III SA/Gl 787/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. P. – redaktora naczelnego [...] na decyzję P. S.A. w K. z dnia 4 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 9 sierpnia 2025 r. L. P. – redaktor naczelny [...] (dalej skarżący) wniósł skargę na decyzję P. S.A. w K. (dalej organ administracji, P.) z 4 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy, skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przesyłką poleconą i wpłynęła do Sądu w dniu 25 sierpnia 2025 r. P. nie odniósł się do sposobu wniesienia skargi, wobec tego wezwano organ administracji do nadesłania skargi w formie elektronicznej na adres skrzynki ePUAP tut. Sądu, celem zweryfikowania sposobu doręczenia skargi. W odpowiedzi z 15 września 2025 r. organ administracji poinformował, że skarga została wniesiona za pośrednictwem adresu email P. oraz że nie jest w stanie wykonać zobowiązania Sądu. Zdaniem organu administracji skarga nie została skutecznie wniesiona zgodnie z art. 54 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy zachodzą wszystkie przesłanki dopuszczalności zaskarżenia, czyli wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawa do skutecznego złożenia skargi jako pisma procesowego do sądu administracyjnego (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś (red.), Warszawa 2011, s. 399 i n.). W myśl art. 54 § 1 i § 1a p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a p.p.s.a. stosuje się odpowiednio, co oznacza, że organ potwierdza wniesienie pisma w formie dokumentu elektronicznego do swojej elektronicznej skrzynki podawczej przez przesłanie urzędowego poświadczenia odbioru (UPO) w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. 2024 r. poz. 1557 ze zm.) — dalej: u.i.d.p. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 17 u.i.d.p., elektroniczna skrzynka podawcza to dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Podmiot publiczny udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą, która powinna spełniać standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, oraz zapewnia jej obsługę (art. 16 ust. 1a u.i.d.p.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że elektroniczna skrzynka podawcza spełniająca standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji nie jest tożsama z jakimkolwiek adresem elektronicznym (por. np. wyrok NSA z 15 maja 2023 r., sygn. akt I FZ 53/23; postanowienie NSA z 15 listopada 2022 r., sygn. akt I GZ 399/22; postanowienie WSA we Wrocławiu z 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 2/25; postanowienie WSA w Gliwicach z 15 lipca 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 122/25). Elektronicznej skrzynki podawczej w wyżej przyjętym rozumieniu zatem nie stanowi poczta email organu administracji, bowiem zgodnie z tym przepisem, środkami komunikacji elektronicznej są rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności poczta elektroniczna. Nie jest zatem tożsama z pojęciem elektronicznej skrzynki podawczej, która stanowi dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej i jest przeznaczona do przekazywania dokumentu elektronicznego. Sąd wskazuje, że postępowanie sądowoadministracyjne jako sformalizowane, przyjmuje dwa sposoby wnoszenia pism do sądu, a skarżący ma prawo wyboru, czy złoży pisma w formie papierowej, czy elektronicznej. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wniosła skargi w tradycyjnej formie pisemnej, bowiem wniosła ją za pośrednictwem adresu e-mail organu administracji. Wskazała jednocześnie, że postępuje tak z uwagi na brak skrzynki podawczej. Nie można wszakże uznać, że wniesiono skargę w ustalonej przepisami formie elektronicznej, czyli za pomocą platformy ePUAP. Ze względu na fakt, że postępowanie sądowoadministracyjne nie przewiduje formy wniesienia skargi za pośrednictwem poczty elektronicznej, należało uznać, ze skarga została wniesiona w sposób wadliwy. Skarżący miał możliwość wniesienia skargi za pośrednictwem korespondencji tradycyjnej (pisemnie), jednak tego nie uczynił. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, jeżeli skarga jest niedopuszczalna. Z tego względu, działając na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji postanowienia.