III SA/Gl 597/05

Dnia 20 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Asesor WSA Krzysztof Targoński ( spr. ) po rozpoznaniu w dniu 20 września 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej, wpisu dotyczącego działalności gospodarczej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny". Natomiast zgodnie z art. 57 § 1 pkt 3 cyt. ustawy "skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenie prawa lub interesu prawnego. Z uwagi na enigmatyczność zarzutów sformułowanych w skardze Sąd wezwał skarżącego do wskazania interesu prawnego, wynikającego z norm prawa materialnego, legitymującego go złożenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący wskazał, że: -T.S. nadal pozostaje wspólnikiem spółki cywilnej, - Urząd Miasta nie kwestionował oświadczenia, że czynność prawna T.S. została wymuszona przez osobę trzecią, - jego interes prawny to także uregulowanie statusu prawnego T.S. jako jego wspólniczki. Nadto ponownie wniósł o rozpoznanie sprawy, uchylenie zaskarżonych decyzji i postanowień, unieważnienie czynności prawnych podjętych przez T.S. pod przymusem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd poddał ocenie jedynie kwestię czy skarżący posiadał legitymację do wniesienia w imieniu własnym skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku, nr [...]. Stroną postępowania, w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zakończonego zaskarżoną decyzją była T.S. działająca przez pełnomocnika, którym był skarżący. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej ( Dz. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Przepisy tej ustawy określają m.in. kwestie związane z wpisem przedsiębiorcy do ewidencji działalności gospodarczej oraz przypadki, gdy wpis ten podlega wykreśleniu. Na wniosek przedsiębiorcy – T.S. – organ ewidencyjny wykreślił wpis z ewidencji działalności gospodarczej, odnoszący się do prowadzonej przez nią działalności ( art. 7e ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy). W tym miejscu należy wyjaśnić, że przepisy ostatnio powołanej ustawy nie odnoszą się do spółki cywilnej, bowiem z chwilą jej wejścia w życie – 1 stycznia 2001 r. - status przedsiębiorcy przysługuje nie spółce lecz wspólnikom – każdemu z osobna. Status przedsiębiorcy nie przysługuje również wspólnikom spółki cywilnej na gruncie ustawy z dnia z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 173, poz.1807 ze zm.). Reasumując przyjdzie stwierdzić, że chociaż T.S. i skarżący są wspólnikami spółki cywilnej, to mogła ona jako samodzielny przedsiębiorca wystąpić do organu ewidencyjnego o wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dokonanego na podstawie złożonego przez nią zgłoszenia. W tym zakresie bowiem przepisy Prawa działalności gospodarczej nie dają pozostałym wspólnikom spółki cywilnej jakichkolwiek uprawnień, jak i nie nakładają na nich żadnych obowiązków. Skoro tak, to uprawnione jest stwierdzenie, że skarżący nie miał interesu prawnego, rozumianego jako interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, do wniesienia skargi na decyzję w przedmiocie wykreślenia wpisu w ewidencji działalności gospodarczej, w związku z zaprzestaniem działalności przez T.S. Podniesiona przez skarżącego argumentacja w piśmie procesowym z dnia [...]r. wskazuje, iż motywem złożenia skargi są stosunki wewnętrzne w spółce, które jako mające charakter cywilnoprawnych należą do kognicji sądów powszechnych, a zatem nie mogą być poddane sądowoadministracyjnej kontroli. Wyjaśnić przyjdzie, że godnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Na konie Sąd wyjaśnia, że w przypadku odrzucenia skargi nie żąda się uiszczenia od niej wpisu - art. 222 p.p.s.a.. W tych okolicznościach, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucił skargę.