konkretnie czynności z tego powodu nie dokonała, jakich argumentów nie podniosła i jak wpłynęło to na wynik sprawy. Użyty natomiast w przepisie art. 9 k.p.a. zwrot "należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych" nie może być utożsamiony z udzielaniem stronom pomocy prawnej czy zastępowaniem ich aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności, skarżąca powinna wówczas po prostu podnieść okoliczności, które uważała za mające znaczenie dla rozstrzygnięcia na piśmie i wnieść je do organu. Skarga nie mogła zatem wywrzeć zamierzonego skutku. Skarżąca nie zdołała wykazać, w ocenie Sądu, takich uchybień w działaniu organów, które mogłyby dać podstawę do stwierdzenia wadliwości podjętych rozstrzygnięć, lecz nie w kwestii merytorycznej, a o umorzeniu postępowania wobec wniesienia przez skarżącą wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania z uchybieniem okresu trzech lat od daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), orzekł, jak w sentencji wyroku.