III SA/Gl 941/22

Dnia 29 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.D. na Burmistrza Miasta P. w przedmiocie działalności osób piastujących urzędy burmistrza i sekretarza miasta postanawia: odrzucić skargę.

E.D. (dalej: strona skarżąca, skarżący) pismem z dnia 19 grudnia 2022 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na działanie Burmistrza Miasta P. w przedmiocie działalności osób piastujących urzędy burmistrza i sekretarza miasta Skarżący zawarł w treści skargi szereg zarzutów dotyczących jego kolejnych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, które były rozpatrywane przez Burmistrza Miasta P. oraz przez pracownika Urzędu Miasta P. piastującego stanowisko Sekretarza Miasta. Skarżący wyjaśnił w ww. piśmie, że czuje się nękany psychicznie i prowokowany, a jego wnioski są zmanipulowane bezprawnie przez Sekretarza Miasta. Doświadcza pomówień i jest dręczony, a jego wnioski i pisma wraz z odpowiedziami nie są zgodne z przepisami prawa i wytwarzane przeciwko jego osobie. Stwierdził, że organ państwa polskiego, jakim jest Urząd Miasta P., działa wbrew Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto w skardze została opisana korespondencja jaką skarżący prowadził z Terenowym Rzecznikiem Praw Obywatelskich w K.. Burmistrz Miasta P. (dalej: organ administracji, organ) w piśmie w sprawie przekazania skargi, uznanym za odpowiedź na skargę, wskazał, że w jego ocenie jest to skarga na działalność Burmistrza Miasta P. oraz sekretarza Miasta P.. Podniósł, że z uwagi na skomplikowaną treść skargi rozważyć należy, czy skarga ta winna zostać rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny czy też zostać rozpatrzona według właściwości rzeczowej przez Burmistrza Miasta P.. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 lutego 2023 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi przez: - wskazanie przedmiotu zaskarżenia, tj. podanie daty i numeru zaskarżonego aktu lub wskazanie konkretnej czynności organu a także daty, w której skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub dokonaniu czynności. Do wykonania powyższego zakreślono stronie siedmiodniowy termin, informując zarazem, że niezastosowanie się do wezwania w terminie wskazanym spowoduje odrzucenie złożonej skargi. W piśmie z dnia 6 marca 2023 r. skarżący nie podał numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego rozstrzygnięcia) lub zaskarżonej czynności (bezczynności). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy wniesionej do sądu administracyjnego, sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest do oceny dopuszczalności skargi. Zgodnie bowiem z punktem widzenia objętym zakresem unormowania ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.), z art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 508 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. A zatem sprawy dotyczące aktów lub czynności niewymienionych w tym katalogu nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. W konsekwencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Ponadto zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał, co konkretnie skarży złożoną przez niego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. W sprawie należy zauważyć, że skarga, której przedmiotem są czynności podejmowane przez Burmistrza Miasta, działalności Sekretarza Miasta oraz prowadzenie korespondencji z Terenowym Rzecznikiem Praw Obywatelskich w K., nie należą do żadnej z kategorii aktów prawnych lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu analiza treści skargi wskazuje, że do powyższego postępowania mają zastosowanie przepisy działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.). Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego (tryb skargowo-wnioskowy, art. 221 i nast. k.p.a.), w ramach którego realizowane jest prawo składania petycji, skarg i wniosków m.in. do organów jednostek samorządu terytorialnego. Prawo to jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. w art. 63. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483). Przedmiotem skargi wniesionej w tym trybie może być w szczególności wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy (K. Wojciechowska, w: R. Hauser, M. Wierzbowski, KPA. Komentarz, 2021, s. 1475). Cechą tego typu postępowania jest brak stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a jedynie zawiadamia się o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. Celem tegoż postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności określonych organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. Zatem postępowanie nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności, a jedynie czynnością materialno-techniczna, tj. zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy (por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 562/22, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt VII SAB/Wa 41/22). Zawiadomienie nie dotyczy zatem stwierdzenia, czy też uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa i nie podlega kontroli legalności sprawowanej przez sądy, bowiem nie mieści się wśród aktów poddanych kognicji sądu administracyjnego określonych w przepisach art. 3 § 2 p.p.s.a. Powyższe rozstrzygnięcie nie zamyka skarżącemu drogi do Sądu, albowiem może on wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o ile w sposób jednoznaczny wskaże co skarży. W tym zakresie Sąd nie może domyślać się intencji skarżącego. Nie ma też obowiązku badać, które z szeregu pism przedstawionych w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, stanowi przedmiot zaskarżenia. Reasumując, niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Zatem Sąd uznał skargę, jako niepodlegającą jurysdykcji sądów administracyjnych za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Z tego względu, działając na podstawie z art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji postanowienia.