III SA/Gl 757/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie gier losowych (odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania) w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. 1 2 3

Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego, adwokat W. K. zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...], odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku poz. 270 t.j. ze zm. – odtąd p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Złożony wniosek zasadny nie jest. Należy w pierwszej kolejności podkreślić, że przedmiotem skargi jest postanowienia odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie takie jako mające charakter odmowny z istoty swojej nie podlega wykonaniu a zatem instytucja określona w art. 61 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w jego wypadku. Wprawdzie art. 61 § 3 in fine p.p.s.a. stanowi, że mośliwość wstrzymania wykonania dotyczy aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, co – w odniesieniu do sprawy niniejszej oznaczałoby teoretyczną możliwość wstrzymania wykonania decyzji z [...] r., wymierzającej karę pieniężną. Jednak wniosek zawarty w skardze dotyczył wyłącznie zaskarżonego postanowienia, a zatem Sąd nie mógł wyjść poza jego granice. Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności Sąd, działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.