III SA/Gl 476/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Starszy referent Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi G.S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.

Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z [...]r. nr. [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: kpa), art. 2351 ustawy z 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (Dz.U.2018.917 t.j., dalej: kp) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) po rozpatrzeniu odwołania G. S. (strona, skarżącą) z 4 kwietnia 2017r. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z [...] r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat wymienionym w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 kp, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją z [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. odmówił stwierdzenia u strony choroby zawodowej narządu głosu w oparciu o postępowanie wyjaśniające narażenie zawodowe na wysiłek głosowy i orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. z [...] r. nr [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z [...] r. nr [...]. Odwołanie od tej decyzji złożyła strona wnosząc o jej uchylenie lub unieważnienie. Odwołująca zarzuca organowi nierozpoznanie istoty sprawy w postępowaniu, zaniechanie zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, częściowe a nie pełne przeprowadzenie postępowania administracyjnego oraz niekierowanie jej na dodatkowe badania w Instytucie Medycyny Pracy w Ł.. Jako podstawę rozstrzygnięcia Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny rozpoznając odwołanie przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określone w art. 2351 kp, który stanowi, że "za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W rozpoznawanej sprawie w postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że strona pracowała w latach 1978-1979 w Przedsiębiorstwie Polskie Koleje Państwowe Stacja N. na stanowisku stażysta na dyżurnego ruchu, w 1980 r. w Przedszkolu nr [...] im. [...] w R. na stanowisku nauczyciela, w latach 1980-1981 w Przedszkolu nr [...] w R. (zlikwidowane) na stanowisku nauczyciela, 1981-1984 w Przedszkolu nr [...] w R. (zlikwidowane) na stanowisku nauczyciela, 1984-1992 w Przedszkolu nr [...] im. [...] w R. na stanowisku nauczyciela, 1992-2001 w Przedszkolu nr [...] w R. (przejęte przez Przedszkole nr [...] w R.) na stanowisku nauczyciela, 2001- 2002 w Przedszkolu nr [...] w R. na stanowisku nauczyciela przedszkola, 2002-2013 w Przedszkolu nr [...] w R. (wchłonięte przez Zespół Szkolono-Przedszkolny nr [...] w R.) na stanowisku nauczyciela oraz w latach 2013-2014 w Zespole Szkolno­Przedszkolnym nr [...] w R. również na stanowisku nauczyciela. Organ ustalił, że w trakcie wykonywania obowiązków służbowych w latach 1980-2014 pracowała w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej. Strona była badana w Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca2009 r. w dniu 15 października 2014r. wydano orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. W orzeczeniu wyjaśniono, że na podstawie przeprowadzonej diagnostyki laryngologicznej i foniatrycznej z oceną laryngoskopową i laryngostroboskopową krtani przed i po obciążeniu głosu, pomiaru parametrów fonacyjnych oraz komputerowej analizy akustyczna nie stwierdzono w narządzie głosu zmian patologicznych odpowiadających skutkom przeciążenia w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Specjaliści WOMP zaznaczyli, że stwierdzane aktualnie badaniem laryngologicznym i foniatrycznym zmiany mają charakter przewlekłego prostego nieżytu błon śluzowych gardła i krtani i nie uzasadniają rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. W związku z powyższym uznali, że brak jest podstaw upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Następnie strona była badana w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z [...]r. nr [...] również zdiagnozowali przewlekły prosty nieżyt błony śluzowej gardła i krtani oraz nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Wskazano, że w badaniu lupenfaryngoskopowym zaobserwowano zaczerwienioną i podsychającą błonę śluzową przedsionka krtani, fałdy głosowe są blade, gładkie, dobrze napięte, ruchome symetrycznie a zwarcie fonacyjne pełne. W badaniu stroboskopowym drgania fałdów głosowych są jednakowe, jednoczasowe, amplituda drgań zmniejszona, przesunięcie brzeżne zachowane, a zwarcie fonacyjne jest pełne. Stwierdzone zmiany patologiczne nie przedstawiają klinicznych cech przewlekłego schorzenia organicznego narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym: nie stwierdzono guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych ani niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią (wymienionych w pozycji 15 w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z 30.06.2009r.). Stwierdzony przewlekły, prosty podsychający stan zapalny błony śluzowej krtani nie figuruje w wykazie chorób zawodowych - brak jest zatem podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu. Strona została poinformowana pismami z 29 sierpnia 2017r. w trybie art. 10 kpa o prawie do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy przed wydaniem decyzji. Po zapoznaniu się z dokumentacją zebraną w sprawie, 7 września 2017r. strona podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu oraz w licznych pismach. W związku z licznymi prośbami strony o przeprowadzenie dodatkowych badań w Instytucie Medycyny Pracy im. [...] w Ł., ŚPWIS zwrócił się do IMPiZŚ w S. z prośbą o skierowanie strony na dodatkową konsultację medyczną. W piśmie z 26 lipca 2017r. strona odmówiła jednak badań w Instytucie w Ł. i zażądała natychmiastowego wydania decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w omawianym przypadku dwie uprawnione jednostki, tj. WOMP w K. - Poradnia Chorób Zawodowych w S. oraz IMPiZŚ w S. wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej i są one spójne i merytorycznie zgodne. Orzecznictwo o chorobach zawodowych regulują stosowne przepisy prawne, w tym Rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z tymi przepisami jednostkami orzeczniczymi I stopnia są poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, natomiast II stopnia - jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy. W każdym przypadku orzekania o stanie zdrowia osoby badanej decydujące i rozstrzygające znaczenie ma badanie lekarskie oraz badania specjalistyczne przeprowadzone w jednostce wydającej stosowne orzeczenie; na podstawie tych badań weryfikowane są inne badania lekarskie czy rozpoznania związane z podejrzeniem choroby zawodowej. Nie może natomiast zachodzić sytuacja odwrotna, tj. przyjmująca, że badanie wykonywane przez jednostki służby zdrowia i lekarzy nieuprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych miałoby być podstawą do weryfikacji badań przeprowadzanych w uprawnionych jednostkach orzeczniczych. Takie założenie podważałoby nie tylko kompetencje, ale i zasadność istnienia z mocy prawa jednostek uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych. Ponadto zgodnie z przyjętym przez sądy administracyjne stanowiskiem orzeczniczym wszelkie dane o stanie zdrowia osoby badanej, pozyskane poza systemem orzecznictwa o chorobach zawodowych nie mogą być podstawą do kwestionowania orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych. Organ odwoławczy podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowany jest powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim (wyroki NSA z 24.03.2000r., I SA 2334/99, z 8.11.2000r., I SA 664/00, z 11.12.2001r., I SA 746/99 - nie publ., z 24.02.1998r., I SA 1520/97, publ. ONSA 1998/4/150). Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje, że bez orzeczenia lekarskiego (opinii), bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby, co oznacza, że ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Tak więc bez takich opinii, bądź sprzecznie z tymi opiniami, organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (wyrok WSA w Gdańsku z 1.10.2015 r. sygn. akt IlI SA/Gd 604/15). Zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych·w ocenie organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie został zachowany. Po przeanalizowaniu całości zebranego materiału dowodowego zwłaszcza oceny narażenia zawodowego, orzeczeń lekarskich uznano, że nie zostały spełnione warunki do stwierdzenia u strony choroby zawodowej narządu głosu wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Pismem z 24 października 2017r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia w całości. W uzasadnieniu skargi wskazała, że organ orzekając w sprawie naruszył przepisy postępowania, przyjął za własne nieprawidłowe ustalenia organu pierwszej instancji. Podkreśliła, że uniemożliwiono jej uzyskanie dokumentu z badania z 5 sierpnia 2018r., wskazała na brak badań okresowych od maja 2013r. do lutego 2014r. Została zwolniona z pracy bez badań kontrolnych po długotrwałym okresie niezdolności do pracy, a nieprawidłowości z tym związane spowodowały pozbawienie prawa do świadczeń z tytułu leczenia oraz wynikających z Karty Nauczyciela. Skarżąca podała, że jeden z lekarzy, który wydał orzeczenie w jej sprawie jest członkiem Okręgowego Sądu Lekarskiego oraz biegłym sądowym, a postępowanie lekarzy uznaje za szkodliwe i niezgodne z zasadami etyki lekarskiej. Nadto stwierdzenie zdolności do pracy nastąpiło z pominięciem dokumentacji lekarza zakładowego medycyny pracy, a kopii tej dokumentacji skarżąca nie otrzymała. Dokumentacja lekarska w nr [...] była dotknięta wadą formalną ( brak podpisu), która została usunięta w późniejszym terminie, nie wyciągnięto z tej sytuacji odpowiednich konsekwencji, w tym nie zawiadomiono Prokuratury. Nadal toczy się postępowanie przed Sądem Ubezpieczeń Społecznych. W odpowiedzi na skargę Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że zgodnie z wnioskiem skarżącej zwrócono się o skierowanie jej do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. celem dalszych badań, jednakże skarżąca odmówiła poddania się badaniom i domagała się wydania decyzji, co tez miało miejsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 powołanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z powyższych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu jedynie pod kątem czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz czy jest zgodny z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jest to więc tzw. "sąd prawa", nie zaś "sąd faktu", jak to mamy do czynienia w przypadku sądów pracy i ubezpieczeń społecznych, co wyklucza możliwość ponownego przeprowadzania postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, a tym samym merytorycznego rozpoznawania sprawy i wydawania przez sąd wyroków o charakterze decyzji administracyjnych. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie kontroli podlegała decyzja Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...]r., którą utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z [...]r. odmawiającą stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat wymienionym w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia rady ministrów z 30 września 2009r. w sprawie chorób zawodowych. Ocena legalności zaskarżonego orzeczenia, przeprowadzona według wyżej wymienionych kryteriów, wykazała, że skarga jest nieuzasadniona. Pojęcie choroby zawodowej jest pojęciem prawnym, posiadającym definicję legalną zawartą w art. 235¹ kp, zgodnie z którym jest to choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z powyższego wynika, że dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie znajdowało się w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę. Związek ten musi zostać ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Co ważne, przyczyną wywołującą chorobę zawodową jest sama praca. Na jej rodzaj ma wpływ charakter, sposób i warunki jej wykonywania. Z tego powodu, jak słusznie zauważono to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, choroby zawodowe są przewidywalne i zostały ujęte w wykazie chorób zawodowych. Ponadto podkreślić należy, że możliwość stwierdzenia choroby zawodowej dopuszczalna jest nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w tym wykazie spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo sposób wykonywania pracy. Możliwe jest to również wówczas, gdy związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12, CBOSA, wskazał, że przesłanka stwierdzenia "z wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji publicznej z konieczności badania wszystkich możliwych pozaustawowych czynników, które mogą wywołać schorzenia, tym bardziej jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby. Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia z 30 czerwca 2009r. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Zgodnie zaś z § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", wydaje lekarz spełniający określone § 5 ust. 1 wymogi, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Organy inspekcji sanitarnej oraz sądy administracyjne, kontrolujące wydane przez te organy decyzje administracyjne, nie posiadają specjalistycznej wiedzy, która pozwoliłaby na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej. W związku z tym, organ wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich, ani wykonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Nie oznacza to jednak bezkrytycznej akceptacji, gdyż takie orzeczenie podlega to ocenie pod kątem zachowania kryteriów określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. ( wyroki NSA z 24.02.2015, sygn. akt II OSK 2013/13, i z 9.07.2015 r., sygn. akt II OSK 2986/13, wszystkie powołane:orzeczeniansa.gov.pl). Organ ma bowiem obowiązek kontrolować, czy wydane orzeczenia wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Organ ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby może zwracać się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie wątpliwości, rozbieżności czy sprzeczności, które nie pozwalają mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie. Nie są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy orzeczenia lekarskie, które nie odnoszą się w sposób szczegółowy do całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Orzeczenie lekarskie musi w sposób wszechstronny i przekonujący wyjaśniać wszystkie wątpliwości. Opinia jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych powinna zawierać merytoryczne uzasadnienie stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań tej jednostki, ale również do innych zebranych dowodów. Skarżąca była badana w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Lekarze specjaliści obu placówek diagnostycznych - I i II szczebla (WOMP i IMPiZŚ ) po dokonaniu specjalistycznych badań, po przeprowadzeniu diagnostyki laryngologicznej i foniatrycznej z oceną laryngoskopową i laryngostrobskopową krtani przed i po obciążeniu głosu, pomiaru parametrów fonacyjnych oraz komputerowej analizie akustycznej nie stwierdzili w narządzie głosu zmian patologicznych odpowiadających skutkom przeciążenia w postaci guzków głosowych trwałych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowata niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dystonią. Stwierdzone zmiany mają charakter przewlekłego prostego nieżytu błon śluzowych gardła i krtani i nie uzasadniają rozpoznania choroby zawodowej spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. W aktach sprawy znajduję się opis ryzyka zawodowego dotyczącego skarżącej wraz z oceną ryzyka zawodowego oszacowanego na 2 i 3 w pięciostopniowej skali. W oparciu o powyższe stwierdzić należało, że wydane w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskie w sposób wyczerpujący przedstawiały powody, z których wyprowadzono wniosek o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Z ich treści wynika, że podjęte ustalenia w zakresie stanu klinicznego na podstawie badania lekarskiego i przeprowadzonych badań dodatkowych oraz konsultacji specjalistycznych zostały skonfrontowane z zakresem oceny narażenia zawodowego oraz charakterystyki stanowiska pracy podanego przez pracodawcę. Mając zatem na względzie powyższe trzeba zgodzić się ze stanowiskiem organów Inspekcji Sanitarnej, że wydane w sprawie orzeczenia lekarskie poprzedzone zostały specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia skarżącej oraz dokładną analizą zgromadzonej dokumentacji, są obiektywne i przekonujące. W badaniach tych odniesiono się do schorzeń narządu głosu i ich powstania. Tymczasem bez pozytywnej opinii lekarskiej bądź sprzecznie z taką opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie bowiem podkreślano, że organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi podstawowy środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej i organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych. Stąd nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącej kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (wyrok NSA z 5.01.2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, publ. CBOSA i powołane w nim orzecznictwo). Mając powyższe na względzie Sąd podzielił stanowisko organu, że w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Podkreślenia wymaga, że organ skierował skarżącą w związku z jej zastrzeżeniami na dodatkowe badania do Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w Ł., na co skarżąca nie wyraziła zgody i domagała się wydania decyzji, a organ uczynił zadość jej żądaniom wydając zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły bowiem okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Sporządzone natomiast uzasadnienia wyjaśniają podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. W sprawie nie doszło też do naruszenia prawa strony do czynnego w nim udziału, gdyż strona została zawiadomiona zgodnie z art. 10 kpa o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zgromadzonego w nich materiału dowodowego, a nadto była aktywna w toku tegoż postępowania formułując swe stanowisko w pismach procesowych. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku