III SA/Gl 462/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.K. na uchwałę Rektora A w R. w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.

Pismem z dnia 15 czerwca 2020 r. L.K. złożył skargę na uchwałę Rektora A w R. w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość. Właściwość miejscową wojewódzkich sądów administracyjnych regulują przepisy art. 13 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 tekst jedn. ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.). Mając na uwadze powołane przepisy, wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Stosowanie natomiast do art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdził swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie w tym zakresie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała Rektora A w R., zatem właściwym miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Na obszarze właściwości tego Sądu ma bowiem siedzibę organ administracji publicznej, którego działalnie zostało w sprawie zaskarżone. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.