III SA/Gl 635/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.) Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2021 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z nr [...] z [...] r. Wojewoda Śląski po rozpoznaniu odwołania skarżącej B. S. od decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] r. Nr [...]: 1) uchylił zaskarżoną decyzję w części dot. uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 23 kwietnia 2020 r. i orzekł o uznaniu jej za osobę bezrobotną z dniem 16 kwietnia 2020 r. oraz 2) orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w części dot. odmowy przyznania stronie zasiłku dla bezrobotnych. W podstawie pranej powołał m. in. art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 z późn. zm.). Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. 23.04.2020 r. Celem ustalenia prawa do zasiłku przedstawiła 24.04.2020 r. następujące dokumenty: - świadectwo pracy z 01.07.2009 r. potwierdzające zatrudnienie od 01.09.1988 r. do 30.06.2009 r. w pełnym wymiarze czasu pracy w "A" SA, - świadectwo pracy z 24.08.2017 r. wydane przez "B" M. i T. P. s.c. które potwierdza zatrudnienie strony od 01.12.2016 r. do 24.08.2017 r., w wymiarze 1/2 etatu od 01.12.2016 r. do 13.04.2017 r. i etatu od 14.04.2017 r. do 24.08.2017 r., - świadectwo pracy z 31.07.2019 r. potwierdzające zatrudnienie strony w firmie "C" S.A. w okresie od 14.02.2019r. do 27.07.2019 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, - świadectwo pracy z 04.11.2019 r. wydane przez "D" S.A. [...] K., potwierdzające zatrudnienie strony od 12.08.2019r. do 31.10.2019r. w pełnym wymiarze czasu pracy i rozwiązanie umowy z upływem czasu na który została zawarta, - świadectwo pracy z 02.12.2019 r. potwierdzające zatrudnienie strony w "D" S. A. w okresie od 01.11.2019 r. do 30.11.2019 r. w pełnym wymiarze czasu pracy i rozwiązanie umowy z upływem czasu, na który została zawarta, - zaświadczenie o zatrudnieniu z 24.04.2020 r. wydane przez "E" Sp. z o.o. w S., które potwierdza, że strona była zatrudniona na podstawie umów zlecenia od 24.08.2018 r. do 11.01.2019 r. Ponadto 27.04.2020 r. wpłynęło do organu zatrudnienia zaświadczenie wydane przez firmę "E", które potwierdza wysokość osiąganego przez stronę wynagrodzenia z tytułu realizacji umów zlecenia od 24.08.2018 r. do 11.01.2019 r. Na podstawie powyższych dowodów organ zatrudnienia wydał [...] r. decyzję nr [...], orzekając o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem 23.04.2020 r. i odmowie przyznania jej prawa do zasiłku, od której strona wniosła odwołanie. Skarżąca złożyła zaświadczenie o zatrudnieniu z 04.05.2020 r. wydane przez firmę "E" Sp. z o.o., które potwierdza wysokość osiągniętego przez stronę wynagrodzenia za poszczególne miesiące z tytułu realizacji umowy zlecenia od 24.08.2018 r. do 11.01.2019 r. Ponadto 07.05.2020 r. wpłynęło kolejne zaświadczenie o wysokości wypłaconego stronie zasiłku chorobowego w okresie realizacji umowy zlecenia, wydane przez ww. firmę. Organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi zatrudnienia zobowiązując organ I instancji do zapoznania strony z całością zgromadzonych w sprawie dowodów. Ponadto zobowiązano organ do przeanalizowania okoliczności rejestracji elektronicznej strony 16.04.2020 r. oraz 21.04.2020 r. 22.06.2020 r. skarżąca złożyła: - zaświadczenie z 08.06.2020 r. wydane przez Powiatowy Urząd w S., które potwierdza okres i wysokość pobieranego przez stronę stypendium z tytułu odbywania stażu od 14.04.2016 r. do 13.10.2016 r., - świadectwo pracy z 20.08.2018 r. wydane przez firmę "F" Sp. z o.o., które potwierdza okres zatrudnienia strony od 21.05.2018 r. do 20.08.2018 r. w pełnym wymiarze czasu pracy i rozwiązanie umowy o pracę w związku z upływem czasu, na który była zawarta, - odpis z 05.06.2020 r. świadectwa pracy z 18.12.2017 r. potwierdzającego zatrudnienie strony od 19.10.2017 r. do 16.12.2017 r. w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie "G" Sp. z o.o., - pismo z 04.06.2020 r. Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. informujące o rozpatrzeniu skargi strony dot. firmy "E" Sp. z o.o. do 07.08.2020r. Skarżąca twierdziła, że po raz pierwszy podjęła próbę rejestracji 15.04.2020 r., która jednak się nie powiodła. Dowodem na to, że była wówczas w PUP jest rejestracja 16.04.2020 r. Zarejestrowałaby się 15.04.2020 r., a tak zrobiła to dopiero 23.04.2020 r. Następnie organ zatrudnienia pierwszej instancji [...] r. wydał decyzję nr [....] orzekającą o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem 23.04.2020 r. i odmawiając przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, którą strona zaskarżyła odwołaniem. 01.07.2020 r. strona zgłosiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., składając do protokołu ustne wyjaśnienia, tj.: - w decyzji z [...] r. nie uwzględniono zaświadczenia z 07.05.2020 r. o wysokości wypłaconego zasiłku chorobowego, - w listopadzie była niewielka różnica 2,64 zł z kwoty 2.044,80 zł + 52,56 zł zasiłek chorobowy, - w styczniu 2019 r. jest również niewielka różnica z kwoty 825,00 zł - 823,20 zł, to 1,80 zł, - złożyła do PIP pismo, gdyż została oszukana w styczniu 2019 r. na godzinach pracy. W dniu 03.07.2020 r. strona zgłosiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., celem zapoznania się z kompletem dokumentów. Jednocześnie wniosła do protokołu ustne wyjaśnienia, tj.: - domaga się rejestracji z dniem 15.04.2020 r., ponieważ tak była w Urzędzie, ale nie było druków wniosku. Gdyby były wnioski wystawione do rejestracji to by się zarejestrowała już wówczas, jak to miało miejsce 23.04.2020 r., - 21.04.2020 r. była w Urzędzie Miasta w S. i urzędniczka wyszła do niej zapewniając, że zostaną wysłane na jej adres domowy wnioski o rejestrację. - potwierdziła, że miała utrudnioną rejestrację od 15.04. do 23.04.2020 r., - uważa, że tak niewielka różnica 1 dzień uprawnia ją do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 06.07.2020 r. wpłynęło do organu I instancji podanie strony z tej samej daty, w którym podniosła, iż nie były wystawione wnioski do rejestracji tylko portier odsyłał do Internetu a petent nie miał możliwości rejestracji. Wskazała, że gdyby wnioski wystawione zostały 15.04.2020r. to zarejestrowałaby się. Odnośnie rejestracji Internetowej z 16.04.2020 r. wyjaśniła, iż nie uwierzytelniła podpisu, ponieważ nie wiedziała, a cały wniosek wypełniła. W dniu 21.04.2020 r. była zapewniana w Urzędzie Miasta, że wnioski o rejestrację zostaną do niej wysłane, co nie nastąpiło. Dlatego uznaje za zasadną datę rejestracji w dniu 15.04.2020 r. Dowodem na rejestrację tego dnia jest niedokończona rejestracja 16.04.2020r., ponieważ nie uwierzytelniła podpisu, o czym nie wiedziała. Ponadto dostarczyła dokumenty na 5 miesięcy więcej niż jest wymagane 365 dni, ogólnie ma 26 lat pracy, a są niewielkie różnice w kwotach za m-c listopad i grudzień 2018 r. W dniu 24.08.2020 r. wpłynęło do organu odwoławczego pismo Departamentu Informatyki Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, z którego wynika, że "w logach systemu Praca.gov.pl w dniach 16 kwietnia 2020 r. oraz 21 kwietnia 2020 r. odnotowano fakt, że strona rozpoczęła proces rejestracji jako osoba bezrobotna, jednak ostatecznie nie przesłała wniosku do powiatowego urzędu pracy." Jej konto "założone na Praca.gov.pl w dniu 16 kwietnia 2020 r., lecz niezweryfikowane (w trakcie wizyty w urzędzie pracy lub przy pomocy zalogowania się do konta na Praca.gov.pl za pośrednictwem Profilu Zaufanego lub kwalifikowanego podpisu elektronicznego), po 14 dniach zostało automatycznie zdezaktywowane." Natomiast w piśmie z 24.08.2020 r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w S. wyjaśnił, iż: - od 12 marca 2020 r. Urząd Pracy był całkowicie wyłączony z bezpośredniej obsługi interesantów, - zgodnie z zaleceniami zastosowano dwie formy rejestracji, tj. pełną rejestrację elektroniczną i prerejestrację, - Urząd pracował w trybie ciągłym realizując zadania w zakresie udzielania pomocy i wsparcia w ramach tzw. tarczy antykryzysowej a także rejestracji bezrobotnych, "wykorzystując formę kontaktu telefonicznego, mailowego, praca.gov.pl a także za pośrednictwem operatora pocztowego", - rejestracja osób bezrobotnych w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy nie miała miejsca, o czym informowano interesantów za pośrednictwem strony internetowej Urzędu - www.[...].praca.gov.pl, w komunikatach wywieszonych na drzwiach wejściowych Urzędu oraz na portalu społecznościowym Facebook (treść niniejszych informacji załączono do pisma), - osobom mającym trudności z zarejestrowaniem się poprzez portal praca.gov.pl udzielano pomocy w trakcie rozmów telefonicznych, - bezrobotnym, "którzy składali wnioski bez podpisu elektronicznego (prerejestracja) wysyłano komplet dokumentów do rejestracji pocztą (karta rejestracyjna wraz z oświadczeniami). Data zwrotu wypełnionych i podpisanych dokumentów była datą rejestracji. Dokumenty można było także pozostawić w miejscu wyznaczonym w Urzędzie (urna) ", - "w czasie wyłączenia Urzędu z bezpośredniej obsługi w wyjątkowych sytuacjach dochodziło do spotkań z klientami w drzwiach wejściowych, ewentualnie na holu na wysokości portierni"; przekazywano informacje dot. funkcjonowania Urzędu oraz pomocne wskazówki w zakresie rejestracji internetowej. - Urząd miał wsparcie ze strony pracownika portierni, który "w sytuacji, gdy bezrobotny zgłaszał problemy techniczne przy próbach rejestracji internetowej, prosił pracownika Urzędu celem konsultacji", - pracownik udzielający informacji najczęściej nie znał osoby z imienia i nazwiska a jedynie jej problem; weryfikacja tych osób nie była możliwa, ponieważ w biurze podawczym (zlokalizowanym najbliżej wejścia) nie jest zainstalowany program Syriusz (ewidencja osób), - komplety dokumentów niezbędne do rejestracji były w dyspozycji pracowników rejestracji i były "wydawane osobom wyrażającym chęć rejestracji a niemającym dostępu do Internetu bądź nieradzącym sobie z obsługą komputera", - nie można potwierdzić kontaktu strony z pracownikiem Urzędu 15.04.2020 r. (o czym informuje strona), gdyż każda z osób wchodząca na teren Urzędu miała założoną na twarz maseczkę. Strona wyjaśniła, że 16.04.2020 r. kontaktowała się z PUP przez Internet (próbowała się zarejestrować, ale nie dokończyła rejestracji bo nie wiedziała jak dalej postąpić - nie dokonała uwierzytelnienia). Strona załączyła skan pisma Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. z 07.08.2020 r. informującego o przeprowadzonej w wyniku skargi strony, kontroli w firmie "E" Sp. z o.o. Wynika z niego, iż za zarejestrowane godziny pracy wypłacono stronie wynagrodzenie. W kolejnym piśmie z 27.08.2020 r. strona przedstawiła swoje stanowisko i dokonując wyliczeń matematycznych stwierdziła, że powinien zostać jej zaliczony do zasiłku dla bezrobotnych okres realizacji umowy zlecenia, tj. 30 dni listopada 2018 r., 24 dni grudnia 2018 r. (okres zasiłku chorobowego) oraz 11 dni stycznia 2019 r. Ponadto wyjaśniła, iż w grudniu 2018 r. wróciła do pracy bezpośrednio po okresie choroby, po świętach -- 27.12.2018 r. a była to umowa zlecenia i stawka godzinowa. "W okresie międzyświątecznym od 25.12.2018 r. do 31.12.2018r. jest 8 dni i tak ma wypłacone: 14,20 x 8 = 113,60 x 3 = 340,80zł, pozostała kwota 41,40zł do 382,20zł, być może byłam w sobotę bądź dłużej pracowałam w dni powszednie około 3 godzin. Uważam, że powinni mi państwo ten czas zaliczyć, ponieważ była to umowa zlecenie, stawka godzinowa okres międzyświąteczny mniej dni w pracy 25-26 święta Bożego Narodzenia, 27-28 dni pracy, 29-30 sobota, niedziela, 31 jestem w pracy, jakby nie było składki są odprowadzone." "Domagam się aby Państwo mi ten okres zaliczyli do zasiłku, ponieważ składki były płacone, a w okresie między świętami nie było możliwości zarobić więcej ponieważ były tylko 3 dni robocze i tak stawka była 13,70 a w tym czasie miałam stawkę 14,20, albo proszę zaliczyć te 7 dni z października, gdzie jest pełna składka. Przez 26 lat pracy znacznie więcej składek odprowadziłam, więc uważam, że ten okres powinien zostać zaliczony bądź proszę wziąć te 7 dni z października 2018 r." Z kolei w podaniu z 31.08.2020 r., strona wniosła "o uwzględnienie dnia rejestracji 06.04.2020 r., ponieważ przypomniałam sobie, że byłam się rejestrować również z sąsiadką". W zaskarżonej decyzji organ II instancji wydał wskazane na wstępie rozstrzygnięcie. Stwierdził, że dzień 15.04.2020r. nie może być uznany za dzień jej rejestracji, gdyż brak jest potwierdzenia jej zgłoszenia w Urzędzie celem rejestracji w tym dniu. Natomiast, jak wynika z wyjaśnień Departamentu Informatyki Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, w logach systemu praca.gov.pl w dniach 16.04.2020 r. oraz 21.04.2020 r. odnotowano fakt rozpoczęcia przez stronę procesu rejestracji jako osoba bezrobotna, jednak wniosek ten nie został przesłany do Powiatowego Urzędu Pracy. Konto strony założone na ww. portalu po 14 dniach zostało automatycznie zdezaktywowane. Organ odwoławczy biorąc pod uwagę występującą od 12 marca 2020 r. sytuację związaną z całkowitym wyłączeniem bezpośredniej obsługi osób przez Powiatowy Urząd Pracy w S., w związku z ogłoszeniem na obszarze kraju stanu zagrożenia epidemicznego a następnie stanu epidemii, a także biorąc pod uwagę trudności strony z prawidłowym (skutecznym) przeprowadzeniem rejestracji elektronicznej, stosując art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego uznał, że wystąpiła przesłanka do zmiany zaskarżonej decyzji w zakresie daty, z jaką uznano stronę za osobę bezrobotną. Nawiązując do wniosku o uznanie jej za osobę bezrobotną z dniem 15.04.2020 r., organ odwoławczy stwierdził, iż nie wykazała ona zaistnienia okoliczności, które pozwoliłyby na uzyskanie przez nią przedmiotowego statusu z tą datą. Z uwagi na przyjętą organizację pracy w Urzędzie w omawianym okresie, nie jest możliwe potwierdzenie podnoszonej przez stronę okoliczności jej zgłoszenia 15.04.2020 r., kiedy Urząd Pracy wyłączony był z bezpośredniej obsługi interesantów. Zatem skoro strona nie uprawdopodobniła podnoszonej okoliczności rejestracji 15.04.2020 r. w formie opisanej przez Urząd (elektronicznie, prerejestracja), brak jest podstaw do uznania strony za osobę bezrobotną w tej dacie. Natomiast organ II instancji uwzględniając wyjaśnienia strony dot. jej trudności z dokonaniem rejestracji elektronicznej i podjętych prób w tym zakresie 16.04.2002 r. i 21.04.2020 r., a także mając na uwadze jej utrudniony kontakt bezpośredni z pracownikami Powiatowego Urzędu Pracy w związku z ograniczeniami przyjmowania interesantów przez Urząd, jednocześnie uwzględniając jej kontakt telefoniczny i osobisty z pracownikiem Urzędu 21.04.2020 r. (co podała do protokołu 28.08.2020 r.) uznał, że strona 16.04.2020 r. ubiegała się rejestrację w trybie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 14.04.2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 667). Zatem jej stawienie się w Urzędzie 23.04.2020 r., które nastąpiło w ciągu 7 dni roboczych od dnia przekazania danych (pomimo ich nieprzesłania do Urzędu), skutkuje uznaniem daty 16.04.2020 r. za dzień jej rejestracji jako osoby bezrobotnej. Organ II instancji uznał natomiast za niewiarygodne twierdzenia strony co do 06.04.2020 r. jako dnia jej rejestracji w Urzędzie Pracy w S., o co wnioskuje w podaniu z 31.08.2020 r. i z 02.09.2020 r. Z ustaleń organu odwoławczego wynikało bowiem, że brak jest potwierdzenia kontaktu w tym dniu zarówno jej, jak i osoby przez nią wskazanej z pracownikami Powiatowego Urzędu Pracy. Ponadto oświadczenia składane przez skarżącą w toku postępowania przed organem I i II instancji, nie zawierało żadnych informacji dotyczących próby rejestracji w Urzędzie Pracy 06.04.2020 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni m.in.: - był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. - świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2. Zdaniem organu, na 16.04.2020 r. tj. dzień rejestracji w organie zatrudnienia strona w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji (liczonym od 15.10.2018 r.) udokumentowała - 357 dni jako uprawniające do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe ustalono na podstawie przedstawionych świadectw pracy i zaświadczenia o zatrudnieniu z 24.04.2020 r. wydanego przez "E" Sp. z o.o., które potwierdza, że strona była zatrudniona na podstawie umów zlecenia od 24.08.2018 r. do 11.01.2019 r. oraz zaświadczenia z 07.05.2020 r. o wysokości wypłaconego zasiłku chorobowego wydanego przez firmę "E" Sp. z o.o. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 12 września 2017 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2018 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1747), od 1 stycznia 2018 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 2 100,00 zł miesięcznie. Natomiast na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 11 września 2018 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2019 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1794), od 1 stycznia 2019 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 2 250,00 zł miesięcznie. Wreszcie od 1 stycznia 2020 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 2 600,00 zł miesięcznie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1778). W oparciu o wymienione powyżej dowody, organ II instancji stwierdził, iż w okresie 18 m-cy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji strona z tytułu realizacji umowy zlecenia osiągnęła co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca: - w październiku 2018 r. (od 15.10.) - 17 dni (strona osiągnęła wynagrodzenie za ten m-c w wysokości 2.279,00 zł), - w listopadzie 2018 r. - 29 dni (tj. 2.100,00 : 30 = 70,00 x 29 dni pracy = 2.030,00 zł, a strona osiągnęła dochód w wysokości 2.044,80 zł), - w styczniu 2019 r. - 11 dni (tj. 2.250,00 : 31 = 72,60 x 11 dni pracy = 798,60 zł, a strona osiągnęła dochód w wysokości 823,20 zł), co łącznie stanowi 57 dni. Ponadto do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono okres pobierania przez stronę zasiłku chorobowego od 30.11.2018 r. do 24.12.2018 r. (25 dni), gdyż podstawę wymiaru tego zasiłku stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (tj. 2.267,83 zł, co wynika z zaświadczenia zleceniodawcy z 07.05.2020 r.). Do ww. okresu zaliczeniu podlega także okres zatrudnienia strony: - od 14.02.2019 r. do 27.07.2019 r. - 164 dni (tj. luty - 15 dni, marzec - 31 dni, kwiecień - 30 dni, maj - 31 dni, czerwiec - 30 dni i lipiec - 27 dni), - od 12.08.2019 r. do 30.11.2019 r. — 111 dni (tj. sierpień — 20 dni, wrzesień — 30 dni, październik — 31 dni i listopad - 30 dni). Biorąc pod uwagę powyższe strona udokumentowała okres uprawniający do zasiłku wynoszący łącznie 357 dni na wymaganych przez ustawodawcę 365 dni. Odwołująca nie udokumentowała natomiast we wskazanym powyżej okresie (18 m-cy bezpośrednio poprzedzających rejestrację), z tytułu realizacji umowy zlecenia co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca w grudniu 2018 r., gdyż od 01.12.2018 r. do 24.12.2018 r. pobierała zasiłek chorobowy, który zaliczony został do okresu uprawniającego do zasiłku. Natomiast osiągane przez nią dochody z tytułu realizacji za pozostałe dni grudnia 2018 r. umowy zlecenia na rzecz firmy "E’" Sp. z o.o. po okresie zasiłku chorobowego, wprawdzie podlegały ubezpieczeniom społecznym, ale za ten okres strona nie osiągnęła wynagrodzenia w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę (tj. 2.100,00 : 31 = 67,70 x 7 dni pracy = 473,90 zł, a strona osiągnęła dochód w wysokości 382,20 zł). Natomiast fakt, że kwota brakująca do osiągnięcia przez stronę wymaganej kwoty minimalnego wynagrodzenia za okres wykonywania umowy zlecenia w grudniu 2018 r. jest niewielka nie ma znaczenia bo art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest przepisem bezwzględnie obowiązującym, nie dającym organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Zatem skoro na dzień rejestracji skarżąca udokumentowała łącznie 357 dni stanowiące podstawę do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na wymaganych przez ustawodawcę 365 dni, to należało odmówić przyznania stronie zasiłku dla bezrobotnych. Na tę decyzję strona wniosła skargę do sądu administracyjnego. W skardze podniosła, że jest niezadowolona z wydanej decyzji z powodu nieuznania dnia 06.04.2020r. jako daty rejestracji, gdyż o tej wizycie przypomniała sobie później, dlatego we wcześniejszych jej wyjaśnieniach nie była ona wskazywana jako data rejestracji. Również 15.04.2020r. nie został jej zaliczony jako dzień rejestracji, choć uniemożliwił jej to brak wniosku. Podniosła, że jej wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia wynosiło 382,20 zł, a więc więcej niż płaca minimalna za ten sam okres, która wg wyliczeń strony wynosiła 328,80 zł (przy uwzględnieniu stawki 13,70 zł za godzinę) i od tego zarobku składki były odprowadzane. Wskazała też, że nie został zaliczony okres od 06.04.2020r. do 16.04. 2020r. (czyli do dnia rejestracji) czyli 10 dni, co łącznie z okresem od 25-31.12.2020r. (7 dni) daje łącznie 17 dni pracy, a do przyznania jej prawa do zasiłku brakuje tylko 8 dni. W pismach procesowych z 12 i 15.12.2020r. podtrzymała twierdzenia prezentowane w toku postępowania administracyjnego i w skardze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Podobnie wywodził w piśmie z 25 stycznia 2021r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1409 ze zm.): Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2. Z powyższego wynika, że aby bezrobotnemu mógł być przyznany zasiłek dla bezrobotnych konieczne jest spełnienie ściśle określonych warunków: - 1. okres 365 dni wykonywania pracy na umowę o pracę, umowę zlecenie (i inne okresy, które jednak nie zachodzą w sprawie)... - 2. w okresie 18 miesięcy... -3.bezpośrednio poprzedzającym dzień zarejestrowania się jako bezrobotny... - 4. pobierane wynagrodzenie musi być co najmniej równe minimalnemu wynagrodzeniu w danym okresie i winny być od niego odprowadzone składki na ubezpieczenie społeczne. Warunki te winny być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich uniemożliwia przyznanie bezrobotnemu zasiłku. Odnosząc te warunki do stanu faktycznego sprawy, prawidłowo ustalonego przez organ II instancji, Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała okresu pracy koniecznego do uzyskania prawa do zasiłku. Analizując wszystkie ww. przesłanki przyznania prawa do zasiłku, Sąd stwierdził, że organ II instancji prawidłowo uznał, że strona nie spełniła warunku polegającego na udokumentowaniu 365 dni pracy w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę rejestracji, ale nie pracy w ogóle, lecz takiej, w której osiągałaby co najmniej minimalne wynagrodzenia. Na str. 9-10 decyzji organu II instancji znajduje się szczegółowe zestawienie okresów pracy, jakie organ stronie zaliczył do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku. Tych okresów strona nie kwestionuje, kwestionuje natomiast fakt, że nie został do tego okresu zaliczony czas od 25.12. do 31.12.2018r. Odnośnie tego zauważyć należy, że w aktach znajduje się zaświadczenie o zatrudnieniu (karta 12 akt I instancji), w którym "E" wykazało wysokość wynagrodzenia strony za grudzień 2018r., tj. de facto za okres od 25 do 31.12. tego roku, gdyż wcześniej strona korzystała z zasiłku chorobowego. Wynika z niego, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne za ten miesiąc stanowiła kwota 382,20 zł. Natomiast kwota minimalnego wynagrodzenia w tym miesiącu wynosiło 2 100 zł, co w przeliczeniu na 7 dni przypadających od 25 do 31.12. daje kwotę 473,90 zł (2 100 zł:31 dni grudnia x 7 dni = 473,90 zł). Kwota uzyskana przez stronę jest zatem niższa, niż minimalne wynagrodzenie w przeliczeniu na pełny miesiąc, co oznacza, że nie został przez nią spełniony warunek wskazany powyżej w punkcie 4. Oznacza to, że z uwagi na konieczność łącznego spełnienia wszystkich ww. warunków, strona nie spełnia przesłanek do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych, a decyzja organu II instancji jest zgodna z prawem. Odnosząc się do pozostałych twierdzeń strony, w szczególności do tego, że pierwsza próba rejestracji została przez nią podjęta już 06.04.2020r., o czym przypomniała sobie dopiero 31.08.2020r. czyli tuż przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, Sąd podzielił stanowisko organu, że twierdzenie to, podnoszone na tym etapie sprawy jest niewiarygodne i niczym nie poparte. W sytuacji, gdy twierdzenie strony o podjętej próbie rejestracji elektronicznej 16.04.2020r. zostało udowodnione, to mimo, że rejestracja nie została zakończona pomyślnie, organ działając z korzyścią dla strony przyjął tę datę. Podobnie nieuzasadnione było przyjęcie daty 15.04.2020r. jako daty rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej, jako że również ona nie jest poparta żadnymi dowodami. Nawet jednak gdyby hipotetycznie założyć, że ta data winna być uznana za datę rejestracji (czego Sąd nie twierdzi), to do okresu pracy strony doliczony zostałby 1 dzień. W sytuacji, gdy skarżącej do okresu pracy uprawniającego do zasiłku, tzn. takiego, w którym osiągała wynagrodzenie co najmniej równe wynagrodzeniu minimalnemu brakuje 8 dni, nie miałoby to żadnego wpływu na wynik sprawy. Nie może świadczyć o wadliwości decyzji wyliczenie zawarte w skardze, gdzie strona wskazuje, że przy uwzględnieniu stawki 13,70 zł/godz. wynagrodzenie minimalne za 3 dni grudnia wynosi 328,80zł, a jej wynagrodzenie wyniosło 382,20, zatem przekroczyło ów minimalny próg. Odnośnie tego zauważyć należy, że strona przyjęła do swych wyliczeń 3 dni, prawdopodobnie dni robocze, jakie przypadły w okresie od 25 do 31.12. Tymczasem art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia nakazuje przeliczać wysokość wynagrodzenia na pełne miesiące, zatem na wszystkie dni, a nie tylko dni robocze. Takich dni w okresie przypadającym po zakończeniu pobierania przez stronę zasiłku chorobowego było zaś 7, zatem kwota minimalnego wynagrodzenia za ten okres była wyższa i wynosiła 473,90 zł. Sama strona zresztą w piśmie z 27.08.2020 r. stwierdziła, że była zatrudniona w "E" na umowę zlecenie na stawkę godzinową, zatem jej wynagrodzenie było uzależnione od dni faktycznie przepracowanych, których pod koniec grudnia 2018r. było tylko 3. Niezrozumiałe jest natomiast twierdzenie zawarte na str. 3 skargi, że niezaliczony jest okres od 06.04.do 16.04.2020r. (co daje 10 dni, a do zasiłku brakuje 8 dni). Na str. 9 dec. II instancji organ wymienił wszystkie okresy zatrudnienia, przypadające po 15.10.2018r. (tj. 18 miesięcy przed rejestracją) i brak wśród nich świadectwa, z którego wynikałoby, że skarżąca w czasie od 06.04.do 15.04.2020r. była zatrudniona. Stałoby to zresztą w sprzeczności z jej twierdzeniem, że po raz pierwszy próbowała się zarejestrować jako osoba bezrobotna już 06.04.2020r. Powyższe wydaje się wskazywać, że strona myli 2 różne okresy i ich znaczenie dla ustalenia prawa do zasiłku: okres 18 miesięcy, za który bada się spełnienie warunków koniecznych do przyznania zasiłku z okresem 365 dni przypadających w owym 18 miesięcznym czasie, w których strona winna być zatrudniona osiągając co najmniej minimalne wynagrodzenie. Końcowo zauważyć należy, że decyzja o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych jest decyzją związaną. Organ może ją wydać tylko w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z ustawy. Nie ma wśród nich przesłanek opartych na uznaniu administracyjnym, takich jak zasady słuszności, względy społeczne etc. Wobec powyższego, organ – będąc zobowiązanym jest do ścisłego przestrzegania prawa - nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia, choćby strona uważała się za pokrzywdzoną jej treścią. Natomiast fakt, że posiada ona 26 lat stażu pracy – jakkolwiek może się to stronie wydawać krzywdzące - nie jest przesłanką, od której uzależnione jest prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Podsumowując, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja organu II instancji naruszyła prawo, zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.