III SA/Gl 932/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi S sp. z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 lipca 2025 r. nr 0111-KDIB3-3.4013.4.2025.4.AW w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 kwietnia 2025 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym postanowieniem z 16 lipca 2025 r., nr 0111-KDIB3-3. 4013.4.2025.AW, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z 24 kwietnia 2025 r., nr [...], o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącej S. Sp. z o.o. z/s w C. o wydanie interpretacji indywidualnej. Z akt sprawy wynika, że 8 stycznia 2025 r. do Dyrektora KIS wpłynął wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie podatku akcyzowego. W opisie stanu faktycznego wnioskodawczyni wskazała, że jest podmiotem mającym siedzibę na terytorium Polski, prowadzącym działalność gospodarczą w sektorze wyrobów chemicznych, w tym m.in. rozpuszczalników. Spółka posiada status czynnego podatnika podatku od towarów i usług oraz podatnika podatku akcyzowego. Spółka jest zarejestrowana w Centralnym Rejestrze Podmiotów Akcyzowych, zgodnie z treścią art. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1542 z późn. zm.; dalej jako: "u.p.a."). Spółka jest podmiotem prowadzącym skład podatkowy. W związku z poszerzaniem oferty produktowej wnioskodawczyni planuje rozpoczęcie produkcji nowego rozcieńczalnika o nazwie handlowej Z (nazwa przyjęta dla celów złożenia niniejszego wniosku). Produkcja rozcieńczalnika Z polegać będzie na zmieszaniu toluenu (CN 2707 20) z rozcieńczalnikiem klasyfikowanym do kodu CN 3814 . Zawartość toluenu w gotowym produkcie będzie wynosić maksymalnie 70 %, zawartość rozcieńczalnika o kodzie CN 3814- maksymalnie 30 %; dopuszczalna zawartość wody nie przekroczy 1 %. Rozcieńczalnik o kodzie CN 3814 wykorzystywany jako surowiec do produkcji nie jest wyrobem akcyzowym. Wszystkie składniki znajdować będą się w posiadaniu wnioskodawczyni. Rozcieńczalnik Z będzie klasyfikowany do kodu CN 3814 00 10. Produkt będzie przeznaczony do zastosowania w przemyśle chemicznym, farbiarskim i lakierniczym do rozpuszczania (rozcieńczania) lakierów i farb nitrocelulozowych oraz ftalowych, klejów, mas uszczelniających oraz do produkcji wyrobów poliuretanowych. Może być stosowany do czyszczenia pędzli, narzędzi, elementów zabrudzonych po malowaniu bądź jako zmywacz do farb, lakierów i pokostów. Rozcieńczalnik Z nie będzie wyrobem akcyzowym w rozumieniu ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Produkcja rozcieńczalnika Z będzie miała miejsce poza składem podatkowym, na terytorium kraju. W podanym stanie faktycznym, wnioskodawca zadał pytanie, które w zmodyfikowanej wersji z 28 lutego 2028 r. brzmiało: Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym wnioskodawczyni będzie spełniała przesłanki posiadania statusu zużywającego podmiotu gospodarczego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 22 a u.p.a. i w związku z tym będzie uprawniona do stosowania zerowej stawki akcyzy na toluen (CN 2707 20) wykorzystywany do produkcji rozcieńczalnika Z, a to na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 1 u.p.a.? W zakresie tego pytania skarżąca w ramach własnego stanowiska stwierdziła, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym będzie spełniać wszystkie przesłanki posiadania statusu zużywającego podmiotu gospodarczego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 22 a u.p.a. i w związku z tym będzie uprawniona do stosowania zerowej stawki akcyzy na toulen (CN 2707 20) wykorzystywany do produkcji rozcieńczalnika Z, a to na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 1 u.p.a. Wnioskodawczyni przywołała legalną definicję zużywającego podmiotu gospodarczego zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 22 a u.p.a. W szczególności przez zużywający podmiot gospodarczy, rozumieć należy, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 22a u.p.a., podmiot mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium kraju lub przedsiębiorcę zagranicznego posiadającego oddział z siedzibą na terytorium kraju, utworzony na warunkach i zasadach określonych w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 470), którzy dokonali zgłoszenia rejestracyjnego zgodnie z art. 16 i zużywają na terytorium kraju w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wyroby akcyzowe wymienione w załączniku nr 2 do ustawy, opodatkowane zerową stawką akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, do celów uprawniających do zastosowania tej stawki akcyzy. Wnioskodawczyni stwierdziła, że w podanym zdarzeniu przyszłym spełnione są wszystkie wymienione warunki. Pismem z 5 lutego 2025 r. Dyrektor KIS wezwał stronę do uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego przez podanie: a) czy Spółka dokonała zgłoszenia w Centralnym Rejestrze Podmiotów Akcyzowych (CRPA) w związku z zamiarem dokonywania czynności wskazanych w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 126, ze zm.; dalej jako: "ustawa o podatku akcyzowym")? b) w jaki sposób i na podstawie jakich dokumentów będą Państwo nabywali wskazany we wniosku toluen o kodzie CN 2707 20? c) jaki status w zakresie podatku akcyzowego będą posiadały podmioty, od których nabędą Państwo wskazany we wniosku toluen o kodzie CN 2707 20? d) czy wskazany przez Państwa we wniosku toluen o kodzie CN 2707 20 będzie przeznaczony do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych? Na większość z nich wnioskodawczyni udzieliła odpowiedzi w piśmie z 14 kwietnia 2025r., jednak w ocenie organu nie odpowiedziała na pytanie nr 1d tj. czy wskazany przez Państwa we wniosku toluen o kodzie CN 2707 20 będzie przeznaczony do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do pali silnikowych? Organ oczekiwał odpowiedzi: tak lub nie na zadane pytanie. Tymczasem odnośnie tej kwestii, wnioskodawczyni stwierdziła, że "wskazany we wniosku toluen o kodzie CN 2707 20 będzie przeznaczony przez wnioskodawczynię do produkcji rozcieńczalnika o nazwie handlowej Z. Produkt gotowy będzie przeznaczony do wykorzystania w przemyśle chemicznym, farbiarskim i lakierniczym do rozpuszczania (rozcieńczania) lakierów i farb nitrocelulozowych oraz ftalowych, a także klejów i mas uszczelniających. Przedmiotowy rozcieńczalnik może być stosowany do czyszczenia pędzli, narzędzi, elementów zabrudzonych po malowaniu, bądź jako zmywacz do farb, lakierów i pokostów. Opisane wyżej przeznaczenie rozcieńczalnika Z oraz wchodzącego w jego skład toluenu jest jedynym właściwym przeznaczeniem tego produktu, nadanym przez producenta (wnioskodawczynię)." Postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r. organ interpretacyjny pozostawił wniosek bez rozpoznania. Postanowienie zostało doręczone 8 maja 2025 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że na postawione w pkt 1 d pytanie oczekiwał jednoznacznej odpowiedzi. Pytanie to zostało sformułowane w związku ze wskazanym jako przedmiot wniosku art. 89 ust. 2 pkt 1 u.p.a. i wyrażoną wątpliwością w postawionym pytaniu. Organ, aby móc ocenić stanowisko strony w zakresie przedstawionego nie może domniemywać przeznaczenia toulenu o kodzie CN 2707 20. W związku z wniesionym przez stronę zażaleniem, zaskarżonym postanowieniem z 15 maja 2025 r. organ utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania z 24 kwietnia 2025 r. Podany znak sprawy i uzasadnienie postanowienia jednoznacznie wskazują, że zaskarżone postanowienie dotyczy zażalenia wnioskodawcy na postanowienie organu z 24 kwietnia 2025 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Uzasadniając zajęte stanowisko organ wskazał, że wniosek nie zawierał wszystkich informacji niezbędnych do wydania interpretacji indywidualnej, zadane pytanie nie wskazywało na skutki podatkowe dla wnioskodawcy w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego, a nie jest możliwa subsumcja stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, jeżeli są one sformułowane alternatywnie, warunkowo lub wymagają ich zweryfikowania i ustalenia przez organ interpretacyjny. Wnioskodawca nie uzupełnił wniosku w oczekiwanym zakresie. Organ nie może samodzielnie określić m.in. rodzaju wyrobu akcyzowego tj. czy dany wyrób jest lub nie jest paliwem silnikowym lub opałowym. Takiego ustalenia powinien dokonać wnioskodawca wskazując to jako element stanu faktycznego lub w razie wątpliwości przy wykorzystaniu odrębnego od interpretacji trybu postępowania o wydanie WIA. Dlatego to wnioskodawca winien jednoznacznie wykazać, czy wyrób jest/będzie przeznaczony przez niego do celów innych niż opałowe lub napędowe. W skardze strona postanowieniu Dyrektora KIS zarzuciła naruszenie: 1) art. 14b § 1 i 3 i art. 14c § 1 w zw. z art. 14g i art. 14h w zw. z art. 169 § 1 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 z późn. zm.; dalej: o.p.) poprzez: - błędne uznanie, iż przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego jest niewyczerpujący i uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej; - bezpodstawne i nieuprawnione żądnie od strony skarżącej zawarcia w opisie zdarzenia przyszłego ocen prawnych, co do przeznaczenia toluenu celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1542 z późn. zm.; dalej także: u.p.a.), podczas gdy przedstawiony opis zdarzenia przyszłego zawiera wszystkie informacje niezbędne do jednoznacznej interpretacji tej okoliczności przez organ, a przez to przekroczenie dopuszczalnego zakresu postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej i przerzucanie na stronę skarżącą obowiązków organu interpretacyjnego; - niewłaściwe zastosowanie wskazanych wyżej przepisów prawa i w konsekwencji bezpodstawne pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Wobec powyższego skarżąca wniosła o: 1) o uwzględnienie niniejszej skargi i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z 24 kwietnia 2025 r. znak [...]; 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zauważyła błędne sformułowanie sentencji postanowienia, a dalej podniosła, że działanie organu narusza przepisy prawa regulujące wydawanie interpretacji indywidualnych, a także funkcje jakie ten instrument prawny winien spełniać. Skarżąca stwierdziła, że przedstawiła wyczerpujący i jednoznaczny opis zdarzenia przyszłego, który pozwala na wydanie interpretacji indywidualnej bez żadnych przeszkód prawnych. Podkreśliła podniósł, że zgodnie z będącym przedmiotem wątpliwości strony skarżącej art. 89 ust. 2 pkt 1 u.p.a.: "Stawka akcyzy na wyroby energetyczne wymienione w załączniku nr 2 do ustawy, inne niż określone w ust. 1 pkt 1-13, przeznaczone do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, wynosi 0 zł, jeżeli wyroby te są w posiadaniu zużywającego podmiotu gospodarczego". Zatem ustawowymi przesłankami warunkującymi możliwość stosowania stawki podatku akcyzowego 0 zł są m.in.: przeznaczenie wyrobów energetycznych do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych oraz fakt ich posiadania przez zużywający podmiot gospodarczy. Każdorazowo przy ocenie danego stanu faktycznego wypełnienie tych przesłanek podlegać będzie ocenie. Okoliczności te nie mogą zatem stanowić elementów opisu zdarzenia przyszłego. Przyjęcie stanowiska odmiennego prowadzi ad absurdum - do braku wątpliwości co do spełnienia przesłanek stosowania stawki akcyzy 0 zł i czyni zbytecznym złożenie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w tym zakresie. Podniósł też, że w opisie zdarzenia przyszłego spółka wskazała wyraźnie miejsce położenia swojej siedziby, fakt dokonania zgłoszenia rejestracyjnego zgodnie z art. 16 u.p.a. oraz rodzaj zużywanych wyrobów akcyzowych oraz ich przeznaczenie. Opis ten uznała za wyczerpujący i pozwalający na dokonanie przez organ interpretacyjny oceny czy w określnym zdarzeniu przyszłym Spółka spełnia wszystkie przesłanki do zastosowania stawki akcyzy 0 zł. Dokonanie przez organ interpretacji przepisów prawa nie stanowi w żadnej mierze ustalania za podatnika stanu faktycznego. Wydana interpretacja indywidualna nie miałaby również charakteru warunkowego, z uwagi na jednoznaczny opis zdarzenia przyszłego. Pełnomocnik nie zgodził się też z zarzutami organu interpretacyjnego, jakoby skarżąca żądała klasyfikacji towarów do właściwej grupy wyrobów akcyzowych. Wskazał, że w ramach przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego oraz w jego uzupełnieniu strona przedstawiła zarówno klasyfikację wyrobu akcyzowego w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej, jak i szczegółowy opis konkretnych wyrobów a także ich przeznaczenie. Końcowo, skarżąca wskazała na nieprawomocne wyroki tut. Sądu w sprawach sygn. III SA/Gl 60/25 oraz sygn. III SA/Gl 227/25 wydane w odniesieniu do analogicznych stanów faktycznych, w których argumenty skarżącej uznane zostały za zasadne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wskazał, że błędne sformułowanie zaskarżonego postanowienia z 16 lipca 2025 r. stanowi oczywistą omyłkę pisarską. Art. 89 ust. 2 u.p.a. (w tym pkt 1, który budzi wątpliwości skarżącej) wskazuje warunki, jakie należy spełnić aby móc zastosować zerową stawkę akcyzy. Warunkami umożliwiającym zastosowanie tej stawki jest m.in. przeznaczenie określonych wyrobów energetycznych do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, jak i posiadanie statusu zużywającego podmiotu gospodarczego. Zdaniem organu, przedstawiony przez skarżącą stan faktyczny nie był wyczerpujący co nie pozwoliło na wydanie interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż dokonana w granicach art. 57a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze. zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola legalności zaskarżonej interpretacji wykazała, że narusza ona przepisy prawa procesowego skutkujące koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia zasadności wezwania skarżącej do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i pozostawienia wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia w przedstawionym oraz uzupełnionym stanie faktycznym sprawy. Należy wskazać, że organ może wezwać wnioskodawcę do uszczegółowienia stanu faktycznego jedynie w sytuacji, gdy podany stan faktyczny lub opisane zdarzenie przyszłe uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (por. np. wyrok NSA z 9 stycznia 2019r., sygn. akt II FSK 3537/15). Wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego realizuje się poprzez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe, czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Zgodnie z art. 89 ust. 2 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 1542) – dalej powoływana jako u.p.a., stawka akcyzy na wyroby energetyczne wymienione w załączniku nr 2 do ustawy, inne niż określone w ust. 1 pkt 1-13, przeznaczone do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, wynosi 0 zł, jeżeli wyroby te są w posiadaniu zużywającego podmiotu gospodarczego. Z powyższego wynika, że dla możliwości zastosowania dla toluenu stawki 0 zł istotne jest, do jakich celów wyrób ten zostanie przeznaczony i w posiadaniu jakiego podmiotu się znajduje. W opisie zdarzenia przyszłego Spółka wskazała, że planuje rozpoczęcie produkcji nowego rozcieńczalnika Z, która będzie polegać na zmieszaniu toluenu, którego dotyczy wniosek o interpretację z rozcieńczalnikiem klasyfikowanym do kodu CN 3814. W efekcie w składzie gotowego produktu (rozcieńczalnika Z) będzie się zawierać toluen (max. 70%) oraz rozcieńczalnik; dopuszczalna zawartość wody nie przekroczy 1%. Sam rozcieńczalnik Z (produkt końcowy) będzie przeznaczony do zastosowania w przemyśle chemicznym, farbiarskim i lakierniczym do rozpuszczania lakierów i farb, klejów itd., nie będzie wyrobem akcyzowym. Skarżąca w odpowiedzi na pytanie organu 1 lit. d) wyraźnie wskazała, że toluen o kodzie CN 2707 20 będzie przeznaczony do produkcji rozcieńczalnika, wskazując wyraźnie jego przeznaczenie co czyni wniosek o odpowiedź na pytanie czy będzie spełniała przesłanki posiadania statusu zużywającego podmiotu gospodarczego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 22 a u.p.a. spójnym. Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że chodzi nie o toluen jako związek chemiczny niezależnie od jego przeznaczenia, ale wręcz przeciwnie: tylko o taki, który zostanie zużyty (przeznaczony) do produkcji rozcieńczalnika o określonym przeznaczeniu. Skoro zatem zarówno z opisu zdarzenia przyszłego jak i z odpowiedzi wnioskodawczyni na pytanie 1 lit. d) jasno wynika, że toluen będzie zużywany do produkcji rozpuszczalnika do farb, to tym samym oczywistym jest, że nie zostanie zużyty do celów opałowych lub napędowych. Przecież może on być zużyty tylko raz: albo do napędu silników lub celów grzewczych albo do innych, w tym przypadku produkcji rozpuszczalników. Z chwilą zmieszania przestanie istnieć jako toluen i stanie się składnikiem nowego produktu. Na str. 4 zaskarżonego postanowienia organ stwierdził, że "organ interpretacyjny nie może samodzielnie określać m.in. rodzaju wyrobu akcyzowego, tj. czy dany wyrób jest lub nie jest np. paliwem opałowym/silnikowym." Co do zasady jest to twierdzenie słuszne, tyle tylko, że art. 89 ust. 2 u.p.a. nie posługuje się kryterium rodzaju wyrobu, ale jego przeznaczenia, a to zostało jasno określone przez wnioskodawcę w treści wniosku, a następnie doprecyzowane w odpowiedzi Spółki na wezwanie z 14 kwietnia 2025 r. Z tego względu zapytanie organu interpretacyjnego z pkt. 1 d) ocenić należy jako zbędne, bo organ pytał o okoliczności wprost wynikające z opisu zdarzenia przyszłego. Pytanie postawione we wniosku, czy Spółka będzie spełniała przesłanki posiadania statusu zużywającego podmiotu gospodarczego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 22a u.p.a. i będzie uprawniona do stosowania zerowej stawki akcyzy na toluen (CN 2707 20) wykorzystywany do produkcji rozcieńczalnika Z, na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 1 u.p.a zostało postawione w wyczerpująco podanym stanie faktycznym. Zużywający podmiot gospodarczy to podmiot mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium kraju lub przedsiębiorcę zagranicznego posiadającego oddział z siedzibą na terytorium kraju, utworzony na warunkach i zasadach określonych w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 470), którzy dokonali zgłoszenia rejestracyjnego zgodnie z art. 16 i zużywają na terytorium kraju w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wyroby akcyzowe wymienione w załączniku nr 2 do ustawy, opodatkowane zerową stawką akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, do celów uprawniających do zastosowania tej stawki akcyzy. W opisie zdarzenia przyszłego wnioskodawca wskazał, że ma siedzibę na terytorium kraju, dokonał zgłoszenia rejestracyjnego w Centralnym Rejestrze Podmiotów Akcyzowych, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.a. Zagadnienie, czy skarżący jest zużywającym podmiotem gospodarczym jest niezwykle istotne, bo art. 89 ust. 2 pkt 1 u.p.a. wprowadza stawkę 0 zł podatku akcyzowego na określone wyroby, o ile są w posiadaniu zużywającego podmiotu gospodarczego. Żądanie uzupełnienia wniosku nie może zmierzać do tego, by to sam wnioskodawca przesądził kwestię, o którą pyta, lecz do tego, aby organ uzyskał komplet danych faktycznych niezbędnych do oceny stanowiska wnioskodawcy w świetle definicji legalnych. Dlatego trudno uznać stanowisko Dyrektora KIS za prawidłowe, gdyż prowadzi do podważenia sensu wydawania interpretacji podatkowych. Z powyższych względów Sąd stanął na stanowisku, że organ w niniejszej sprawie nie miał podstaw do wzywania Spółki w trybie art. 169 § 1 O.p. do precyzowania informacji, które zostały już jednoznacznie przedstawione we wniosku stosownie do art. 14b § 3 O.p. ani takich, które w istocie nie stanowią opisu stanu faktycznego, lecz jego ocenę. W trybie art. 169 § 1 O.p. nie można żądać od podatnika ubiegającego się o interpretację indywidualną, aby we własnym zakresie rozstrzygnął on swoje wątpliwości, w związku z którymi wystąpił z wnioskiem o interpretację. Sąd z urzędu stwierdził, że prawomocnie i korzystnie dla skarżącej zakończyły się sprawy w analogicznych stanach faktycznych rozpoznawanych przez tut. Sąd. NSA wyrokami z 3 kwietnia 2026 r. w sprawach sygn. I FSK 110/26 i sygn. I FSK 1866/25 oddalił skargi kasacyjne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Z uwagi na powyższe, Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 14g O.p. w zw. z art. 169 § 1 O.p, oraz art. 14b § 1 i 3 O.p., co uzasadniało uchylenie postanowień organów obu instancji.