III SA/Gl 480/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Fleszer po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr SKO.OŚ/41.9/32/2923/1271/RN w przedmiocie uzgodnienia projektu na wydobywanie kopalin postanawia: odrzucić skargę.

Skarżąca Gmina G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr SKO/41.9/32/2923/1271/RN m. in. uchylające postanowienie Wójta Gminy G. z dnia 27 grudnia 2022 r. nr [...] odmawiające uzgodnienia wniosku J. SA w sprawie projektu zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla kamiennego i metanu jako kopaliny towarzyszącej ze złoża "[...]". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż jest ona wniesiona przez podmiot nieuprawniony do jej złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga Gminy G. podlega odrzuceniu. Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259). Zgodnie z treścią art. 50 § 1 powołanej powyżej ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W § 2 tego przepisu wskazano ponadto, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z analizy akt wynika, iż skargę do sądu administracyjnego wniósł organ, który w toku postępowania administracyjnego wydał postanowienie w I instancji. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem, w tym też przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. min. postanowienie NSA z dnia 15 października 1990 r. SA/Wr 990/90 Lex nr 10166, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r. sygn. akt II SA 1971/93 Lex nr 11746, uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r. OPK 14/00 Lex nr 44493, uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. OPS 1/03 Lex nr 79089, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2005 r. sygn. akt III SA/Gd 333/05 niepubl.) w świetle cytowanego powyżej art. 50 § 1 i 2 omawianej ustawy organowi nie przysługuje legitymacja do wniesienia skargi. Na szczególną uwagę zasługują tezy zawarte w uzasadnieniu wskazanej powyżej uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. ( sygn. akt OPS 1/03 publ. ONSA 2003/4/115) gdzie wskazano, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. Ponadto w wyroku NSA z dnia 29 listopada 2005 r. (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2005 r. sygn. akt FSK 2631/2004, LexPolonica nr 1074260) wskazano, iż powierzenie organom gminy w drodze ustawowej właściwości do orzekania w indywidualnych sprawach w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość składania przez te organy skarg do sądu administracyjnego na decyzje wydane w tych sprawach przez organ odwoławczy (art. 50 § 1 i 2 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż organ, który w postępowaniu administracyjnym orzekał w I instancji w żaden sposób nie może spełnić jednego z podstawowych warunków formalnych niezbędnych do skutecznego złożenia skargi. Z treści art. 58 § 1 pkt 6 omawianej ustawy wynika, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, wskazanych w pkt 1-5 omawianego przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stwierdzić należy, iż skarżący nie jest stroną w przedmiotowej sprawie, tym samym nie jest uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uwzględniając powyższe, oraz na mocy powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.