III SA/Gl 693/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Z.J. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 lipca 2023 r. nr UP-476/2023 w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 3 lipca 2023 r., o nr UP-476/2023, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskutek wniosku Z.J. (dalej: Strona, Skarżący), utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z 19 maja 2023r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2023r., poz. 775 ze zm.; dalej jako k.p.a.), art. 28 i art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j.: Dz.U. z 2023r., poz. 1230; dalej: u.s.u.s.). W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny i wskazano, że Strona 27 marca 2023 r. zwróciła się o umorzenia całości zadłużenia z tytułu składek powołując się na trudną sytuację materialną i zdrowotną. Natomiast po przeanalizowaniu sytuacji materialno - życiowej wnioskodawcy decyzją z 19 maja 2023r. organ w I instancji odmówił umorzenie wnioskowanych należności z tytułu składek. Argumentując to rozstrzygnięcie organ, opierając się na brzmieniu art. 28 ust. 2 i 3au.s.u.s., podkreślił fakt nie wystąpienia przesłanki całkowitej nieściągalności; nie wykazania, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną spłata należności wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych gospodarstwa domowego Strony; nie wskazania jednoznacznie, aby powstanie zadłużenia było następstwem szczególnych zdarzeń; nie wykazania, że stan zdrowia lub konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiły wnioskodawczynię możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyjaśniła, że argumenty o braku podstaw do umorzenia i nie spełnienia warunków są bezzasadne i nie prawdziwe. Zaakcentowała, że spłaca zaległe składki - od marca 2017 r. ma potrącane 25% emerytury; zadłużenie wynosi 105.844,04 zł, a przez 6 lat spłacił 4.529,00 zł. Wskazał, że ma [...] lata, jest schorowany i żyje w biedzie; jeżeli czynszu nie zapłaci w jeden miesiąc, to za kolejny będzie 2.300,00 zł do zapłaty, co stanowi prawie całą emeryturę; nie opłacenie trzech miesięcy spowoduje eksmisję. Tym samym terminowe opłacanie rachunków nie jest argumentem do uznania, że sytuacja nie nosi znamion ubóstwa skoro po opłaceniu niezbędnych do funkcjonowania rachunków zostaje około 700,00 zł na wyżywienie, środki czystości i higieny na 31 dni (co daje 11,29 zł/dzień na jedną osobę). Zatem musi dokonywać wyboru z czego zrezygnować, żeby starczyło na inne pilne potrzeby. Dodał, że pobyt w sanatorium został pokryty z trzynastej emerytury, a po wykupieniu zastrzyków dla żony zostało na życie 150,00 zł na dwie osoby. Wyjaśnił także, że z żoną uzyskuje u świadczenia emerytalne, lecz w zaawansowanym wieku choroba pozbawia ich możliwości uzyskania dodatkowo dochodów, a system odliczania potrącanych kwot z należności głównej powoduje, że nie spłaci zadłużenia do końca dni, gdyż rośnie inflacja, wszystko drożeje, a z żoną są coraz starsi i schorowani. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy ZUS zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne podzielając dotychczasowe stanowisko i argumentację. Zaznaczył, że z oświadczenia wynikało, że Skarżący jest żonaty; nie pracuje zarobkowo; od 1 lutego 2017r. otrzymuje świadczenie emerytalne 3.915,74 brutto; nie uzyskuje dochodów z innych źródeł; nie pobiera zasiłku z pomocy społecznej i świadczeń z Urzędu Pracy; nie korzysta z innych form pomocy. Prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe z żoną T., która uzyskuje dochód 980,19 zł netto; ponosi stałe miesięczne wydatki z tytułu miesięcznych opłat w wysokości 1.095,15 zł, opłat eksploatacyjnych w wysokości 310,50 zł, koszty związane z leczeniem w wysokości 877,58 zł, inne w wysokości 410,34 zł. Nadto posiada zobowiązania finansowe z tytułu zaciągniętych kredytów za okres od 2015 r. w wysokości 35.000,00 zł, w bankach za okres 2016 r. w wysokości 35.000,00 zł, w instytucjach za okres od 1996 r. w wysokości 395.000,00 zł. Nie posiada nieruchomości, praw majątkowych i wierzytelności; posiada inne składniki mienia ruchomego tj. sprzęt RTV/AGD. Nadto organ skorzystał z danych wygenerowanych z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS oraz rejestrów centralnych i ustalił, że 31 grudnia 2016 r. Strona zakończyła prowadzenie działalności gospodarczej pod firmą Z.J. PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-HANDLOWO-USŁUGOWE "[...]"; jest zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako emeryt i z tego tytułu otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 4.495,27 zł brutto; ze świadczenia dokonywane są potrącenia egzekucyjne w wysokości 1.123,81 zł; kwota netto wynosi 2.727,89 zł; żona – T. J. posiada własne źródło dochodu z tytułu pobieranej emerytury w wysokości 1.643,74 zł brutto; ze świadczenia dokonywane są potrącenia komornicze w wysokości 370,54 zł; kwota netto wynosi 1.125,26 zł. Strona nie jest właścicielem czy współwłaścicielem nieruchomości; z ewidencji pojazdów wynika, że jest właścicielem samochodu ciężarowo- osobowego Nysa 522 Towos z 1990 r. Dalej ZUS wyjaśnił, że przesłanka opisana w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. nie zachodzi - nie można jednoznacznie stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne bowiem aktualnie wobec zaległości widniejących na koncie Strony Dyrektor ZUS Oddział w R. wszczął przymusowe dochodzenie należności. W ramach postępowania dokonano zajęcia rachunku bankowego w P S.A. oraz świadczenia emerytalnego, do którego nastąpił zbieg egzekucji administracyjno-sądowej; do prowadzenia łącznej egzekucji ze świadczenia został przydzielony Dyrektor ZUS; egzekucja prowadzona ze świadczenia emerytalnego jest skuteczna. Zatem organ skonstatował, że postępowanie egzekucyjne, które nadal jest w toku, wyklucza zaistnienie przesłanki całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. Dopóki postępowanie toczy się nie można definitywnie stwierdzić bezskuteczności egzekucji. W związku z powyższym brak jest przesłanek pozwalających na stwierdzenie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. Uniemożliwia to pozytywne rozpatrzenie wniosku na podstawie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Organ odwoławczy podkreślił uznaniowy charakter wydawanych decyzji, ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej i związaną z nią konieczność wywiązywania się z obowiązków opłacania składek ZUS. Wskazał kiedy możliwe jest umorzenie zaległych składek zgodnie z art. 28 ust. 3a w związku z art. 32 u.s.u.s. i § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek (Dz. U. z 2003 r.. Nr 141, poz. 1365) - i takowych nie stwierdził. Wyjaśnił, że wystąpienie przesłanki dotyczącej stanu zdrowia uwarunkowane jest nie tylko istnieniem przewlekłej choroby osoby zobowiązanej lub członka jej rodziny, ale także skutkiem choroby w postaci pozbawienia takiej osoby możliwości uzyskania dochodu uniemożliwiającego opłacenie należności. ZUS zaakcentował, że nie neguje kłopotów zdrowotnych zarówno Strony i żon, i podchodzi do nich ze zrozumieniem. Jednakże w tym przypadku przesłanka zdrowotna nie zachodzi, ponieważ Strona dysponuje stałym źródłem dochodu w postaci świadczenia emerytalnego - tak samo jak żona, które jest wypłacane bez względu na stan zdrowia i ewentualną konieczność opieki nad chorym członkiem rodziny. Świadczenie to stanowi źródło spłaty zadłużenia w ZUS. Również bardzo ograniczone możliwości płatnicze, podnoszone jako jeden z głównych argumentów, nie mogą być uznane za przesłankę wystarczającą do umorzenia zaległości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i uwzględnienie wniosku o umorzenie należności ZUS. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności występujących w niniejszej sprawie , w szczególności w odniesieniu do ewentualnego przedawnienia składek , a nadto w odniesieniu do trudnej sytuacji majątkowej i rodzinnej, która nie pozwala na spłatę należności bez pociągnięcia za sobą zbyt ciężkich skutków dla zobowiązanego, w kontekście zajmowanego przez skarżącego konsekwentnie stanowiska oraz przedłożonych przez niego dokumentów; - art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji w e kwestii możliwości przedawnienia należności z tytułu składek z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych i lakonicznych stwierdzeń w tym zakresie oraz brak sprecyzowania, uzasadnienia i wykazania, z jakich powodów Organ uznał, że należności nie są przedawnione, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 28 ust. 3a) w zw. z art. 32 u.s.u.s. i w zw. z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej poprzez ich niezastosowanie i odmowę umorzenia składek, pomimo iż zobowiązany znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej, a dalsza spłata należności pociąga za sobą zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego z uwagi na brak wystarczających dochodów pozwalających zaspokoić bieżące podstawowe potrzeby życiowe, materialne i zdrowotne, tym bardziej, że zarówno zobowiązany jak i pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie małżonka, są osobami w podeszłym wieku i przewlekle ciężko chorymi. W uzasadnieniu podkreśliła niedostateczną ocenę sytuacji i powtórzyła dotychczasową argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, akcentując sytuacje zdrowotną i bytową swojej rodziny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych zarzutów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – zwany dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie skarżącej, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa. Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy zasadnie odmówiły Stronie umorzenia wnioskowanych należności z tytułu składek zus-owskich w ustalonym stanie faktycznym tej sprawy. Przepis art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s. stanowi, iż należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach wyliczonych w ust. 3 tego artykułu. W przepisie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. ustawodawca wskazał siedem przypadków, w których zachodzi całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Wyliczenie zawarte w tym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności. Nawet wówczas oznacza to jednak dla organu podejmującego rozstrzygnięcie tylko możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia. W uchwale z dnia 6 maja 2004 r. (sygn. akt II UZP 6/04, OSNP 2004/16/285) Sąd Najwyższy wskazał między innymi, że "(...) Przepis art. 28 ust. 2 ustawy o u.s.u.s. (...) jest oparty na konstrukcji tzw. "uznania administracyjnego", co oznacza, że decyzja w zakresie spraw dotyczących umorzenia należności przysługuje każdorazowo organowi rentowemu, który w przypadku stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek, zachodzącej w przypadkach wymienionych w art. 28 ust. 3 tejże ustawy, może, ale nie musi umorzyć zaległości. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności, stanowiąc, że w takim wypadku mogą być one umorzone". Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie nie stwierdzono całkowitej nieściągalności należności wobec skarżącej gdyż jest współwłaścicielką nieruchomości lokalowej, z której możliwa jest egzekucja. ZUS zaakcentował, że Dyrektor Oddziału ZUS prowadzi postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania przedmiotowych należności; nie upłynął okres dochodzenia należności przez ZUS; Strona jest współwłaścicielem nieruchomości, na której ZUS dokonał wpisu do hipoteki celem zabezpieczenia należności z tytułu nieopłaconych składek. Skoro więc postępowanie egzekucyjne nadal jest w toku to wykluczone jest zaistnienie przesłanki całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. Natomiast w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. ustawodawca przewidział możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Dotyczy to jednakże wyłącznie należności ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek (definicję ustawową płatnika składek zawiera art. 4 pkt 2 u.s.u.s.). Przesłanki umorzenia należności zawiera przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, w których jako przesłanki umożliwiające umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wskazane zostały okoliczności związane z wykazaniem przez zobowiązaną, że: - opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; - poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; - przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Skarżący w tym zakresie odwołał się do ciężkiej sytuacji finansowej i zdrowotnej swojej rodziny. Podkreślenia jednak wymaga, iż decyzje podejmowane na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s w związku z § 3 rozporządzenia także mają charakter uznaniowy. Również i w tych sytuacjach prawo wyboru rozstrzygnięcia przysługuje Zakładowi. Może on, ale nie musi umorzyć należności, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie przewidzianych przepisami przesłanek nie obliguje Zakładu do zastosowania ulgi, jaką jest umorzenie należności, oczywiście, gdy inne względy ustawowe przemawiają przeciwko takiemu umorzeniu. Podkreślić należy, że przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie odnosi się do subiektywnego odczucia dłużnika o dolegliwości z powodu konieczności zapłacenia zaległych należności, lecz oznacza obiektywną, wyjątkową sytuację, która zagraża podstawowemu bytowi zobowiązanego lub jego rodziny. Nie odnosi się więc ona do kłopotów finansowych, z uwagi na to, że każdy człowiek indywidualnie w ramach przysługującej mu samodzielności podejmowania decyzji, organizuje swoje sprawy zawodowe i osobiste. Oceniając rozpatrywaną sprawę pod wyżej wskazywanym kątem organ odwoławczy, powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy, stwierdził iż wykazane przez Skarżącego trudności nie cechują się trwałym lub wyjątkowym charakterem. Wskazał bowiem, że Strona otrzymuje świadczenie emerytalne; żona również; nie korzysta rodzina z żadnych form pomocy skierowanych do osób znajdujących się w niedostatku. W konsekwencji więc nie było pozbawione podstaw twierdzenie organu, iż w takim stanie rzeczy istnieje realna szansa możliwości spłaty zaległych należności. Nie można bowiem w kontekście przedstawionych okoliczności faktycznych stwierdzić, iż Strona znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej, uniemożliwiającej całkowicie spłatę zaległości. Stałe źródło dochodu pozwala na zaspakajanie niezbędnych potrzeb bytowych, mimo że oboje z żoną posiadają obciążenia z tytułu zobowiązań względem osób trzecich tj. ze świadczenia Skarżącego dokonywane są potrącenia egzekucyjne w wysokości 1.123,81 zł więc pozostaje na utrzymanie kwota netto 2.727,89 zł; ze świadczenia żony dokonywane są potrącenia komornicze w wysokości 370,54 zł i pozostaje na utrzymanie kwota netto 1.125,26 zł. Wobec powyższego prawidłowa była zatem kwalifikacja prawna tych okoliczności dokonana przez organ orzekający, który wskazał na te elementy stanu faktycznego i wyciągnął z nich wniosek, iż nie zostały spełnione wskazane wyżej przesłanki umorzenia należności składkowych. Wobec powyższego Sąd nie mógł uwzględnić postawionych zarzutów. Ustalenia i wnioski jakie przy wydawaniu decyzji poczyniono mieszczą się w ramach prawem przewidzianych, tak z punktu widzenia prawa procesowego, szczególnie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), jak i prawa materialnego. Umorzenie bowiem zaległości zus-owskich osobie posiadającej stałe środki dochodu stałaby także w sprzeczności z interesem społecznym. Instytucja ta została bowiem przewidziana dla przypadków beznadziejnych, pozbawionych szansy na jakiekolwiek uzyskanie dochodu umożliwiającego spłatę zaległości. Na zakończenie podkreślić należy, że organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych przez Stronę zarówno w odwołaniu jak i w skardze obszernie przedstawił okoliczności faktyczne i prawne przedmiotowej sprawy, uzasadniając swe stanowisko. Skład orzekający Sądu w całości podziela wyrażone poglądy, które znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, iż wniosek o umorzenie należności składkowych może być ponawiany w razie zaistnienia zmiany sytuacji zdrowotnej lub bytowej zainteresowanego i każdorazowo podlega ocenie organu rentowego. W szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego lub utraty źródeł dochodów Skarżący może ponownie wystąpić do Zakładu z wnioskiem o umorzenie należności i wówczas ponownie sprawa umorzenia będzie rozstrzygana przez organ. Wydanie, bowiem decyzji w przedmiocie umorzenia należności nie korzysta, z tzw. powagi rzeczy osądzonej. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że organ nie naruszył prawa i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić.