III SA/Gl 532/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Nita po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 23 maja 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie pełnomocnika z urzędu postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zarządzeniem z 23 maja 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie pełnomocnika z urzędu, bez rozpoznania. Powodem wydania tego zarządzenia było nienadesłanie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu pomimo wezwania referendarza sądowego z 5 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, iż w myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Referendarz oparł się na treści art. 252 § 2 i art. 257 p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że strona ma obowiązek złożyć wniosek na urzędowym formularzu. Zgodnie natomiast z art. 257 p.p.s.a. wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braku strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. Formularz PPF został skarżącemu przesłany przesyłką z 9 kwietnia 2018 r. Sąd w związku z właściwym awizowaniem uznał, że przesyłka została skutecznie doręczona. Po upływie 7 - dniowego terminu skarżący nie nadesłał wniosku na urzędowym formularzu. W związku z tym starszy referendarz sądowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami, pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. W nadesłanym sprzeciwie z 8 czerwca 2018 r. skarżący poinformował, że nie mógł odebrać korespondencji sądowej w związku z jego pobytem w szpitalu. Ponownie zwrócił uwagę, że jego sprawa jest bardzo skomplikowania w związku z tym jeszcze raz zwrócił się do Sądu o uwzględnienie jego wniosku o przyznanie mu pełnomocnika z urzędu. W nadesłanym sprzeciwie skarżący nie przedstawił szczegółowego uzasadnienia tezy, jakoby zaskarżone zarządzenie naruszało prawo. Na marginesie również do sprzeciwu nie dołączył wniosku na urzędowym formularzu. Na koniec tutejszy Sąd zwraca uwagę, że nadesłanie wypełnionego urzędowego formularza PPF do Sądu uznane zostanie jako nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy i tym samym zostanie rozpoznany merytorycznie. Sąd jednocześnie nadmienia, że skarżący jest w niniejszej sprawie zwolniony od ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 260 p.p.s.a. w zw. z art. 257 pkt 2 p.p.s.a.