III SA/Gl 844/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2023 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 września 2022 r. nr SKO.A/41.1/18/2022/10748/EŚ w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) decyzją z 9 września 2022 r. nr SKO.A/41.1/18/2022/10748/EŚ, po rozpoznaniu odwołania E.M. (dalej: strona, skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: organ pierwszoinstancyjny) z 29 września 2017 r., cofającą zezwolenie nr [...] z 24 czerwca 2016 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży to jest w restauracji F w R., przy ul. [...] (dalej: lokal). W podstawie prawnej decyzji SKO powołało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735) oraz art. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 570). Z dotychczasowego przebiegu postępowania wynika, że decyzją z 29 września 2017 r. organ pierwszoinstancyjny orzekł o cofnięciu skarżącej zezwolenia nr [...] z 24 czerwca 2016 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży to jest w lokalu, z uwagi na wystąpienie przesłanek z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z 23 stycznia 2018 r. nr SKO.K/420/6/1379/18, SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Wyrokiem z 3 września 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 264/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę strony na decyzję SKO. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił kasację strony i wyrokiem z 25 maja 2022 r. sygn. akt II GSK 61/19 uchylił wyrok WSA oraz decyzję SKO z 23 stycznia 2018 r. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że SKO ponownie rozpoznając sprawę sporządzi uzasadnianie odpowiadające wymogom z art. 107 § 3 K.p.a. i wskaże, które z powoływanych okoliczności faktycznych - i ocenionych prawnie pod kątem zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - uzasadniają cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zaskarżoną decyzją SKO ponownie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji przywołało treść art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1119 ze zm., dalej: ustawa o wychowaniu w trzeźwości) i stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie przepis ten ma zastosowanie, albowiem podstawą cofnięcia zezwolenia są - powtarzające się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. W rozpatrywanej sprawie stwierdzono wielokrotne, notoryczne zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez lokal, o których organy powołane do ochrony porządku publicznego nie były informowane przez prowadzącego punkt sprzedaży alkoholu. Zakłócenia te zostały potwierdzone po sprawdzeniu zgłoszenia przez funkcjonariuszy Policji. Pismem z 12 kwietnia 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w R. przekazał Prezydentowi Miasta R. wykaz 19 interwencji przeprowadzonych na przełomie 3 miesięcy w obrębie lokalu przez policjantów KPP w R. Na str. 5 uzasadnienia decyzji SKO szczegółowo opisało 13 interwencji i podzieliło stanowisko organu I instancji, że między zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez lokal zachodzi związek przyczynowy. W art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości chodzi bowiem o normalny (typowy) związek przyczynowy pomiędzy zakłócaniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę handlową. Przyczyną opisanych zakłóceń porządku publicznego jest działalność lokalu. Sprzedaż alkoholu w tym lokalu, zdaniem SKO, jest główną przyczyną zakłóceń porządku publicznego w godzinach nocnych w jego najbliższej okolicy, w szczególności fakt głośnej muzyki dobywającej się z lokalu, można łączyć z dużym prawdopodobieństwem ze sprzedażą w nim napojów alkoholowych. Taka ocena wynika z przeprowadzonej przez organ swobodnej oceny dowodów, opartej na materiale dowodowym, wiedzy i doświadczeniu życiowym. W ocenie Kolegium, gdyby nie przedmiotowa działalność, to nie doszłoby do wskazanych zakłóceń porządku publicznego. Dowodem powyższego jest fakt, że liczba interwencji wzrosła po udzieleniu zezwolenia. Sprzedaż alkoholu przyciąga bowiem osoby, które zakłócają porządek publiczny, a na których zachowanie przed lokalem, w tym głośne zachowanie, prowadzący lokal nie reagował. Tymczasem posiadanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wymaga szczególnej dbałości i ostrożności uprawnionego podmiotu w kwestii zachowania porządku publicznego zarówno w lokalu, jak i w najbliższej okolicy, gdzie jest sprzedawany alkohol. Opisane zdarzenia wykazie interwencji policyjnych wykazują jednoznaczny związek ze sprzedażą alkoholu w lokalu. Kolegium uznało, że strona nie dopilnowała by prowadzona przez nią działalność nie zakłócała spokoju i bezpieczeństwa osób zamieszkujących w sąsiedztwie lokalu. W skardze do sądu administracyjnego strona wniosła o uchylenie decyzji organu I jak i II instancji w całości, jako wydanych z naruszeniem prawa i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania - a to przepisów określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez: - brak rozpoznania całokształtu materiału dowodowego i niewyjaśnienie całości okoliczności faktycznych sprawy; - uznaniu, iż organ I instancji przeprowadził kompleksowe i wyczerpujące postępowanie dowodowe; - aprioryczne i nielogiczne uznanie, iż wszelkie interwencje ujawniane w okolicach lokalu są nierozerwalnie związane z wydanym zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych; - pominięciu faktu każdorazowego zgłaszania sytuacji naruszających porządek publiczny przez skarżącą oraz jej pracowników; - pominięciu zgłaszanych przez skarżącą wniosków dowodowych. 2. Naruszenie art. 105 § 1 K.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania w sytuacji gdy przesłanka statuowana w owym przepisie została ewidentnie spełniona. 3. Naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia przepisu art. 18 ust 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, polegające na: a. uznaniu, że istnieje korelacja pomiędzy działalnością lokalu a ujawnionymi interwencjami i sprzedażą napojów alkoholowych; b. uznaniu, że zostały ziszczone przesłanki do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, iż skarżąca oraz jej pracownicy powiadamiali organy o każdorazowo ujawnionych i dostrzeżonych przezeń sytuacjach noszących znamiona zakłócania porządku publicznego, co wyklucza możliwość wydania decyzji cofającej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych; c. wadliwą subsumpcję wskazanego przepisu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że nastąpiło naruszenie wytycznych określonych w cytowanej ustawie skutkujących cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych podczas gdy nie można uznać, iż spełniona została przesłanka uzasadniająca cofnięcie decyzji w przedmiocie powtarzającego się co najmniej dwukrotnie, w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego, w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez określony punkt sprzedaży. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że niniejsza sprawa "ciągnie" się od ponad 5 lat. Wydawane decyzje i orzeczenia są niemalże odbiciem pierwotnych rozstrzygnięć, bez jakiejkolwiek weryfikacji wniosków i uwag skarżącej, W dalszym ciągu dokonywana jest dowolna, pozbawiona logiki ocena zachowań strony w pierwszej połowie 2017 r., a dotyczących rzekomego wpływu działalności lokalu na porządek publiczny, z jednoczesnym pominięciem działań i możliwości obsługi lokalu w zakresie dbania o przestrzeganie porządku publicznego. Naruszenia przepisów postępowania tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. strona upatruje w pominięciu przez organy okoliczności, które wyraźnie wskazują na podejmowanie przez skarżącą interwencji w sytuacji pozwalających na uznanie, iż dochodzi do naruszania porządku publicznego, który może być skorelowany z działalnością lokalu. Organ co prawda wymienia zgłoszenia, wymienia osoby, niemniej jednak bagatelizuje ów fakt i w całości go pomija. Organ nie wykazuje i nie przekonuje, że każda z wskazanych w uzasadnieniu decyzji interwencji była niewątpliwie skutkiem działania lokalu skarżącej oraz posiadanego zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Skarżąca nie może odpowiadać za wszystkich mieszkańców miasta, którzy są kontrolowani w "niedalekiej" odległości od miejsca prowadzenia działalności. Ocenianie interwencje Policji, treść zgłoszeń nie wskazuje bowiem, iż były to decyzje ściśle związane z działalnością lokalu. Strona podkreśliła, że obowiązkiem organu jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do każdego z zarzutów, czy wniosków strony w trakcie trwającego postępowania. Przez okres 5 lat strona składała wiele wniosków i zarzutów, które nie znajdują omówienia i odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji, co stanowi naruszenie art. 8 i art. 107 K.p.a. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, strona wskazała, że zgormadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, iż wszystkie przesłanki zostały kumulatywnie spełnione. Przy wystąpieniu jakichkolwiek wątpliwości - winny być one rozstrzygane na korzyść strony. Ponadto skarżąca oraz personel lokalu, wielokrotnie zgłaszali i interweniowali w sytuacjach, gdy mogło lub dochodziło do naruszania porządku publicznego. Już sam fakt podejmowania działań przez skarżącą niweczy uznanie, iż doszło do kumulatywnego ziszczenia przesłanek z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Kolejno nie wykazano, a jedynie domniemywa się, iż owe interwencje pozostają w związku przyczynowym z działalnością lokalu oraz sprzedażą napojów alkoholowych. Nie uwzględniono aktywności skarżącej w zakresie powiadamiania organów dbających o przestrzeganie porządku publicznego w zakresie dostrzeganych nieprawidłowości. W sposób dowolny i aprioryczny przyjęto, iż zachodzi tożsamość miejsca naruszenia. Interwencje miały miejsce w różnych miejscach, gdzie w 2017 r. funkcjonowało ok. 12 punktów, w których można było dokonać zakupu napojów alkoholowych. Nie wykazano, w żaden sposób, iż naruszenia porządku publicznego, na które powołuje się organ, dotyczą stricte działalności lokalu należącego do skarżącej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej uchylenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm. dalej także: p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. II GSK 808/09). Związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, jak również organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny NSA staje się nieaktualny. Oznacza to, że orzeczenie NSA wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. W tej sytuacji tut. Sąd nie mógł rozpoznawać sprawy z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu NSA z 25 maja 2022 r. sygn. akt II GSK 61/19. W uzasadnieniu orzeczenia NSA w pierwszym rzędzie przywołał treść art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przedstawił wykładnię przesłanek stanowiących podstawę materialnoprawną przedmiotu sprawy, wskazując, że: Zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 (tzn. zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych) organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Wobec treści przytoczonego przepisu zgodzić należy się, że w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości ustawodawca wymienia przesłanki, które tylko w przypadku łącznego ich spełnienia uzasadniają cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Te przesłanki, to: - zakłócanie porządku publicznego, przy czym ustawodawca postanowił, że ta przesłanka ziszcza się, gdy spełnione są - kumulatywnie - następujące kryteria: zakłócenie porządku musi się powtórzyć co najmniej dwukrotnie, w okresie 6 miesięcy, musi mieć miejsce w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, musi pozostawać w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, - brak powiadomienia organów powołanych do ochrony porządku publicznego przez prowadzącego punkt sprzedaży alkoholu. Skład orzekający podzielił pogląd, że ustanowiony przez ustawodawcę okres sześciu miesięcy oznacza maksymalny upływ czasu pomiędzy stwierdzonymi zakłóceniami porządku publicznego (por. wyrok NSA w sprawie II GSK 134/07 - orzeczenia.nsa.gov.pl). W kwestii przesłanki "zakłócaniu porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży" skład orzekający NSA podzielił pogląd, że zakłóceniem porządku publicznego w rozumieniu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości są wszelkie nieakceptowalne z punktu widzenia porządku publicznego zdarzenia mające związek z dystrybucją napojów alkoholowych, niekoniecznie z nabyciem przez konkretnego uczestnika zdarzenia alkoholu w danym punkcie, a o związku przyczynowym pomiędzy zakłóceniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych można mówić gdy zostanie wykazane, że gdyby nie sprzedaż napojów alkoholowych to nie doszłoby do zakłócenia porządku publicznego. W sytuacji gdy nie zostanie stwierdzone, że osoby zakłócające porządek publiczny są pod wpływem alkoholu, nie można uznać aby wykazano omawiany związek przyczynowy (por. wyroki NSA z 14 października 2021 r. II GSK 881/210 i z 11 maja 2011 r. II GSK 547/10 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do przesłanki braku powiadomienia organów powołanych do ochrony porządku publicznego przez prowadzącego punkt sprzedaży alkoholu, NSA wskazał, że w orzecznictwie zasadnie wskazuje się, że już samo funkcjonowanie punktu sprzedaży napojów alkoholowych wiąże się z ryzykiem gromadzenia się w jego bezpośrednim sąsiedztwie osób mogących stwarzać zagrożenie dla porządku publicznego. Z tych właśnie względów ustawodawca nałożył na osoby legitymujące się zezwoleniem i prowadzące punkt sprzedaży napojów alkoholowych obowiązek podejmowania działań prewencyjnych i szczególnej formy współpracy z organami ochrony porządku publicznego w dziedzinie niwelowania niekorzystnych skutków jakie wiążą się ze sprzedażą i konsumpcją alkoholu (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2021 r. II GSK 1017/21 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem składu orzekającego NSA tak właśnie należy odczytywać cel ustawowego obowiązku powiadamiania organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Nie ulega przy tym kwestii, że skoro ustawodawca zobowiązuje osobę legitymującą się zezwoleniem na sprzedaż alkoholu do każdorazowego powiadamiania odpowiednich służb o zakłóceniu porządku publicznego w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, to rolą prowadzącego punkt sprzedaży jest podjęcie takich kroków, które w danych warunków pozwolą na skuteczne wywiązanie się z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2021 r. II GSK 1541/21 - orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA stwierdził, że sam zamiar czy próby - nieskuteczne - powiadamiania organów powołanych do ochrony porządku publicznego o zakłóceniu porządku publicznego nie świadczą o wywiązaniu się przez osobę posiadającą stosowne zezwolenie i prowadzącą punkt sprzedaży alkoholu z ustawowego obowiązku. Następnie NSA zaznaczył, że zdarzenia z 17-18 marca 2017 r. oraz z 8-9 kwietnia 2017 r. nie uzasadniają zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, albowiem jest to przepis sankcyjny i musi być interpretowany ściśle a okoliczności faktyczne - ustalane pod kątem zastosowania tego przepisu - nie mogą budzić wątpliwości. NSA przywołał także treść art. 188 p.p.s.a., który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, Sąd rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. NSA wskazał, że skorzystanie z możliwości reformatoryjnego rozstrzygnięcia, jaką daje powołany przepis, zachodzi w sprawach, w których nie ma konieczności ponownego badania istotnych dla sprawy kwestii przez Sąd pierwszej instancji. Taki stan rzeczy - zdaniem składu orzekającego NSA - ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. NSA wskazał, że SKO zaskarżoną decyzją - orzekło o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie szerzej przedstawionych okoliczności faktycznych. Z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynika wyraźnie, że SKO za prawidłowe uznał ustalenia co do liczby interwencji policyjnych wymienionych w pismach Komendy Powiatowej Policji z 12 kwietnia 2017 r. i 17 sierpnia 2017 r. (odpowiednio 19 i 11 interwencji) i dodatkowo opisanych w notatkach policyjnych nie tylko co do zdarzeń z 17-18 marca i 8-9 kwietnia 2017 r. ale także co do interwencji 24-25 lutego 2017 r. i 25-26 marca 2017 r. Poza sporem zastosowanie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości jest zasadne już w przypadku dwukrotnego, w okresie 6 miesięcy, zakłócania porządku publicznego - opisanego w powołanym przepisie. Skoro jednak w stanie faktycznym wskazano na liczniejsze zakłócenia porządku publicznego to fakt skutecznego podważenia oparcia rozstrzygnięcia na dwóch z nich nie jest wystarczające do stwierdzenia, że nie było podstaw prawnych do zastosowania wskazanego przepisu. Każde z zakłóceń porządku publicznego - wskazane w uzasadnieniu decyzji w ramach powołania okolicznościach faktycznych sprawy - winno podlegać ocenie prawnej pod kątem spełnienia przesłanek cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. NSA nakazał, aby organ drugiej instancji ponownie rozpoznając sprawę sporządził uzasadnienie odpowiadające wymogom z art. 107 § 3 K.p.a. i wskazał, które z powoływanych do tej pory okoliczności faktycznych - i ocenionych prawnie pod kątem zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości - uzasadniają cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zaznaczył też, że organ związany jest wykładnią przesłanek ustanowionych przepisem stanowiącym podstawę materialnoprawną przedmiotu sprawy jak i oceną prawną zdarzeń z 17-18 marca i 8-9 kwietnia 2017 r. W zaskarżonej decyzji organ zastosował się do wytycznych wskazanych w wyroku NSA z 25 maja 2022 r. sygn. akt II GSK 6/19. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało na pismo Komendanta Powiatowego Policji z 12 kwietnia 2017 r. z wykazem interwencji przeprowadzonych na przełomie 3 miesięcy w obrębie lokalu F przez policjantów KPP w R. Na str. 2-3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO opisało szczegółowo 19 interwencji. Następnie SKO przywołało treść tego pisma, wskazując, że rejon lokalu kierowane są zwiększone ilości patroli policyjnych - w związku z licznymi skargami mieszkańców - ze szczególnym uwzględnieniem piątków i sobót, w tych dniach jest najwięcej zgłaszanych interwencji. W ww. piśmie wskazano, że opisane interwencje mają bezpośredni związek z funkcjonowaniem lokalu, z którego uczestnicy wychodzą na zewnątrz i zakłócają ład i porządek publiczny oraz spoczynek nocny mieszkańcom ul. [...]. SKO zaznaczyło też, że KPP przekazała odpisy notatników służbowych dot. wskazanych powyżej interwencji z 24 lutego 2017 r., 25 lutego 2017 r., 18 marca 2017 r., 26 marca 2017 r. i 9 kwietnia 2017 r. Ponieważ NSA wskazał, że z uwagi na okoliczności interwencji z 17-18 marca i 8-9 kwietnia 2017 r. - nie mogą stanowić podstawy oceny, że spełnione zostały wszystkie przesłanki cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości - interwencje te zostały pominięte. Natomiast odnośnie interwencji z 25 lutego2017 r. godz, 01:35 - z ww. notatek służbowych wynika dodatkowo, że z lokalu miała dobiegać głośna muzyka, a klienci mieli zakłócać spoczynek nocny i porządek publiczny. Fakty te potwierdzono po udaniu się na miejsce, z lokalu dobiegała muzyka a klienci znajdujący się na zewnątrz lokalu poprzez głośne rozmowy i krzyki mogli zakłócać ciszę i spokój. Wyrokiem SR w R. z 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt [...] – E.M. została uznana winną czynu z art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń (tego, że 24 lutego 2017 r. w R. przy ul. [...] lokal w godz. 23:00 do godziny 02:00 jako organizator imprezy poprzez odtwarzanie głośnej muzyki zakłóciła spoczynek nocny (...) (w aktach sprawy). Odnośnie interwencji z 26 marca 2017 r. godz. 00:47 - z ww. notatek służbowych wynika dodatkowo, że w rejonie lokalu miało miejsce zakłócenie porządku publicznego. Na miejscu wylegitymowano dwóch mężczyzn, którzy swoim zachowaniem zakłócili porządek publiczny. Ww. mężczyźni przyznali się do popełnionego wykroczenia. Wobec mężczyzn zastosowano postępowanie mandatowe, w wyniku którego nałożono grzywnę na podstawie art. 51 § 2 Kodeksu wykroczeń (zakłócanie porządku publicznego pod wpływem alkoholu. Pismem z 31 maja 2017 r. KPP poinformował, że odnotowano 6 zgłoszeń (30 listopada 2016 r., 5 maja 2017 r., 7 maja 2017 r., 14 maja 2017 r., 28 maja 2017r .) ze strony osób działających w imieniu skarżącej. Kolejnym pismem z 14 lipca 2017 r. KPP poinformowała odnośnie liczby interwencji związanych z zakłócaniem porządku publicznego, spokoju i ciszy nocnej w okolicy lokalu, wskazując że: - od sierpnia 2015 r. do sierpnia 2016 r. odnotowano 2 ww. interwencje; - od sierpnia 2016 r. do czerwca 2017 r. odnotowano 30 interwencji; - od 9 kwietnia 2017 r. do 14 lipca 2017 r. odnotowano 8 interwencji. Jednocześnie w piśmie wskazano, że od czerwca 2016 r. do 14 lipca 2017 r. ww. interwencji wobec 6 innych lokali (restauracje, i sklepy) zanotowano łącznie jedynie 12. W uzupełnieniu ww. pisma (pismo z 17 sierpnia 2017 r.) podano wykaz 11 interwencji dot. okolicy lokalu, z czego potwierdzonych było 5 z: 25 czerwca 2017 r., 14 maja 2017 r., 5 maja 2017 r. (dwie), 16 kwietnia 2017 r. Interwencje dotyczyły głośnego zachowania osób wychodzących z lokalu "F", awanturowania się przed lokalem, spożywania alkoholu koło lokalu pod balkonami i między blokami. W tej sytuacji w ocenie składu orzekającego, słusznie SKO stwierdziło, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające cofnięcie stronie zezwolenia nr [...] z 24 czerwca 2016 r. na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Racje ma SKO stwierdzając, że z przedstawionych szczegółowo 13 interwencji policyjnych na str. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że potwierdzone interwencje policyjne w przeważającej większości dotyczą zakłócania ciszy nocnej, hałasu dobiegającego z lokalu (powodowanego przez muzykę i zachowania klientów), a także powodowanego przez klientów lokalu na zewnątrz lokalu. Interwencje te dotyczą zdarzeń zakłócających porządek publiczny i spoczynek nocny przez działalność lokalu. Ponadto po udzieleniu przedmiotowego zezwolenia na sprzedaż alkoholu, nastąpił gwałtowny wzrost liczby interwencji policyjnych w okolicy lokalu. Słusznie zatem organ ustalił, że pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu strony skarżącej a zakłócaniem porządku publicznego istniał związek przyczynowo - skutkowy. Zatem zasadnie stwierdziło SKO, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Albowiem w rozpoznawanej sprawie stwierdzono wielokrotne, notoryczne zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez lokal, o których organy powołane do ochrony porządku publicznego nie były informowane przez prowadzącego punkt sprzedaży alkoholu. Zakłócenia te zostały potwierdzone po sprawdzeniu zgłoszenia przez funkcjonariuszy Policji. W tym stanie rzeczy niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, które miały doprowadzić, zdaniem skarżącej do nieprawidłowego zastosowania przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Organ nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., albowiem organ wyczerpująco zebrał oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał jego oceny, kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zauważyć przyjdzie, że w uzasadnieniu wyroku NSA z 25 maja 2022 r., wskazano, że nie ma konieczności ponownego badania istotnych dla sprawy kwestii, a przyczyną uchylenia decyzji SKO jest wadliwie sporządzone uzasadnienie. W ocenie Sądu mające znaczenie w rozpoznawanej sprawie fakty zostały udowodnione wskazywanymi przez organ środkami dowodowymi. W uzasadniu decyzji SKO przeanalizowało szczegółowe opisy zdarzeń przedstawione przez KPP i zasadnie stwierdziło, że w ich kontekście doszło do wystąpienia przesłanek z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Uzasadnienie decyzji jest kompletne organ wskazał na jakich dowodach się oparł, jakie okoliczności uznał za udowodnione i wyjaśnił zastosowane przepisy prawa. Organ nie naruszył także art. 105 K.p.a., który stanowi, że postępowanie umarza się jeśli z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła przesłanka do umorzenia postępowania. SKO nie naruszyło także art. 107 § 3 K.p.a. Wyrażone w decyzji stanowisko zostało właściwie i szczegółowo uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego wynikającego z materiału dowodowego jak i powołaniem stanu prawnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.