III SA/Gl 469/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 14 kwietnia 2025 r. nr SKO.K/41.3/276/2025/4099/AW w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 kwietnia 2025 r. nr SKO.K/41.3/276/2025/4099/AW, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium) po rozpatrzeniu odwołania K. C. (dalej: strona, skarżący) od decyzji Starosty R. (dalej: Starosta, organ I instancji) z dnia 12 lutego 2025 r. nr [...] w sprawie zatrzymania prawa jazdy kategorii [...] nr [...] (wydanego dnia 6 listopada 2002r. przez Starostę R.) utrzymało w mocy ww. decyzję. SKO zaskarżoną decyzję wydało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570). Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący decyzją Starosty z dnia 20 sierpnia 2024r., nr [...] został skierowany na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu i przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. W związku z nie przedstawieniem orzeczenia lekarskiego z wymaganego badania Starosta wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania stronie prawa jazdy kategorii [...] nr [...] (wydanego w dniu 6 listopada 2002r. przez Starostę R.). W konsekwencji Starosta decyzją z dnia 12 lutego 2025 r. nr [...], na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a, ustawy o kierujących pojazdami orzekł o zatrzymaniu stronie prawa jazdy kategorii [...] z powodu nieprzedstawienia w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu ww. decyzji Starosta wskazał, że pomimo skierowania na badanie lekarskie skarżący nie przedstawił w wymaganym terminie lekarskiego orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. Skarżący pismem z dnia 28 lutego 2025 r. wniósł od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W treści odwołania strona zanegowała zasadność zatrzymania prawa jazdy, co następnie uzasadniła. W związku z czym SKO zaskarżoną decyzją z dnia 14 kwietnia 2025 r. nr SKO.K/41.3/276/2025/4099/AW, po rozpatrzeniu odwołania strony utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji SKO wskazało, że przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1210), zwanej dalej u.k.p., stanowi, że starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy (...), w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy (...) nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 ustawy. Przepis ten stanowi, że uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Z kolei w myśl postanowień art. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy (...) na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W związku z powyższym SKO zaznaczyło, że osoba skierowana na badania lekarskie, o których mowa w art. 99 ust, 1 pkt 2 u.k.p., jest obowiązana do dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu, o czym stanowi art. 101 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. Zdaniem Kolegium zatrzymanie prawa jazdy uzależnione jest po pierwsze, od skutecznego skierowania kierowcy na wskazane badanie lekarskie oraz po drugie, od nieprzedstawienia w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W ocenie Kolegium, dla spełnienia obowiązku, wynikającego z art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami wystarczy, jeśli w terminie ustawowym kierowca przedłoży jakiegokolwiek orzeczenie lekarskie o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem wydane przez odpowiednią placówkę medyczną, także nieostateczne. Przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami odsyła bowiem do art. 79 ust. 2 u.k.p., a przepis ten nie nawiązuje w żaden sposób do ostateczności orzeczenia. Mając na względzie powyższe oraz interes społeczny i słuszny interes obywatela, o którym mowa w art. 7 k.p.a. Kolegium przyjęło, że wystarczy, jeśli w terminie ustawowym kierowca przedłoży jakiegokolwiek orzeczenie lekarskie o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem wydane przez lekarza stosownej placówki medycznej (tj. WOMP). Przedłożenie takiego orzeczenia, zdaniem Kolegium, będzie świadczyło o tym, że kierowca wykonał obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu i usprawni kontrolę jego wykonania. Kolegium nadmieniło, że termin na przedłożenie orzeczenia lekarskiego jest terminem materialnoprawnym, określonym bezpośrednio przez przepisy prawa, a nie przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu). Jego upływ rodzi konsekwencje prawne w postaci obowiązku zatrzymania przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) prawa jazdy. Z uwagi na materialnoprawny charakter terminu, nie podlega on przedłużeniu ani przywróceniu, co oznacza, że organ administracji publicznej nie ma żadnych możliwości by go zmienić, bez względu na przyczynę niedochowania terminu. Kolegium zaznaczyło, że decyzje wydawane w powyższym trybie nie podlegają uznaniu administracyjnemu. Ze względu na formułę przepisu "starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy", decyzje o zatrzymaniu prawa jazdy należą do kategorii aktów związanych, czyli takich, w których organ w określonym stanie faktycznym musi wydać decyzję o określonej treści. Nadto SKO wskazało, że decyzją z dnia 20 sierpnia 2024r., nr [...] Starosta skierował stronę na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W pouczeniu tej decyzji zawarto informację o terminie na wykonanie badania oraz przedstawienia organowi orzeczenia lekarskiego tj. obowiązku poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji, oraz przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego. Strona do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie wywiązała się z tego obowiązku w wyznaczonym terminie, czego zresztą nie kwestionuje. Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 7 września 2024 r. Na skutek złożenia odwołania Kolegium postanowieniem nr [...] z dnia 29 listopada 2024 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przedmiotowe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i czeka na rozpatrzenie. Termin na przedłożenie badania lekarskiego upływał z dniem 7 października 2024r. Kolegium odnosząc przedstawiony wyżej stan prawny do stanu faktycznego sprawy, stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka zatrzymania posiadanego przez skarżącego prawa jazdy. Zdaniem SKO obowiązkiem strony było przedłożenie w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie orzeczenia lekarskiego wydanego przez WOMP w K. Według SKO strona nie przedłożyła orzeczenia lekarskiego w ciągu jednego miesiąca od dnia doręczenia ostatecznej decyzji o skierowaniu na badania lekarskie zatem organ był zobligowany zatrzymać prawo jazdy. Skarżący pismem z 28 kwietnia 2024r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na ww. decyzję SKO. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił niewyjaśnienie przez Starostę wszystkich okoliczności faktycznych mających istotny wpływ dla sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy (objawy zdrowotne) tym samym naruszenie przepisów k.p.a. Nadto skarżący zarzucił organowi, że brak jest w dokumentacji medycznej oraz w wypisie z pobytu w Szpitalu zapisu o przeciwskazaniach zdrowotnych, które nie zaistniały oraz brak rozmowy z pacjentem na ww. temat – brak badania pacjenta przez lekarza. W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał, że decyzja Starosty z dnia 12 lutego 2025 r. została wydana w oparciu o decyzję Starosty z dnia 20 sierpnia 2024r., zobowiązującej stronę do poddania się badaniu lekarskiemu przez WOMP w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych. Zdaniem strony wspomniana wyżej decyzja Starosty z dnia 20 sierpnia 2024r., wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Dalej skarżący zarzucił, że pismo [...] G. z dnia 18 czerwca 2024r., było nieprawidłowe ponieważ wydano bezprawną opinię lekarską. Skarżący podniósł, że jego stan zdrowia jest stabilny i brak jest przeciwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów, a zażywane przez niego leki nie stanowią przeciwskazań. Nadto skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, k.p.a. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi uznając podniesione zarzuty za nie mające wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. SKO podtrzymało zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację. W ocenie SKO wskazane w skardze argumenty nie wnoszą do sprawy jakichkolwiek nowych elementów i tym samym nie prowadzą do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka zatrzymania posiadanego przez skarżącego prawa jazdy. Obowiązkiem strony było bowiem przedłożenie w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie orzeczenia lekarskiego wydanego przez WOMP w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.) - dalej także: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, a ponadto nie narusza przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest ocena legalności zaskarżonej decyzji SKO z 14 kwietnia 2025 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w sprawie zatrzymania stronie prawa jazdy wobec nieprzedstawienia orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 1210, dalej powoływana jako ustawa). Zgodnie z tym przepisem, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1 ustawy. Termin do przedstawienia orzeczenia lekarskiego wynosi 1 miesiąc od doręczenia zobowiązanemu informacji o obowiązku poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, o czym stanowi art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy. Z cytowanych przepisów wynika, że decyzja starosty ma charakter związany, na co wskazuje użycie sformułowania "starosta wydaje decyzję", a nie "może wydać". Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem nr [...] z dnia 3 lipca 2024 r. został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na badanie lekarskie. W dniu 18 czerwca 2024r. strona zapoznała się z aktami sprawy. Następnie decyzją z dnia 20 sierpnia 2024r., nr [...] Starosta skierował stronę na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W pouczeniu tej decyzji zawarto informację o terminie na wykonanie badania oraz przedstawienia organowi orzeczenia lekarskiego tj. obowiązku poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji, oraz przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego. Z akt sprawy nie wynika, aby strona do dnia wydania zaskarżonej decyzji wywiązała się z tego obowiązku w wyznaczonym terminie, czego zresztą nie kwestionuje. Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 7 września 2024 r. Na skutek złożenia odwołania Kolegium postanowieniem nr [...] z dnia 29 listopada 2024 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przedmiotowe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Sąd zauważył, że decyzja organu I instancji w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy została wydana 12 lutego 2025 r., a zatem od ww. upłynął miesięczny termin do przedstawienia organowi orzeczenia lekarskiego. Skoro skarżący takiego orzeczenia w wyznaczonym terminie nie przedstawił, to zasadnie organy obu instancji uznały, że ziściły się przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Sąd podzielił stanowisko SKO, iż organ wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami nie bada zasadności wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Wyłącznymi przesłankami wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie ww. przepisu są: posiadanie prawa jazdy, nałożenie na kierującego obowiązku wykonania badań lekarskich w określonym terminie i niewykonanie tegoż obowiązku, jak i nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Strona nie przedłożyła orzeczenia lekarskiego w ciągu jednego miesiąca od dnia doręczenia ostatecznej decyzji o skierowaniu na badania lekarskie zatem organ był zobligowany zatrzymać prawo jazdy. W konsekwencji Sąd uznał, że skoro skarżący nie poddał się wymaganym badaniom lekarskim i nie przedłożył orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, to Kolegium zasadnie utrzymało decyzję Starosty o zatrzymaniu stronie dokumentu prawa jazdy. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że okoliczności podniesione w odwołaniu w żaden sposób nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem Sądu organy zgromadziły materiał dowodowy wyczerpująco, zgodnie z przepisami regulującymi postępowanie w tym obszarze, a jego całościowe rozpatrzenie, uzasadniało wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W związku z czym nieuzasadnione okazały się zatem podniesione przez skarżącego pozostałe zarzuty tj. naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, k.p.a., ponieważ organy podjęły wszelkie niezbędne czynności do wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy. Sąd nie podzielił podnoszonych przez skarżącego zarzutów ponieważ organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w sposób rzetelny i z należytą starannością, umożliwiając stronie czynny udział w postępowaniu i przedstawienie swojego stanowiska. Sąd nie podzielił podnoszonych przez skarżącą zarzutów ponieważ organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w sposób rzetelny i z należytą starannością, umożliwiając stronie czynny udział w postępowaniu i przedstawienie swojego stanowiska. Natomiast zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych przepisów prawa procesowego, a mianowicie zasad tego postępowania wyrażonych w ww. przepisach art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, k.p.a., są nietrafne. Podsumowując, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia zasad postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy jak również przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.