III SA/Gl 614/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z [...] r. skarżąca Spółka wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r., nr [...]. W treści skargi zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na ważny interes strony. Zdaniem skarżącej Spółki wysokość ustalonych zaległości podatkowych w zaskarżonej decyzji spowoduje, że egzekucja doprowadzi do nieodwracalnych konsekwencji dla Spółki, która utraci możliwość dalszego funkcjonowania, co w konsekwencji negatywnie odbije się na kontrahentach Spółki. Ponadto w ocenie skarżącej podniesione zarzuty wskazują na możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji, co również przemawia za wstrzymaniem jej wykonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma zatem charakter wyjątkowy, a jej zastosowanie uzależnione jest od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Trzeba jednak zastrzec, że wstrzymanie wykonalności aktu lub czynności następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności aktu, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tego aktu, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie aktu spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Również ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Odnosząc powyższe rozważania prawne do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazała tym samym, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik skarżącej składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał na konsekwencje wynikające z ewentualnej egzekucji należności. Argumentacji tej nie poparł jednak żadną dokumentacją świadczącą o sytuacji finansowej skarżącej Spółki. W aktach sprawy brak bowiem dokumentów, które uprawdopodobniałyby twierdzenia strony skarżącej, że egzekucja nałożonej kary doprowadzi Spółkę do utraty płynności finansowej. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów dotyczących posiadanego majątku, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, bilansów księgowych, rachunku zysków i strat. Dokumentów tych nie nadesłała także na wezwanie referendarza sądowego, w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Podkreślić należy, że bez tego rodzaju dokumentacji Sąd nie jest w stanie dokonać oceny, czy w kontekście aktualnej sytuacji finansowej wnioskodawcy wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również subiektywne przeświadczenie skarżącej Spółki jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, bowiem Sąd zajmując się przedmiotowym wnioskiem, nie bada prawidłowości zaskarżonej decyzji, a jedynie konsekwencje jej wykonania dla sytuacji strony skarżącej. To, czy rzeczywiście istnieją podstawy do uwzględnia skargi sąd ustala dopiero rozpoznając sprawę merytorycznie. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.